Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

ΡΙΧΑΡΔΟΣ

Δεν άναψε το φως .Δεν ήθελε.Τα σύννεφα που απ το πρωι πυκνώνανε και ο υγρός άνεμος που φυσούσε ενίσυχαν ένα ονειρικό σκηνικό όπου μια απειλή κρυμμένη,τον παραφυλούσε.Είχε χάσει όλα του τ αναχώματα,όλες του οι παγίδες είχαν ανακαλυφθεί,
τα μυστικά περάσματα είχαν φανερωθεί και τώρα μόνος και εκτεθειμένος ,μπορούσε ν ακούει μόνο τον άνεμο να σφυρίζει πρόστυχα στη βροχή.Και να περιμένει το μοιραίο χτύπημα στον πυρηνα της υπαρξής του..Η αναμονή και μόνο για κάτι τέτοιο ,τουν παρέλυε.

Χρειάστηκε το μυαλό του να σκεφτεί ,αλλά αυτό κείτονταν εξουθενωμένο.Είχε προσπαθήσει σκληρά να διατηρήσει την ενότητα του Βασιλείου του,αλλά μάταια.Το χτύπημα είχε έρθει απο μέσα ,είχε ξεπηδήσει μέσα απο το πυκνό σχεδον αδιαπέραστο δάσος με τις βελανιδιές και τις οξιές .Αυτό το δάσος που άλλαζε μορφή στο φως της μέρας κ γινόταν πάλι κάτι απειλητικό και δυσοίωνο με τη νύχτα ,αυτό το δάσος απέναντι απο το παλάτι του και μέσα στο βασιλειό του,έκρυβε τελικά αυτό που πάντα ενδόψυχα φοβόταν.Τη σκοτεινή μορφή της A l e r t i a .O μύθος της ήταν ζωντανός,η υπαρξη της πραγματική ,οι απειλές της που διαβάζονταν σαν στίχοι ενός παράξενου τραγουδιού που χόρευαν πόρνες χορεύτριες στο παλάτι ,τις κρυες νύχτες γύρω απο το μεγαλοπρπές τζάκι ,αποκτούσαν σάρκα και οστά.

Μα αν το μυαλό του δεν μπορύσε να σκεφτεί κατάκειτο,παραλυμένο,εξουθενωμένο,ποιος σκεφτόταν για αυτον??

-Ειμαι εγώωω,άκουσε τη φωνή της ,βαθιά υποβλητική και σκοτεινη...

-Εσυ?Εσυ εισαι η σκέψη μου,εσυ φωτίζεις τους φόβους μου?εσυ δε μου λες τι να κανω για να ξεφύγω απ αυτη τη κόλαση που ζω?

-χαχαχχαχαχα.....Η κολαση που ζεις....χααχχχα...δεν ειναι παρα μονο η αρχή...Εισαι πια δικός μου....Oργανό μου,χέρι μου,ξίφος μου,ηδονή μου,αποπατός μου,ρούχο μου,τροφή μου.Δε σου ανήκεις .Πάλεψες σκληρά μα έχασες.Κανεις δε νικαει.Μονη περιπτωση για να με νικησεις ειναι να μη δωσεις καν τη μαχη.Αλλα σου ηταν τοσο αδυνατο αυτο...τοσο αδυνατο.....

-Νιώθω ν αλλάζω.Ακούω με διαφορετικό τρόπο.Νιωθω αλλιώς.Το αιμα μου κυλάει αλλοιως,.η καρδια μου χτυπάει αλλοιώς,....

-Δεν ειναι όμορφα?Δε το λαχταρούσες πάντα?Νιωσε τις αγωνίες μου,να νιώστες....Νιωσε τις ρογες μου να σκληραινουν απο θυμό,εκδικηση,καβλα,οργη,δαγκωσε τες,με δυναμη,,βυβαξε το αιμα τους....νιωσε τα δοντια μου πως δουλεουν,νιωσε τα χειλια μου...νιωστα.....γλειψε με ,νιωσε με,καθαρισε με,,καθαρισε το μουνι μου τον κωλο μου,πλυνε με...αγαπησε με ....

Οι αστραπές αυλάκωναν τον μολυβί ουρανό.Η βροχή οργισμένη ξεχέιλιζε τις υδρροες των μπαλκονιών και της οροφής...Νιωστε τες....

Καινουργιες αισθήσεις τον πλυμμήρισαν.Τρόμοι ακατανόμαστοι.Κραυγες απο σιωπές.Απελπισμένα λόγια.Γέλια ,γέλια ,γέλια....ουτε ξερε ποση ωρα περασε.....

Ολα τέλειωσαν.Πάμε .Ελα μαζί μου....

-Παμε...που παμε...

-Ελα...Να δες,.,,,δες τι βλεπεις ?

-Εναν τρελό που γραφει με κατι τους τοιχους του.τοιχοι πρεπει να ναι αυτοι,δεν ειναι απο πετρα?που ειναι οι πετρες??.Και ενα κοράκι δίπλα του.Μα τι τόπος εινα αυτός?Που ειμαστε?Τι ρουχα φοράει ?Τι ηχος ειναι αυτός?Ειναι μουσική?Ποσο παράξενα ειναι ολα αυτα....

-Το κοράκι μη το φοβάσαι..Απο σενα θελώ το εξης...

-Οτι θες,οτι πεις,οτι προσταξεις...

-Γινε φιλος του.......αυτο,,,απλα,,γινε φιλος του.....




*nNoe*

ΡIΧΑΡΔΟΣ_2

"... Καμιά φορά,η η τρέλα γλιστράει δίπλα μας,τρυπώνει μέσα μας, σιγα σιγα χωρις να το πάρουμε είδηση,αρχίζει και κυριεύει
το θυμικό μας,την σκέψη μας,καταλαμβάνει σίγα σιγά κάθε ανάχωμα ,διαλύει τις πόρτες ασφαλεία,μολυνει τα πάντα με τ αρωμά της.

Καμμιά φορά,ο ανθρωποι γύρω μας,το παθαινουν αυτό κ εμείς
που καταλαβαίνουμε κάτι ν αλλάζει σιγά σιγά,κάνουμε ότι  δε το καταλαβαίνουμε,το εκλογικεουμε,του βάζουμε μια ταμπέλα. Ξεχνάμε τον άνθρωπο,μας τρομάζει ο ίδιος ανθρωπος που μεχρι χτες μιλούσαμε ,γελάγαμε,μας τρομάζει μ εναν αλλόκοτο τρόπο.Και δε θέλουμε να του πούμε ,"ξυπνα","ξύπνα"....τι σου συμβαίνει?Δεν τον κοντράρουμε,
παρά τον κοιτάμε φοβισμένα κ απομακρυνόμαστε απο κοντά του.Τον προδίδουμε, τον εγκαταλείπουμε.Ελπίζουμε μόνο,όλο αυτό να είναι κάτι περαστικό,να μπορέσει ο ίδιος να το ξεπεράσει.Αρνούμαστε την πραγματικοτητά του τη  τωρινή,τον έχουμε στο μυαλό μας όπως όταν ήταν συνενοήσιμος μαζί μας.Κ όμως είναι ο ίδιος άνθρωπος και μας έχει τόσο μα τόσο ανάγκη.Μας το ζητάει όπως μπορεί,όσο μπορεί,όσο η τρέλλα του τον αφήνει και μεις..? εμεις κάνουμε οτι δεν ακούμε,διαστρεβλωνουμε τα νοηματα του, τον καταδικάζουμε,τον ειρωνευόμαστε,θυμόμαστε οτι αυτος "πάντα τηην είχε μια λόξα" και τον αφήνουμε να γλιστρήσει σιγα σιγα απ τα μάτια μας, μέχρι να χαθεί,μέχρι να τον σκεπάσει ο βάλτος της τρέλλας του....."



-κραααααααα.κρααα..κραααααα.( οση ωρα μιλάς ,το ξέρεις οτι εχεις παρέα?)

-Ναι,Εσενα ,τον Αυτόλυκο .Ενα κοράκι που ο προγονος του
που μάζεψε ο Νωε στην κιβωτο,οταν ο Νωε τον εστειλε να βρει ξηρα μετα τον κατακλυσμό,αυτος βρηκε πτώματα κ έγραψε τον Νώε στ αρχίδια του.Εεσενα εχω παρέα λοιπον.Τον απογονό του....

-Κρα κρα κρα κρα ,κκ ,,ρακρα κρα,.,.κακραααα..(μετφρ...καλα ασε με εμένα,δε μιλάω για μένα,έχεις παρέα όση ωρα μιλάς και δεν ειμαι εγω.Στεκεται απο πάνω σου.Ενα τυπος με παράξενα ρούχα,φοράει καλσόν ,εχει μια ασπίδα στα χέρια,στη ζωνη εχει ενα τεράστιο σπαθί,και τα μάτια του ειναι γαλανα.)

-Χριστέ μου!!! Τι ήπιες παλι ρε??Τι ηπιες?οχι πες μου...

-Κρααααα,κρααα,κρααααααααααΤιποτα!!! Εχεις παρέα.Εσυ δε τον ξέρεις ,ουτε καν τον βλέπεις,αλλα εγω νομίζω τον ξέρω....Ειναι ενας πολύ παλιός γνώριμος.....Εχεις παρέα....καλως τα δέχτηκες!! Ναι,τωρα θα πιω ενα τσγάρο...
παει με τον Ελληνικό σου.......Καλα ξεμπερδέματα ,να ξέρεις δεν ανακατεύομαι.....

-????





*nNoe*

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΤΟ

Και τι θα καναμε χωρις το διαβολο μας?Πόσο ερημα θα μας φαινόταν όλα αν χάναμε οτι ειχαμε συνηθίσει ,οτι μας εδινε μια αισθηση εστω υποτιθεμενης ασφάλειας?Αυτη η εποχη εχει γαμησει τα παντα ,εχει σηκωσει εναν αέρα που αναποδογυρίζει ζωες ,αξιες και επιλογες.

Τυφώνας ειναι,και οι σταθερές χάνονται καθε μερα μ εκπληκτικη ταχύητα.Μπορεις να το παιξεις πολυ τρελος,λιγοτερο τρελος,μπορεις να σιωπησεις,η να ουρλιαξεις.Μπορεις να φυγεις τελειως,μπορεις να προσπαθησεις να κρατηθεις απ οτι κατακρμημνιζεται στο χαος που στεκει κατω απο τα πόδια σου.Ενα ειναι σιγουρο,οταν τελειωσει αυτος ο ανεμος,τιποτα δε θα ειναι ιδιο πλεον.Και τοτε θα φανει τι απ οσα λεγες πως αγαπησες ,αξιζε...ποιος απ τους ανθρωπους που σταθηκαν διπλα σου ,αξιζε για σενα και ποιος οχι..

Προσφατα μια φιλη μου ειπε,"δε εχω αποθεματα"..κ εγω της ειπα..."αποθεματα παντα υπαρχουν ψαξε να τα βρεις "κ την ιδια ωρα εγω δεν ειχα κανενα μα κανενα....Κ ομως της το πα,οχι γιατι ηθελα να την αποφυγω ,αλλα γιατι ηθελα να της πω μ ενα συγεκεκριμενο τροπο που αυτη καταλαβαινει οτι ΜΠΟΡΕΙ να σταθει, γιατι πιστευα σ αυτή και πιστευα κ πιστευω πολυ.Και δε ξερω τι μπορει να ειναι πιο σημαντικο σ αυτη την εποχη απο το να πιστευεις στους ανθρωπους που αγαπας και να τους το λες και να τους το δειχνεις εμπρακτα.Ζουμε μια εποχη επιθεσης των αριθμων πανω στο προσωπο και το ονομα.Και αν αντεξει οτι αντεξει θ αντεξει επειδη θα μπορεσυμε να κρατηθουμε γερα απο το χερι μ ολες μα ςτις αδυναμιες και τα λαθη κ τις παραλειψεις,γιατι αυτη η εποχη ακριβως ανακατευει τη λασπη του καθενα,τα σκατα του καθενα.Ποιος μπορει να δει μεσα σ αυτα ?Ποιος να ξεχωρισει τι αξιζει κ τι οχι μεσα σ αυτον τον γαμημενο ανεμο που τα χει διαλυσει ολα???Πως θα μαστε και που οταν αυτος ο ανεμος κοπασει???

Αλλα ακομα αυτος ο ανεμος φυσαει....δε ηρθε αυτη η ωρα.Ειναι η ωρα για ενα τελευταιο ποτο με το διαβολο...και το προσωπικο μου αφημα στον τρόμο του χαους κ την ανυπαρξια των δικων μου αποθεματων ...




*nNoe*