Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

"'Αναρχες σκέψεις καιρικής σημειολογίας"

Στις δύσκολες μέρες,στις δύσκολες στιγμές,υπάρχει μια σκέψη που μπορεί να με κάνει να νιώσω καλύτερα.Η σκέψη αυτή δεν είναι άλλη απο τα "επερχόμενα" του καιρού.Το καλοκαίρι
ειδικά,αυτή η νοηματική φόρμουλα,λειτουργεί εντονότερα.Μοιάζει με τις αντίστοιχες ελπιδοφόρες σκέψεις του ποδοσφαιρόφιλου που περιμένει τον επομενο σημαντικό αγωνα της ομάδας του,
μοιάζει με όλες εκείνες τις ελπιδοφόρες σκέψεις που κάνουν όλοι όσοι περιμένουν κάτι σημαντικό της αρεσκείας τους .Συζητώντας με πολλούς ανθρώπους όλα αυτά τα χρόνια,,παρατήρησα οτι αυτό ισχύει μεν,αλλά δεν ειναι η πεμπτπουσία.Είναι ένα χαμηλής δυναμικής και ποιότητας
αποκούμπι όταν έρχονται τα όποια δύσκολα στη ζωή μας.Και όχι μόνο.Σε πολλές περιπτώσεις,δεν ειναι καν αποκούμπι.Οταν τα όποια δύσκολα ειναι πραγματικά πολύ δύσκολα,τότε η αξία του ατονεί κ σε πολλές περιπτωσεις εξαφανίζεται.Το θετικό σ αυτές τις περιπτωσεις,είναι οτι επανεργοποίηση αυτού του συναισθήματος-σκέψης- αναμονής,σηματοδοτεί την έναρξη μιας καλυτερευσης των δυσκολιων άρα και της ψυχολογίας του ανθρώπου που το βιώνει.Η ύπαρξη ομως αυτης
της χαρμοσυνης "σκέψης-αναμονής",που αφορά τον καιρό ειναι σπάνια ,δύσκολη πολύ ιδαιτερη και θα τολμουσα να πω .. πολυ μοναχικη.Μετα απο 7 χρόνια παρουσίας μου στη λίστα,μπορώ να πω
με σιγουριά σχεδόν,ότι ο πυρήνας,ο απόλυτα προσωπικός πυρηνας αυτης της "σκεψης-αναμονής",παρολο που δεχεται πολλά επιπλεον ποικιλότροπα ερεθίσματα,εξακολουθεί και μενει αλώβητος ως προς τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά που τον διέπουνε. Η λίστα τελικά δε
μπορει κατα τη γνωμη μου να λειτουργησει ως ΤΌΠΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΟΎ της πρωταρχικής προσωπικης κατάστασης.Και ευτυχως που δε μπορεί.....

Οπως και να χει όμως,δε βρήκα πολλούς που ν "ακουμπήσανε" πανω στον καιρό ,για να παρουν μια ανάσα,η να βρούν μια υποτυπώδη φόρμουλα σ αυτον,για να "κρατηθούν" λιγότερο η περισσότερο.Βρήκα όμως πάρα πολλούς,που χωρίς να το παραδέχονται (ελάχιστοι το παραδέχονται) έχουν μια τρομερά έντονη προσωπική σχέση με τον καιρό,την οποία κρατούν για τον ευατό
τους.Το κάνουν δε αυτό,τόσο πεισματικά και τόσο απόλυτα, που θα τους δείς σε εξωτερικές εκδηλώσεις τους, αυτή την ίδια την πλευρά τους να την ειρωνευονται ,να τη χλευάζουν,να την αποριπτουν οταν την βλεπουν να εκδηλωνεται απο αλλους.Μοιάζει να έχει καταταγεί
αυτό το χαρακτηριστικό ,στα "απαγορευμένα",σ αυτα που δε λέγονται ,όχι τόσο για να προστατευτοουνε αλλά γιατί θα χαρακτηριστούνε σαν "τρελοι" η 'γραφικοί" η "ευαίσθητοι" ή οτιδήποτε
αλλο που μπορεί να γίνει αντικέιμενο κοροιδίας απο τους αλλους.

Θα βλεπα σ αυτή την κίνηση,σαν απόλυτα λογική και εξηγήσιμη ,ειδικά στην εποχή μας.Στην εποχή που διανύουμε,ζούμε μια τρομερή αντίφαση.Ενω ειναι μια εποχή άκρατου ορθο-λογισμού,παρ ολα αυτά είναι μια εποχή που κυριαρχείται απο το αντίθετο του ορθολογισμού. Ειναι μια δαιμονική εποχή.Μια εποχή σαρωτικών αγχωτικών βιωματων και συναισθημάτων,μια εποχή 'τρομου" που μιλάει για τα πάντα εκτός απο την ίδια και την ψυχή της.Ο αγώνας που κανει πρωτα απ ολα
ειναι ν αποδειξει οτι δεν εχει ΚΑΝ ψυχη!!!Οι καιρικές καταστάσεις πιστεύω βαθιά,έχουν- εκτός ολων των αλλων γνωρισμάτων και των χαρακτηριστικών τους,μετρησιμων-εξηγήσιμων-αναλύσιμων,κλπ,-
εντονότατο το προσωπικό διαλογικό στοιχείο με τον καθενα.Αν θα θελα να το περιγραψω απλοικα,θα ελεγα οτι ο καιρός "συνομιλει" με όλους και με τον καθενα προσωπικά.Ο διάλογος όμως που κάνει,έιναι ενας ημιτελής ,ελλειματικός,προβληματικός διάλογος ανάμεσα σ αυτόν και
σε "κουφούς","στραβούς","αναπηρους,που παρολα αυτά γίνεται αλλά "προς θεου" "δε κανει να βγαίνουν αυτά τα πράγματα στη φόρα".

Τα μερομήνια,είχα γράψει και παλιότερα,είναι πάνω απ ολα ένδειξη ισχυρή,μιας ψυχικής υγείας.Η ψυχική υγεία,για μένα και πρέπει να το τονλίσω και να το διευκρινισω αυτό,προυποθέτει την ύπαρξη της ψυχής.Ειναι μια "έντιμη" προσπαθεια "συνομιλίας" με τον καιρό,με απωτερο σκοπό όχι την προβλεψη του καιρού,αλλά την δικαιωση της υπαρξης του ανθρωπου σ αυτον τον κόσμο και την ομαλή ενταξή του μεσα σ ολη τη φυσική ακολουθια.Η προβλεψη, κατα την αποψη μου ερχεται σαν
επακολουθο ,σαν το αμμεσα κατανοητο αποτελεσμα αυτης της προσπαθειας συνομιλίας.Πιστευω ομως προσωπικά,οτι το μεγαλυτερο κέρδος και ο βαθύτερος σκοπός είναι η "συνομιλία" με τη φύση που μας περιβάλλει.
Αυτο ειναι μια τεράστια ανάγκη του ανθρωπου.Τεραστια και ταυτοχρονα υποβαθμισμένη ψυχικη ανάγκη!!.Κατανοητή ομως κυρίως ,μόνο σ οτι αφορα τα 'ωφέλη" της φυσης στον ανθρωπο ,ετσι καπως γενικα κ αόριστα.Για την ιδια την φυση ,τι νόημα έχει η προβλεψη του καιρου απο τον ανθρωπο??Κανενα!!Ειτε προβλεψει ο ανθρωπος ειτε οχι τον καιρο,αυτος θα εκδηλωθει!!Η φυση δεν εχει αναγκη τον ανθρωπο.Ο ανθρωπος ομως την εχει απολυτη αναγκη...Ο ανθρωπος χωρις πρωτα να
την εχει κατανοησει και να την εχει αγαπησει,παει να την καθυποταξει.Και κανει και πειραματα για την αλλαγη του καιρου.Και ειναι και περηφανος.Και κανει και διακρισεις αναμεσα σε καλες και
κακες εφαρμογες του.Τπτ αλλο δε βλεπω εγω παρα μονο εωσφορικη αλλαζονία,απο ποιούς??Εδω ειναι το κλού της υπόθεσης...Απο καποιους που διαρυγνουν τα ιματια τους οτι ....δεν υπαρχει εωσφορος...Ω εποχη που κρυβεσαι σα τη στρουθοκαμηλο πισω απο το δαχτυλο σου......

Κλεινοντας αυτό το άναρχο σημειωμα σκέψεων,θέλω να πω πως μόνο κέρδος υπάρχει όσο τονιζεται και κυριως οσο καλλιεργειται η προσωπική σχεση με τον καιρό.Οσον αφορα την εξωτερικευσή της αυτό ειναι θεμα προσωπικής επιλογής.Η αλήθεια ειναι οτι πολλά πραγματα δεν κανει κακό να μενουν κρυφά,αλλα ταυτόχρονα δε κανει καθόλου κακό επισης να παιρνουν αέρα και να βλεπουν το φως.
Ειτε αυτο ειναι ενα συνεφιασμενο φως ειτε ειναι ενα ηλιόλουστο φως...Το φως ειναι αυτό που θα γονιμοποιήσει τον καρπο αυτης της προσωπικης σχέσης,οχι το απόλυτο σκοτάδι ενος περίεργου μεσαιωνα ντυμενου με τον μανδυα της "γνωσης για την γνωση" και των τυρρανικων του
αρνητικων συναισθηματων..Χωρις αυτη τη προσωπική σχεση ο καιρος ,η φυση,δεν ειναι τπτ αλλο απο "αντικειμενα" προς μελετη με σκοπο την πληρη καθυποταξη τους και στη συνεχεια μεσω της
διαστρεβλωσης τους,την πληρη καταστροφη τους...Μια καταστροφη τους που για τον ανθρωπο δε θα σημαινει τπτ αλλο παρ εκτος την αυτοκαταστροφη του..

*nNoe*


Δεν υπάρχουν σχόλια: