Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Στο φως των εκρήξεων

Το Πολυτεχνείο ήταν ένα λάθος ,ένα κατά λάθος ατύχημα,μια κατά λάθος έκρηξη στο σκοτάδι,ενας κατά λάθος σύντομος εφιάλτης στον ύπνο της Ιστορίας.Μετα απ αυτό,διαλύθηκαν όλα όσα είχαν χτιστεί μέχρι τότε.Η μέρα που ξημέρωσε μετα τις 17,έμοιαζε με νύχτα,πιο βαθιά απο την κανονική νύχτα.Πιο απόκοσμη.Ξημέρωσε μια μέρα που θα κρατούσε για πολλά χρόνια ,με το φως που τη φώτιζε να ηταν ότι είχε απομείνει από τη λάμψη της κατά λάθος έκρηξης.

Αυτό το φώς ,αυτό το λίγο και απόκοσμο φως ,που ήταν απόρροια της έκρηξης του Πολυτεχνείου,ηρθε με τη σειρά του να προστεθεί στην μόνιμη  νύχτα που ακολούθησε το το φως μιας άλλης έκρηξης,το  40-44.Και αυτό με τη σειρά του,να προστεθέι στη νύχτα που ακολούθησε στο φως μιας άλλης έκρηξης πολύ πιο πριν.Και ενδιάμεσα άλλες μικρότερες εκρήξεις...

Με τα απόκοσμα φώτα των εκρήξεων βλεπουμε. .Με τους απόηχους των εκρήξεων σ τ αυτιά ακούμε και  βαδίζουμε,άλλοτε σιωπηλοί κ άλλοτε τραγουδώντας ,στην πορεία μας μέσα σε μια διαρκή νύχτα.Βαδιζουμε ή τρέχουμε,κοιμόμαστε ,ερωτευόμαστε,δουλευουμε ,ζούμε και πεθαίνουμε.Μ ένα όνειρο ,που πια δε λέμε καν,κάποτε να ξημερώσει και να μην έχουμε αναγκη τα φώτα των εκρήξεων,να μη βαδίζουμε στα τυφλά περιμενοντας τον ήχο μιας άλλης έκρηξης.Με μια αδυσώπητη πραγματικότητα συμπορευόμαστε που η συμβίωση μαζί της εναι αβάσταχτη στα σκοτάδια.Που κάνουμε τα πάντα για να την αγνοήσουμε,που υποφέρουμε τα πάντα για να μην την αντιμετωπίσουμε.Ισως γιατί μέσα μας ξέρουμε,οτι κάθε φορά που το φως μια εκρηξης λάμπει,αυτό συμβαίνει διότι καίγεται κάποιος απο εμας.Καιγονται και φλογίζονται καποιος η κάποιοι τρελοί,που μπαίνουν μπροστα και γίνονται μπουρλότο να φωτίσουν όλους εμάς...Ισως η θυμησή τους μας γεμίζει ενοχές γιατί δεν ακολουθήσαμε τον δρόμο τους.Ισως οι ενοχές μας είναι πιο χειρότερος εφιάλτης και απο τα σκοτάδια μας...

Τωρα πάλι τα σκοτάδια θέριεψαν.Το φως της έκρηξης του Πολυτεχνείου έγινε μνήμη φωτός και μεσα στα πλούσια σκοτάδια γονόμαστε όλο και φτωχότεροι,βλέπουμε όλο και λιγότερο,ακούμε όλο και δυσκολότερα τον διπλανό μας ,είναι στιγμές που δεν ακόυμε ουτε καν τον ευατό μας.Βαδιζουμε στα τυφλά πέφτοντας σε χιλιάδες παγίδες,ανίκανοι να ξεχωρίσουμε ακόμα και αυτο το παλιό μας όνειρο για μια ζωή γεμάτη φώς.Ακόμα και αυτό το όνειρο γίνεται μέχρι και μισητό.Όλα εχουν βαφτεί στα χρώματα της άγνοιας,του πανικού ,του θανάτου.Ακόμα και τα όνειρα.Και όταν αυτά συμβαίνουν,τότε πλησιάζει ακόμα μια φορά το φως μιας άλλης επικείμενης  έκρηξης.Μιας έκρηξης που αν μη τι άλλο θα μας κρατήσει ζωντανούς στη ζωή και θα οξυγονώσει τη μνήμη και τους δεσμούς με το παρελθόν μας.Δεν υπάρχει τιποτα χειρότερο απο το να ξεχάσουμε μέσα στα σκοτάδια μας,ποιοι είμαστε,δεν υπαρχει τίποτα χειρότερο μέα στην τρομοκρατία αυτόυ του βασανιστηρίου απο το να χάσουμε τους συνδετικούς μας κρίκους με το παρελθόν μας.Στη την ατέιωτη πορεία μεσα στα σκοτάδια αλλοίμονο αν χασουμε τον μίτο της Αριάδνης.Το νήμα της μνήμης.







*nNoe*

2 σχόλια:

John είπε...

Ποιός να μου το'λεγε ότι θα ερχόταν η μέρα που θα έβλεπα τον "Μπουμπούκο" και τον Βορίδη σε υπουργικό θώκο...
Ποιός να μου το'λεγε ότι σήμερα -38 χρόνια μετά- θα έβλεπα να ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΟΥΝ κάποιοι από τη γενιά που εκείνη την ημέρα ήταν ΜΕΣΑ στο Πολυτεχνείο με κάποιους από αυτούς που που ήταν ΕΞΩ από αυτό, έτοιμοι για το μεγάλο μακελειό...
Ποιός να μου το'λεγε...

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ!!!
Σε πείσμα των καιρών...

*nNoe* είπε...

Ποιος να μας το λεγε Γιαννη....και ποιος να μας πει τι αλλο θα δουμε ακόμα...Να κραταμε γερα τη μνήμη κ το μυαλό μας....γιατι αυτο θέλουνε...να ξεχάσουμε και να ξεχαστοούμε....αυτος θα ναι ο θανατός μας...

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ