Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

"2 φωτογραφιες"

"Δεν μπορω να σ ακουσω
ακομα κ αν ημουν δίπλα σου
ειναι η μουρμουρα της βροχης
και η αναγκη της φωτιας
ο μικρος θορυβος των ξυλων
και τα τιτιβίσματα αγνωστων πουλιων


Δεν εχουν σημασία πολλα ,ξερεις
καποιες φορες τιποτα δεν εχει σημασια
εχεις ερθει εδω,κ αυτο ειναι αρκετο
δεν θυμαμαι καν να με ρωτησες για ολα αυτα
αλλα εγω τα βρηκα στη σταχτη που αγαπας.


Ετσι θα μεινει.
Δυο ματια να κοιτουν ,μονο να κοιτουν
και οι θορυβοι που σε λειπουν...
Γνωστοι που ομως θα μεινουν αγνωστοι για παντα
πολυχρωμοι κόμποι απο μαλλι και θυμο
καθως και η αεναη διαδοχη των εποχων...

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Hot or Not

Πολυ εντυπωσιακές.Και με duck face και χωρίς.Και μεγάλη ποικιλία.Σαν το σουπερ μαρκετ.Μα υπάρχουν καρπούζια τον χειμώνα ι?Υπέθετα πως οχι ,αλλά έχω άδικο τελικά.Υπάρχουν.Μου λειπουν κάποιες υπερδυνάμεις ειναι η αλήθεια αλλά προσπαθώ με αυτές τις δυνάμεις που έχω.Οχι ακριβως γω .Το υπεργαματο κινητό μου.”Μωρο” μoυ θελω να σου αφιερωσω κατι που εγραψα πριν 34 ολοκληρα χρονια.
|Όλο κ΄ολοένα
ένα και κανένα
'Ηταν και δεν είναι
γιατί ποτέ δεν ήταν...
****
Και ξανά...ξανά
και ποτέ ξανά,
χαμένοι σαν τις μύγες
σένα πιάτο τραχανά..
********
Και χαρά και γέλιο
ευτυχία και δόξα
και λεφτά πολλά,
τόσα πολλά λεφτά..
*******
Δοξάρι μακρύ,βιολί
βιολί και μουσική
Κυμα ,θάλασσα κ αέρας
το κόμμα της σημαίας.
*********
Κόμμα κ ακόμα κώμα
Κώμα ,λέω κ είμαι
μέρες,μήνες,χρόνια
σ ένα φως φευγάτο
σένα δάσος...Νάτο!
**********
Γεμάτο είναι γάτους
γάτους κ αλεπούδες
πούντες...πούντες
οι αλεπούδες??
*************
Πούντες,πούντοι,πούντο
πούντο-πούντο το δαχτυλίδι
Νάτο νάτο το δαχτυλίδι
ψάξε -ψάξε δεν θα το βρεις...
*********
Γιατί,είσαι νεκρός,νεκρός
άταφος νεκρός,
πτώμα ζωντανό,
καιρούς και χρόνια και ζαμάνια
χωρίς ή και με φουστάνια.
***************
Μωρό μου,σαπίζεις κ εσύ
κάθε μέρα πιο πολύ.
Το προσωπό σου φριχτό
σαν ταινία τρόμου φριχτό
το προσωπό σου
της ψυχής..
***********************
Συμβιβασμοί,χιλιάδες συμβιβασμοί
κραυγές,αλλαλαγμοί,
σε πήραν νερά και ποταμοί,
στου διαόλου την άκρη μωρό μου,
σε βρήκαν κυνηγοί...
****************
Κ είσουνα μοχαχή
ποσο ήσουνα μοναχή
σ ένα τσιγκέλι κρεμασμένη 'ησουνα
της κρεαταγορας τσιγκελι...
*******************
Και μ άρεσες..πόσο μ άρεσες...
Αχ..μ άρεσες πολύ...
Και πείναγα ,θεέ μου πόσο πείναγα
διόλου δε το σκέφτηκα..
..πείναγα πολύ!
************
Κ ύστερα κ ύστερα
μετά από χρόνια Κυριακές,
μεσημέρια Κυριακές,
μωρό μου σ έφαγα ,σέφαγα
μ όρεξη τρανή!
******************
Κ είσουν γλυκιά μου εσύ,
σκύλα περιωπής,
σκύλα -το΄χα φανταστεί...
Αλήθεια σου λεω'
ποιος δούλευει ποιόν?
Για ποιόν δουλεύαμε κ οι δυό?
Ποιος μας δούλευε τα δυό?
*************
Τώρα κλαίω μοναχός
μοναχός και πάλι,σα το μαύρο το σκυλί,
στον τάφο σου άναψα καντήλι
Χρυσό καντήλι-Μαύρο σκυλί.
**************
Μα ,απ όλα πιο πολύ
απ όλα μου χει κάτσει η πιο στραβή
πως βρέθηκε,γιατί,το πως,,το που,το ήδη
στην κοιλιά σου την ανοιγμένη
το γαμημένο δαχτυλίδι!!
******
Ολο κ ολένα
.ένα και κανένα
Ηταν και δεν είναι
γιατί ποτε δε ήταν!!”

Ξερω,ειναι βαρυ.Και ακατανοητο.Και γω βαρυς και ιδιοτροπος.Και δυσνοητος,.Και ανωμαλος.Και κολλημενος.Γερναω μαλλον.Γερναω για τα καλα.Γερναω για ολους.Εκτος απο την Κλειω.
Η Κλειω ηταν μαζι με την γιαγια αφεντικινα της και τις δυο αδερφες της.Και ειχα παει να περπατήσω και φωτογράφιζα οτι μου κανε εντυπωση .Κ οπως περπατουσα ,τις προσπερασα ολες τους κ αυτη μυρισε το χερι μου μ ακολουθησε.Ετσι απλα.Και η αφεντικινα της φωναζε να γυρισει σ αυτην και αυτη δε γυρναγε.Και περπατησαμε μαζι για ενα δυο χιλιομετρα.Και η αφεντικινα της μου ζητησε συγνωμη.Και γω ειπα κατι χαζο ,ως συνηθως οταν μου λενε κατι ευγενικο...και ειπα νομιζω κατι σαν "δε πειραζει ,χαρα μου".Και αυτο ητανε.Και μετα φωτογραφιζα κατι κατηφεδες και ηρθε μια κυρια και λεει...μπραβο σας...που το φωτογραφιζετε!! Σας ειδα και χαρηκα !!! Και παλι αισθανθηκα χαζός.Και αυτη συνεχισε και ειπε..θα θελα κ εγω να τα φωτογραφίσω!! Και της λεω” γιατι δε τα φωτογραφιζετε ?”| Και με ρωταει..”μπορω”? “Γιατι να μη μπορειτε ?τη ρωτησα!!! Αχ μου λεει..Να στε καλα.Μα σας ειδα ,σας λεω και σκεφτηκα “ ο νεαρος ειναι πολυ μερακλής!!”.Παλι το συναισθημα του χαζού εγω!! Να στε καλα,της απαντησα.Και σεις ,μου ειπε και εβγαλε το κινητο της κ εσκυψε στους κατηφεδες.
Το ξερω.
Δεν ειμαι Hot.
Αλλα οκ. Στ αρχιδια μου!!!
Σ τ αρχιδια μου.... “μωρο μου”...
Με νιώθεις?

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Η μικρη και θλιβερά καμμενη ιστορια ενος "σ αγαπω" σ ενα τοιχο... *****

Οταν ο Σωτήρης έγραφε με πάθος κ άγνοια κινδύνου αυτό που πραγματικά αισθανόταν για την Σταυρούλα, -με σπρέυ στον τοίχο της υπόγειας διάβασης στην Μουστοξύδη,εκει στο παρκο ,-η Σταυρούλα πλέον δεν έδινε δεκάρα γιαυτόν.


Η αλήθεια είναι ότι είχε προσπαθήσει πολύ μαζί του,είχε υπομείνει πολλά,είχε καταπιεί ακόμα περισσότερα,είχε εξαντλήσει όλες τις συμβουλές της κολλητής της,είχε τσακωθεί με τον πατέρα της πολύ άγρια ,είχε πιει οτι πινόταν απο οινόπνευμα,και είχε μαθει απ εξω ολους τους δικους των πυξ λαξ,και του Μorrissey ,και γενικά η Σταυρούλα είχε κάνει ότι ήταν να κάνει.Αλλα χωρίς αποτέλεσμα.


Ο Σωτήρης όχι μονο δεν εκδήλωνε τα συναισθηματά του,αλλά αυτό που έδειχνε ηταν πολυ διαφορετικό απ αυτό που αισθανόταν.Ο Σωτηρης είχε πιάσει τα βασικα απ το γηπεδο και το στρατο,,"αφηνεις τις γκόμενες να λενε ,να λενε οτι μαλακια θέλουνε και κανεις τη δουλεια σου απλα" και συ δεν αγαπας ποτε , ουτε συναισθηματα και πουτσες μπλε,αλλιως σε πηδηξαν οι γκομενες,αυτες θελουνε μονο ξυλο γαμησι και ειναι καλα..Ο Σωτήρης τα βρήκε σκούρα όταν η Σταυρούλα ξεπερασε τον ευατο της, τον έκανε πέρα και το εννοούσε.Τίποτα πιο ακλονητο απο την απόφαση της Σταυρούλας.Ήταν μέχρι να την πάρει.Οταν την επαιρνε την τηρούσε μεχρι κεραίας.Μεχρι εκει,είχε πει,και αυτον τον τύπο δε θα τον γνώριζε καν απο δω και περα.Το ίδιο ειχε πει και στους μπατσους οταν την ρώτησαν αν ήξερε τον Σωτήρη.


Οι μπάτσοι δεν είχαν καμμια διάθεση να ανακατευτούν στα γκομενικά,της Σταυρούλας και του Σωτήρη,απλα περνούσαν μ ενα περιπολικό απο την διάβαση της Μουστοξύδη,
περασμένα μεσάνυχτα μια νύχτα ενος Σεπτέμβρη .Ειδαν τον Σωτηρη με το σπρευ,κατεβηκαν τον συνέλαβαν.Ο Σωτηρης τα ξέρασε όλα με λυγμούς .Στο πρόσωπο του αξιωματικου υπηρεσίας
είχε βρεί εναν ψυχοθεραπευτη ο οποίος πηρε σοβαρα τον ρόλο του και πρότεινε να κανουν θεραπεία ζευγους στο τμήμα.Καλεσαν και την Σταυρούλα η οποία πήγε με τον καινούργιο γκόμενο.


Εκέι ειχαμε αλλα δράματα ,διοτι ο νεος γκομενος δεν ειχε ιδεα για ολα αυτα και δε καταλαβαινε τιποτα,το μονο που τον ενδιεφερε ηταν να πανε να πηδηχτουνε με τη Σταυρουλα,η Σταυρούλα του ελεγε "μην ανυσηχεις μωρο μου ,παρεξηγηση εγινε,θα σου κανω εγω τα καλυετρα μετα,"ο Σωτηρης μια ελεγε στο γκομενο της Σταυρουλας,"πως σου φαινεται ρε που γαμας μεταχειρισμενο μουνι" και στη Σταυρουλα γυρναγε κ ελεγε "σ αγαπαω ρε""γυρνα πισω", τα οποία κορύφωθηκαν οταν η Σταυρούλα δηλωσε ευθεως και κατηγορηματικά οτι ουδέποτε ηξερε τον Σωτήρη και οτι ολα αυτα τα ειχε βγαλει απο το μυαλό του κ οτι ηταν σχιζοφερνης,και καθαρη ανωμαλαρα,απορούσε δε ,πως ο αξιωματικός δε το έβλεπε.Μετα ο Σωτηρης τα σπασε ολα μεσα στο γραφειο απ τα νευρα του και ελεγε "μωρη σου λεω αληθεια"...και του βαλανε χειροπεδες..αυτη κουναγε το κεφαλι της πανω κατω,ο αλλος κοιταζε σα μαλακας....ενα δραμα...


Ο αξιωματικος προτεινε θεραπεία στον Σωτηρη με ηρεμιστικά και κανα δυο μήνες κράτηση και στη Σταυρούλα ευχηθηκε τα καλύτερα για τη ζωή της και της ειπε να φυγει αφου της ζητησε συγννωμη για την αναστατωση.Ο αξιωματικος ηταν ενας εξυπνος ανθρωπος και ειχε καταλάβει οτι δε έπρεπε να παιξει με την απόφαση της Σταυρούλας επ ουδενί.Η αποφαση μιας γυναικας ηταν ενα ζητημα εξαιρετικα σοβαρο ,και αντιμετωπιζοταν με σοβαροτητα αναλογη εκεινης της διαχειρισης τροκοκρατικης επιθεσης.Τα χε μαθει αυτα τα βασικα απο την υπηρεσια.


Ο Σωτηρης εκανε τη θεραπεια του κ εκδηλωνε απο τοτε τα αισθηματα του σε αμμεσο χρονο και αμεσως.Δε τα ξανανάμπλεξε ποτε με κανονικη κοπελα,πηγαινε μονο με πουτανες και ειχε σα μοναδικο κριτηριο επιλογης το ονομα τους.Ηθελε να τις λενε ολες Σταυρούλες.... ακομα και με καμια Σοφια να πηγαινε ,την εβαζε να λεει οσο τη πηδουσε.."με λενε Σταυρουλα και σ αγαπαω...με λενε Σταυρούλα και σε λατρευω"...κ αυτος απαντουσε..."ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ Σ ΑΓΑΠΩ" και εχυνε..Το λιδιο εκανε και με τις αλλοδαπες.Πληρωνε κατι παραπανω μεχρι να τις μαθει να λενε στα Ελληνικα "με λενε Σταυρουλα¨.Τοσο απλα.


Η Σταυρούλα με τη σειρά της έκανε οτι της έκανε ο Σωτήρης στον καινουργιο γκομενο και τον ειχε σαν pet , μετα ομως το βαρεθηκε και ηθελε ετσι ενα συναισθημα,και γενικα περναγανε τα χρονια και βαριοτανε μ ολο αυτο ,μεγαλωνε και κανεις αντρας δεν μπορουσε να ανταποκριθει ακριβως σ αυτο που ειχε αυτη στο μυαλο της σαν αντρας,μεχρι που απο τη βαρεμαρα εγινε λεσβια και καποια στιγμη τα φτιαξε με την Τασια και μαζι γνωρισαν τον Βαγγελη και απο τοτε ζουν ολοι μαζι.Μαλλον χαρουμενοι.


Ο αξιωματικος υπηρεσίας ,κατι σε φάση ,συμβουλος γάμου για άτομα με ψυχωσικη διαταραχή και τάσεις προς την πυρομανία έγινε ,κατι τέτοιο,γενικα μπερδεμένη φάση...


Εμεινε το συνθημα μονο.Αν περαστε με κατευθυνηση προς Κυψελη θα το δειτε στα δεξια σας ,λιγο πριν βγειτε απο τη διαβαση.

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Το καλοκαιρι με τις Ρέγγες(επίλογος)

Ηταν ένα γαμάτο καλοκαίρι αυτό που τελειώνει σήμερα.
Γάμησε και γαμήθηκε όσο λίγα.
Εμένα μ άρεσε γιατι είχα βάλει στόχους συγκεριμένους και τους πέτυχα όλους.
Στο δόξα πατρί.
Ουτε ένας δεν επέζησε.


Ηθελα να φτιάξω μια ολόκληρη πολιτεία στην άμμο,ν αντέξει και το χειμώνα.
Στην ηλικία που είμαι βρίσκω απόλυτα ρεαλιστικό και κυρίως λογικό ένα τέτοιο στόχο.
Αγόρασα κουβαδάκια και φτυαράκια.
Δούλεψα σκληρά.
Κατάφερα να φτιαξω τελικά μια ακρογιαλιά στην πόλη.Τεράστια.Από Εξάρχεια εως Κυψέλη.
Μ επηρέασε ο Πλούταρχος σ αυτο.
Μια φίλη μου ειχε πει οτι ο Πλουταρχος θα επηρεασει τον πολιτισμο μου,τη ψυχικη μου υγεια,κατι τετοιο δε θυμαμαι.
Δεν την ακουσα.
Ηταν λάθος.
Ηταν αργα.
Τωρα πάω σπιι αφου κολυμπησω ολη τη Μεγίστης και φτανω σπιτι μουσκεμα.
Ανυσηχω για το χειμωνα που ερχεται οταν τα νερα θα φουσκωσουν..


Μετά,ειχα κ αλλο στοχο.
Ηταν κατι ρεγγες που είχα βάλει στοχο να τις ψησω με εφημεριδα.
Ενα ολοκληρο κοπάδι που με κοροιδευε και μ εκλαιγε πριν την ώρα μου.
Ειχα καλο σχέδιο.
Τους ερίξα καλό δόλωμα.
Αλλα οι μαλακισμένες δε τσιμπήσανε.
Μετα τους έριξα άλλο δολωμα.
Πάλι δε τσιμπήσανε.
Πηγάινανε και τρώγανε και μετα ερχότανε και κάνανε πλάκα μαζι μου.
Αργησα να το καταλάβω.
Νόμιζα οτι ειναι ηλίθιες.
Δεν ήτανε.
Προσπαθησα να τις ανατιναξω.
Τους πεταγα μολοτωφ.
Ηταν λαθος.
Ηθελαν δυναμιτη.
Μετα Ηθελα να τις συναντησω για να συζητησω μαζι τους .
Κ αυτο λαθος.
Δε μπορεις να θες να συζητησεις μ αυτον που θες ν ανατιναξεις.
Ειχα επιχειρηματα παντως ακομα κ ετσι.
Γενικα ειμαι επιμονος.
Αλλα δε θελανε να τ ακουσουνε.
Φυγανε γελωντας.
Ουτε ενα ψαρι δεν εφαγα αυτο το καλοκαιρι απ τα νευρα μου.
Δε ξερω αν θα ξαναφαω ψαρι.
Βλεπω ματι απο ψαρι και νομιζω οτι" ξερει".
Ακομα και πεθαμενο να ναι.
Στα διαλα.


Μετα ειχα κ αλλο στοχο.
Να ζευγαρωσω μ ενα μυθικο πλασμα,με μια γοργονα που λατρευα.
Ολοι μου λεγανε οτι γοργονες δεν υπάρχουν.
Και να βρω μια κανονικη γυναικα να ζευγαρωσω.
Αυτα λεγανε.
Εγω τους εγραψα στ αρχιδια μου.
Εγω δε τους πιστεψα και δεν ακουσα κανεναν.
Πως δε υπηρχαν?
Αφου εγω την ειχα δει.
ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΛΑΣΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΔΕΙ ΠΟΤΕ.
Μαγευτηκα!!!
Ειχε το πιο ωραιο χαμογελο,το πιο ωραιο σωμα,τα πιο ωραια μαλλια,ολα πανω της ηταν τα πιο ωραια απο τα πιο ωραια απο οτι σημαινει ωραιο!!.
Αρα υπηρχε!!
Και τι δεν εκανα.
Εμαθα γοργονισια.
Πηγα φροντιστηριο καλοκαιριατικα.
Εκανα θιυσιες.
Δυσκολη διάλεκτος τα γοργονισια.
Αλλα εγω τα καταφερα
Εμαθα τα παντα.
Τραγουδια για γοργονες,φαγια για γοργονες, βιβλια για γοργονες ,συνηθειες για γοργονες,εμαθα τα παντα όλα.
Μια μερα τη συναντησα.
Της μιλησα στη γλωσσα της σιγουρος οτι θα την εντυπωσιασω.
Με κοιταζε λες και ημουνα και γω δε ξερω τι.
Δεν απαντησε καν.
Εφυγε.
Μετα της ξαναμιλησα παλι σε γοργονίσια.
Με ξανακοιταζε η αληθεια ειναι με συμπαθεια.
Σα να βλεπε ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΥΠΟΦΕΡΕΙ που δε μπορει να μιλησει κανονικα.
Ακομα θυμαμαι αυτο το βλεμμα της .
Ποσο υπεροχο.
Αλλα ηταν ενα βλεμμα πως βλεπεις ενα ντοκυμαντερ για τα Panda που δε μπορουν να σκαρφαλωσουν ενα κορμο και τσουβαλιαζονται και σκανε σα καρπουζια??
Ε ενα τετοιο πραμα...
Αλλα και μενα, ουτε τοτε πηγε το μυαλο μου.
Μεχρι που μια μερα ,εκει που της μιλαγα κ ελεγα τα δικα μου κ αυτη μ αφηνε να λεω οτι μου ρχοταν στο κεεφαλι,εγινε κατι.
Γυρναει και μου λεει στη γλωωσα τη κανονικη...
"ρε φιλαρακι....πας καλα??αιντε ξεκουβαλα μου απο εδω,μου τα κανες νταουλια!!"
Κόκαλλο εγω!
Δεν εισαι γοργονα ?τη ρωταω.
Εφυγε τρεχοντας.
Νομιζω κατι στο βλεμμα της ειχε πανικοβληθει.
Δεν ειμαι και σιγουρος ομως.
Επεσα σε καταθλιψη.
Κοντεψα να παλαβωσω.
Επινα.
Ειχα οραματα και εφιαλτες.
Ερχοτανε τα βραδυα στον υπνο μου και μου μιλουσε γοργονίσια.
Καταλάβαινα τα πάντα της.Ωρες επι ωρων συζητηση!!
Μετα την εβλεπα στο δρομο και μιλαγε κανονικα.
Καλα,οκ αυτη οταν με εβλεπε αρχιζε να τρεχει παλι σαν τη παλαβη..
Σα να βλεπει και γω δε ξερω τι.
Παραξενος κοσμος ρε φιλε...
Λες και εγω δεν ειμαι απολυτα φυσιολογικος και συνεννοησιμος ανθρωπος...
Μη τα πολυλογω.
La catastrophe..



Σημερα το καλοκαιρι ,αυτο το γαμιστερό καλοκαιρι τελειωνει.
Σημερα το πρωι αποφασισα να μη ξαναπιω.
Να μη το ξαναβαλω στο στομα μου το ρημαδι.
Μου το πε και μια φιλη μου.
Θα καταστραφεις.
Η ιδια που μου πε για τον Πλουταρχο.
Αλλα εγινε μια μαλακια.
Εγω νομιζα οτι χτες τελειωνει ο Αυγουστος.
Ενω τελειωνει σημερα.
Οποτε σημερα θα ξαναπιω.
Δεν ζεις ευκολα ένα τετοιο καλοκαιρι.
Δε ξερω πως ηταν το δικο σας.
Αλλα σα το δικο μου δε ητανε ,που να σκασετε.


Περα απ ολα τ αλλα...για μενα.,,,, ξερετε......αυτο ηταν ΟΝΤΩΣ το "τελευταίο μου καλοκαίρι".....

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ -(Μάγδα)

Η γκαρσονιέρα της Μάγδας είναι ποτισμένη με κόκκινο χρώμα.Όλα εκεί μέσα είναι κόκκινα.Φώτα,καναπέδες,τοίχοι.Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι όλα κόκκινα.Εμένα μου αρέσει το χρώμα .Είναι ένα περίεργο σπίτι και κάθε φορά που πρέπει να πάω εκεί ,χαίρομαι γιατί απ τη μισάνοιχτη εξώπορτα βλέπω αυτή την κόκκινη απόχρωση την οποία δεν έχει κανένα άλλο σπίτι απ όσα έχω δει μέχρι τώρα.Κ είναι και μια φωτογραφία μιας γυμνής γυναίκας στο τοίχο,που απο τη θέση που στέκομαι μπορώ να δω μόνο το ένα της μάτι κα το ένα της στήθος με τη ρόγα σα σταφύλι.Πως να ναι άραγε ολόκληρη η φωτογραφία?Δεν μπορω να δω,προσπαθώ αλλα δε μπορώ...
Δεν είναι όμως ,μόνο το χρώμα που με γοητεύει.Ουτε η φωτογραφία στον τοίχο.Είναι και η ζεστασιά του χώρου.Η αλήθεια βέβαια είναι πως όλα τα διαμερίσματα του υπογείου τον Χειμώνα ,είναι πολύ ζεστά μιας και είναι δίπλα στον καυστήρα του πετρελαίου.Η συγκεκριμένη ζεστασιά όμως έχει ενα ελαφρύ και ιδιαίτερο αρωματισμό.Κάτι που με χτυπάει μαλακά σ ενα σημείο κάτω απο τη κοιλιά και μ ανακατεύει μ ενα τελειώς άγνωστο τρόπο.
Κ είναι και η Μάγδα.Στα 25 της .Ζει μόνη ντης.Μάλλον κοντή,ξανθό κοντό μαλλί, λεπτά κόκκινα χείλια ,μεγάλα καστανά μάτια ,στρογγυλα βυζιά ,λεπτά πόδια ,γεμάτη καμπύλες.K είναι κάτι να τη ρωτήσω και δεν ξέρω την ερώτηση.Κ ειναι κατι που θέλω να δω ακόμα και θα αναγνωρίσω τι ακριβώς, όταν το δω,αλλα δεν φαίνεται απο τη μισάνοιχτη πόρτα.Κ ειναι που είναι το μοναδικό διαμέρισμα που νομίζω πως δεν είναι τα τετραγωνικά του μόνο,αλλά κρύβει ολόκληρους κόσμους και δεν ξέρω πως να το πω και που και πως.Κ είναι πως το κουδούνι της χτυπάει συνέχεια και κάποιοι μπρεδεύουν το δικό της με το δικό μας,και έτσι οταν χτυπάει μέσα στη νύχτα το κουδούνι και έξω οι μπάτσοι δεν κυνηγάνε κόσμο,τότε κάποιος θέλει να μπει στο σπίτι της Μάγδας.Αγνωστο γιατί.Κοιμάμαι κάνοντας υποθέσεις.Πλάθοντας ιστορίες.Η Μάγδα είναι πολυ αγαπητή σε πολλούς.Την Μάγδα τη ζητάνε πολλοί.Τη ζητάω κ εγώ.Για να πληρώσει τα κοινόχρηστα.Και με υποδέχεται φορώντας ενα κοντό νυχτικό,λεγοντάς μου"καλώς τον Γιωργάκη,περίμενε".Και γω περιμένω .Ακόμα......
Κάποτε η Μάγδα σταματά να ζει μόνη της.Τα κουδούνια σταματούν να χτυπάνε.Ενας κάποιος μένει μαζί της.Ενα ζώο με μεγάλη κοιλιά και μουστάκι.Το ζώο πεινάει,το ζώο βρίζει,το ζώο ζει στο υπόγειο.Δε θέλω να πηγαίνω σπίτι της για τα κοινόχρηστα πλέον.Η Μάγδα θα φύγει μια μέρα.Η ιδοκτήτρια γκρινιάζει για το χρώμα.Τώρα μπορώ να περπατήσω στα λίγα τετραγωνικά του σπιτιού.Οι κόσμοι που ήμουν σίγουρος πως έκρυβε το σπιτι ,εφυγαν μαζί με τη Μάγδα.Βρίσκω υπολείμματα απ το άρωμα στους τοίχους,ειδικά εκει που ήταν η φωτογραφία.Τώρα πια ξέρω πως απ αυτή τη φωτογραφία έβγαινε αυτό το άρωμα.Από τότε ψάχνω να το ξαναβρώ.Δε βρήκα ποτέ μου το ίδιο...
Την ξαναβλέπω τυχαία μετά από χρόνια.Παχιά.Κουρασμένη.Σπασμένη στο πρόσωπο.Μου χαμογελάει.Με λέει ακόμα Γιωργάκη.Ξέρω πια όλα όσα ήθελα να τη ρωτήσω ,μα κάτι μέσα μου ανακατεύεται ακόμα σαν απαίτηση τόσο ξεχωριστή και ιδιαίτερη που κάνει όλες μου τις γνώσεις άχρηστες.Δε θα της πω τίποτα.Θα τη δω να φεύγει για να μη την ξαναδώ ποτέ πια...
Η Μάγδα.....
Μου λείπει τόσο...
Δε θα το μάθει ποτέ....

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Ιστορίες από το Υπόγειο(Ο γέρος -κατσαρίδα)

Ότι πίστευα πραγματικά, για αυτόν τον γέρο, ήταν πως κάποτε ήταν μια …κατσαρίδα. Μια κατσαρίδα, που θέλησε πολύ να γίνει άνθρωπος. Ήταν το πιο παράξενο αίτημα που είχε ποτέ της μια κατσαρίδα. Και ο Θεός, για τους δικούς του ,ανεξιχνίαστους- πάντα- λόγους, το έκανε δεκτό. Πότε ακριβώς έγινε αυτό και σε ποια ηλικία ήταν τότε η κατσαρίδα αυτή, δεν έχω ιδέα .Πρέπει να ήταν πάρα πολύ παλιά. Πολύ παλιά όμως…
Είχα λόγους που το πίστευα αυτό.
Κανείς δεν ήξερε ποια ήταν η πραγματική του ηλικία. Κυκλοφορούσαν μονάχα υποθέσεις. Άλλος έλεγε 80,άλλος 90 ,όλοι όμως συμφωνούσαν ,όταν μιλούσαν γι ‘αυτόν στο να μην τον λένε με το όνομά του. Μεταξύ τους ,έλεγαν πάντα «ο γέρος». Το πως τον λέγανε ,έμοιαζε να μην έχει αξία. Τον ίδιο πάντως τον έλεγαν Κώστα.
Ζούσε στο Υπόγειο. Μόνος. Κανείς δεν τον επισκέφτηκε ποτέ ,κανείς δεν τον είδε με κάποιον άλλο στον δρόμο. Το σπίτι του το είχε αγοράσει. Μια συνηθισμένη γκαρσονιέρα μ ένα δωμάτιο μικρό, μικρό και στενό χώλ, κουζίνα μικρή ,μικρό μπάνιο. Όλα μικρά. Φως δεν έμπαινε ποτέ μέσα. Ζούσε κυριολεκτικά στο σκοτάδι. Λίγο που είχα δει μια μέρα από τη μισάνοιχτη εξώπορτα, ήταν πως εκεί ζούσε το πραγματικό χάος. Έπιπλα, τραπέζια, σακούλες, βιβλία, τροφές το ένα πάνω στο άλλο.
Ο ίδιος δεν μιλούσε πάρα πολύ σπάνια. Η φωνή του ήταν η πιο άθλια φωνή που έχω ακούσει ποτέ. Ένας ήχος σαν σιριγμός, που δεν καταλάβαινες ευκρινώς τα φωνήεντα και τα σύμφωνα ,άλλα καταλάβαινες τι έλεγε. Δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω πως γινόταν αυτό. Δεν θυμάμαι ποτέ πως πρόφερε μια λέξη .Θυμάμαι ότι καταλάβαινα το νόημα της λέξης κ ΄έτσι καταλάβαινα τι ήθελε να πει. Όπως εγώ έτσι και οι υπόλοιποι. Αλλά κανείς μας ποτέ δε σχολίασε αυτό τα πράγμα. Το «δεχόμασταν» σαν κάτι που θα θέλαμε να κουτσομπολέψουμε, αλλά δεν μπορούσαμε να το κάνουμε. Το «γιατί» …άγνωστο.
Όταν όλοι όσοι ζούσαν στο Υπόγειο, είχαν πεθάνει ,αυτός είχε τα ίδια χαρακτηριστικά και ο χρόνος έμοιαζε να μην τον ακουμπάει. Ψηλός, με καμπούρα. Γουρλωτά υγρά μάτια. Σε κοίταζαν και ένιωθες πως αυτός ο γέρος ήξερε τα πάντα για σένα .Ακόμα και αυτά που εσύ δεν είχες πάρει χαμπάρι και σ αφορούσαν .Μύτη κ αυτιά με τρίχες .Είχες την ακλόνητη αίσθηση της σιγουριάς ,ότι μύριζε τα πάντα, και άκουγε τα πάντα. Στόμα αηδιαστικό ,πάντα με σάλια στην άκρη των χειλιών του ,φανταζόσουνα την τροφή που έτρωγε και ήθελες να κάνεις εμετό. Δόντια κατακίτρινα. Τα χέρια του ήταν γεμάτα τρίχες ,μαύρες αδύνατες τρίχες. Τα δάχτυλά του λεπτά και μακριά. Φορούσε πάντα μα πάντα τα ίδια ρούχα. Ένα μπεζ υφασμάτινο παντελόνι ένα λευκό πουκάμισο που με τον καιρό είχε γίνει κρέμ και μια ζώνη που την έδενε ω από το ύψος του αφαλού του, κοντά στο στομάχι. Η εικόνα του ήταν τόσο αποκαρδιωτική. Κ όμως ποτέ κανείς δεν τον πλησίασε, δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει κάτι γι αυτόν. Λες και όλοι μας υπακούαμε σε μια άγνωστη διαταγή που μας ήταν γνωστή, από κάπου», από «κάποτε» ,από «κάπως» και εμείς δεν την εξετάζαμε ποτέ. Απλώς υπακούαμε…
Τον είδα πριν δυο μήνες. Ζούσε ακόμα. Τον είδα στο δρόμο να βαδίζει κυρτός, με την καμπούρα του . Δεν ξέρω γιατί το κανα. Τρέχοντας μπήκα στο ζαχαροπλαστείο και αγόρασα ένα ζαχαρωτό. Πήγα και του το έδωσα χωρίς να του μιλήσω .Με κοίταξε . Κατάλαβα πως μ αναγνώρισε. Κοίταξε το ζαχαρωτό και μου είπε μ εκείνη την ακατάληπτη φωνή του, την γεμάτη σιριγμό ..: “Εσύ είσαι λοιπόν .Πέτα το στο δρόμο και φύγε. Θα έρθω μόνος μου όταν θα έρθει η ώρα.» Δεν κατάλαβα τι εννοούσε. Έκανα όμως ότι μου είπε νιώθοντας ένα πόνο στη ψυχή μου, τόσο παράξενο που με κράτησε ξάγρυπνο για πολλά βράδια .
Το χα ξεχάσει και σαν γεγονός. Μέχρι χτες το βράδυ. Όταν ζαλισμένος απ τα τσιγάρα και το ποτό δε μπορούσα να πιστέψω πως διάολο βρέθηκε μια τεράστια κατσαρίδα στην οθόνη του υπολογιστή μου. Δεν τρόμαξα καθόλου. Μου έκανε τόσο εντύπωση που την κοίταζα κάμποσο και δε σας κρύβω αναρωτιόμουνα για την απόφασή μου να πιώ τόσα τσιγάρα και τόσο αλκοόλ. Είπα, θυμάμαι…”δε πάει άλλο…μέχρις εδώ…θα τα κόψω όλα!! Δεν υπάρχουν τόσο μεγάλες κατσαρίδες. Έχω δει μεγάλες κατσαρίδες. Μαύρες .Ξέρω πως είναι. Είναι άθλιες. Είναι σιχαμένες. Αλλά όχι ,δεν είναι έτσι…δεν είναι σαν αυτή. “Kαι μόνο όταν άνοιξε κάτι τεράστια φτερά και προσγειώθηκε στα πόδια μου ,τότε μόνο συνήρθα. Και τρόμαξα. Και την έλιωσα με το παπούτσι μου.
Την έλιωσα κυριολεκτικά…..

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Το καλοκαίρι με τις ρέγγες

Ηταν ενα γαμάτο καλοκαίρι που είχαν μαζευτεί όλες οι ρέγγες της θάλασσας και με κλαιγανε.Μοιριολόι κανονικό.Αυτες με κλάιγανε και γω τους κούναγα την εφημερίδα κ εναν αναπτήρα ,σε φάση" γελατε ,αλλα αμα σας πιασω θα σας κανω καπνιστες".Οι ρέγγες με γραφανε στο μουνι τους ,συνέχιζαν να με κλαινε και γω εστριβα τσιγαρα με την εφημερίδα και έλιωνα...
Απο νωρίς απ τα μεσα της Ανοιξης κιολας,όλα μέσα στο κεφάλι μου είχαν ξεραθεί.Οταν σκεφτόμουνα τον εγκεφαλό μου ,εβλεπα ενα λιβάδι με στάχυα μεστωμένα να γέρνουν άλλοτε απαλα κ άλλοτε έντονα ,υποκλινόμενα σ εναν καυτό άνεμο.Στο τέλος του λιβαδιού έβλεπα μια μεγάλη έκταση με άμμο ,που έκανε ενα πολυ αρμονικο fade in σε μια δαντελωτή ακρογιαλιά με γαλαζοπράσινα νερά.Μεσα σ αυτά τα νερά ,εκτός απο τις ρέγγες που με κλαίγανε ,ζούσε μια γοργόνα. Ενα θεικο πλασμα που σαν την εβλεπα ,εμενα αυτο που λεμε "μαλακας".Η ομορφια της με μαγευε .Ολα πανω της ηταν για μενα κατι παραπανω απο υπεροχα.Αυτη η γοργόνα κυλουσε στ αυλάκια του μυαλού μου,και την έκανε για τον εξω κόσμο ,μεσα απο τη μύτη μου ,τ αυτια μου και το στόμα μου.
Οταν εφευγε ,εγώ ήμουνα του θανατά.Μέχρι να ξαναγυρίσει ,έχτιζα πυργάκια στην ακρογιαλια και για τις ανάγκες του χτισίματος,εμφανιζοταν ενα παιδακι που επαιζε στην ακρογιαλια μόνο του ,ακουγοντας σκυλαδικα.Πηγαινα λοιπον και έκλεβα απο το παιδάκι το πλαστικο φτυαρακι και το κουβαδακι του.Αυτο συνεχιζε να κλαιει και χορευε ζειμπεικές,για τη αδικία που του γινε, πινοντας το γαλα του και γω εντωμεταξυ εχτιζα πυργους ,περιμενοντας τη γοργονα να ξαναγυρίσει.
Γενικα ,οπως γινεται ευκολα αντιληπτο,δεν ειχα πολλές ελπίδες εκέινο το καλοκαίρι.Αλλα απο την άλλη,η γνωση οτι δεν θα ξαναζήσω άλλο καλοκαίρι,μ έκανε και τρελαινόμουν πιο πολύ.Είχα μπροστά μου βαριά τρεις μήνες ,για να...α) χτίσω μια μεγάλη πολιτεία στην άμμο,τοσο σταθερη και μεγαλη που να μη γκρεμιστει ουτε τον χειμωνα...β)να καταφερω να ζευγαρώσω με τη γοργονα ,γ)να φαω καπνιστες τις ρέγγες που με κλαιγανε πριν την ωρα μου. .
Εντωμεταξύ ,η Ελλαδα γυρω μου κατέρρεε καθε μερα ολο και πιο πολύ.Ηταν ενα γαμάτο καλοκαίρι.Πως τέλειωσε? Που να ξερω.Θα σας πω το Φθινόπωρο...

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

“Αναφορά ημέρας 15 Ιούνη”


ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
θΑ ερθει πολυ ζέστη.
ΘΑ παμε για μπανιο.
ΘΑ ερθουν καλυτερες μερες.
ΘΑ βγούμε απο την κρίση
Ολα ΘΑ πανε καλα.
ΘΑ περάσει κ αυτό.
ΘΑ βαλεις τα μεταξωτα και ΘΑ φυσαει.
ΘΑ τα ξαναπουμε.
Θα σ αγαπω πάντα.
ΘΑ σε μισω επισης παντα.
θΑ σε περιμενω ,(καλα αυτο,εννοειται!!!)
Τελος,δε ΘΑ πεθανουμε ποτε κουφαλα νεκροφαθτη.
ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ
Πατησε τα τριαντα plus και ωριμασε .Στέκεται εκεί ώριμη και απειλει: "το μουνί μου ειναι πο καυτο ,απο τη μολοτωφ σου".Κόκκαλο ο εξεγερμενος.Την κάνει για Γαυδο να γλιτωσει ..Αδειαζουν τα Εξάρχεια...τα οποια ουδεποτε ηταν περιοχη αλλα κατάσταση μυαλού.
ΑΝΕΜΟΙ
Ρουμπα ,το βασικο.Τετραγωνο.Μια δυτικοι μια ανατολικοι,μια βορειοι μια νοτιοι.Στροφη αριστερα στροφη δεξια,cross over, Pull over,take over ,game over.Απλα ομορφα νοικοκυρεμενα.
ΣΧΟΛΙΑ
1.Συγκεντρωση σημερα και επιθετικη η σταση των #παραιτηθειτε.Αγνωστη η σταση των #γαμηθειτε.Σε μπρούμητη σταση οι # πινιγειτε.
2.Αν εφτιαχνα καφεδες ,θα ειχα βαψει τα χερια μου με αιμα.Ακομα και γω με τσαντιζω οταν πρεπει να πω καθε φορα"εναν ντεκαφεινε επρεσο φρεντο ,μετριο,με μαυρη,αφρογαλα και κανελα “ !!!

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

“ΕΦΗΜΕΡΟ”

"Τι θα πει όμως "εφήμερο";» επανέλαβε ο μικρός
πρίγκιπας που έτσι και σου 'κανε μια ερώτηση δεν το
'βαζε κάτω.
«Σημαίνει "αυτό που κινδυνεύει να χαθεί από στιγμή
σε στιγμή"». ( "Ο Μικρός Πρίγκιπας" Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. )
---------------------------------------------------------------------------

Και συ νόμιζες ότι "εφήμερο" είναι αυτό που δεν κρατά.Αυτό που μάλλον δεν έχει μια μεγάλη αξία!!!Αλλά είχες λάθος!!!Δεν είναι αυτό ,γιατί τίποτα δε κρατά,αν το σκεφτείς!!! .Είναι αυτό που "κινδυνεύει" να χαθεί! Και τι στ αλήθεια όμως ,δεν κινδυνεύει να χαθεί?Και τι δεν έχει ήδη χαθεί και αρνείσαι να το πιστέψεις?Και πως στέκεσαι τώρα ,μπροστά σ αυτό που σου χαμογελάει ,σου σπάει τα νεύρα,σου λέει πως τρελαίνεται μαζί σου,σου λέει πως πεθαίνει για σένα,σου γελάει και σε δέχεται όπως και να σαι???Σ αυτό,που κινδυνεύει να χαθεί για πάντα?Τι του λες? Και συ?Πως κινδυνεύεις να το χάσεις κ αυτό κ άλλα, αλλά και να χαθείς μαζί ,για άλλα ,και απο άλλα ?

ΚΑΙ ΔΕ ΤΡΕΛΑΙΝΕΣΑΙ??ΣΤ ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕ ΤΡΕΛΑΙΝΕΣΑΙ? Εγω οπου ακουω καποιον να λεει πως τρελλαινεται νιωθω τη καρδια μου να χτυπαει δυνατα .Μ ελκει.Σαν μαγνητης!!Γιατι ελπιζω,αυτη η τρέλλα του να σημαινει πως πεθαινει απο αγωνια για να μη χασει και να μη χαθει,......να πεθαινει απο αγωνια και λαχταρα οπως κ εγω ,για να υπάρχει..να μη χαθεί και να μη χάσει,ακόμα και αν στο βάθος ξέρει πως ,και θα χάσει και θα χαθεί.....
Μη βάζεις ταμπέλες.
Μη δίνεις ονόματα .
Μη σκέφτεσαι.
Νιώσε.
Νιώθε.
Συνέχεια.Συνέχεια....
Και λεγε με όπως θες.
..πες με ακόμα και ...“εφήμερο”..

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

"Ευχαριστώ".

Για όλα αυτά που δε μ’ αφήνεις να ζήσω μαζί σου.Για την χρωματιστή "βρωμιά¨" που άφησες στον τοίχο του μυαλού μου κ έτσι δε θυμίζω τοίχο
“λευκού” ψυχιατρείου,αλλά αδεια γειτονιά που παίζανε παιδιά κ ειναι λες πως ,όπου να ναι,θα ξαναγεμίσει με τις φωνές τους αλλα ο χρονος περνα και μένει αδεια....Για την μαγεία που είδες αλλά αρνήθηκες να πιστέψεις. Για τον χρόνο που εσενα δεν κουράζεται να σου κανει ερωτα ,αλλά εμένα δεν μ αφήνει να σ αγγίξω.Για τις κρυψώνες που μου δειξες με χρόνια καθυστέρηση απ το παιχνίδι της "φτου ξελευτερίας για όλους ".Για την αδυναμία μου να σε μισήσω κ έτσι να λευτερωθώ. Για τις βραδιές στις ταράτσες της Κυψέλης με τα τσίπουρα ,τα πόδια στο κενό και τα χέρια σε εκταση σε μια αδεια αγκαλιά.Για το που δε μ αφησες να σπαταλήσω 'ολες τις λέξεις για να σε περιγράψω και έτσι ζω ανάμεσα σε πτώματα απο σύμφωνα και φωνήεντα.Που δεν απορείς γιατι σου λέω "ευχαριστώ' ,μιας και μπορεις -το ξερω-να “σε δεις “να μιλας μεσα απο μενα.....


"Μισός ψυχή μισός κορμί
Κι η πείνα μου θηρίο
Μισή ζωή σπατάλησα
να ζήσουν και τα δύο"




Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Για μια νύχτα του Ιούνη

αααα...πως άλλαξε εκείνη τη μέρα το πρόσωπό σου σαν έπεσε πάνω του η σκιά του έρωτα.Σοβαρή σκυθρωπή,απαιτητική,εξουσιαστική.Πως σου πήρε το χαμόγελο σου που άνοιγε σαν αντικλείδι κάθε καρδιά....πως σου ρούφηξε την γύρη σαν κλέφτης ,πως σε μάρανε και σ έκανε να ζητάς το χάδι του για να ζωντανέψεις ξανά και ξανά.Πως έχασες το δικό σου φως αμέσως κ έγινες ετερόφωτη......πως σκέφτεσαι τώρα τις λέξεις που θα πεις......σαν μονάκριβα διαμάντια τις διαλέγεις.....να μην προκαλέσουν,να μην δώσουν ελπίδες,να ευνουχίσουν κάθε υπόνοια διάθεσης,.Πως τώρα, το βλέμμα σου σε προδίδει.....εκείνο το ίδιο εκείνο ανέμελο γεμάτο ζωή βλέμμα ,που τώρα γλιστράει στο πάτωμα και χάνεται στο πουθενά...Θα τη θυμάμαι πάντα εκείνη τη μέρα και θα μισώ τον έρωτα που σ έκλεψε.θα τον μισώ μέχρι τα βάθη της καρδιάς μου....απόλυτα...ολοκληρωτικά.
Είναι στ αλήθεια αργά.Δεν θα γνωρίσω ποτέ αυτό που κάποτε είπε για μένα,να μένω ως το τέλος.Να τα βλέπω όλα να περνάνε από μπροστά μου.Να τα θυμάμαι να με χαιρετάνε.Να ανοίγουν τα φτερά τους και να πετάνε μακριά.Αυτό που μ όρισε αρχειοφύλακα της μνήμης,να ξενυχτάω ανάμεσα σε στρώματα σκόνης ερώτων και θανάτων.
Δε θα το γνωρίσω ποτέ μου ,αυτό που με κοιτάζει με μάτια ανέκφραστα και μου ζητάει πάντα τα πιο δύσκολα,τα πιο στρυφνά,που υποφέρει το ίδιο από λαχτάρα να βγει εστω στο φως της νύχτας μου.Είναι στ αλήθεια αργά,το μέρος,ο χρόνος και οι περιστάσεις ,ολα ακατάλληλα για τον χορό της ψυχής μου..Σου χαμογελάω οσο κοιμάσαι και σκεφτομαι πως οσο ζεις θα ζω στη σκεψη σου και θα παρακαλω μη με ξεχασεις γιατι τοτε θα ναι σα να μην εχω υπαρξει ποτε.Και αυτό πες μου,πως αντεχεται?

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

21 Απρίλη ( Βίντεο)

21 Απρίλη.Και Άνοιξη, και φεγγάρι και αναμονή . Για τι??
Εκεί που τα πρόσωπα χρειάζονται σα δικαιολογία να δικαιολογηθεί το συναίσθημα.
Και η νύχτα πέφτει στη πόλη που δε κοιμάται ποτε.




Και μερικές φωτο παρμένες απο το μπαλκόνι της Ευελπίδων





Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Βροχερή Κυριακή ( 2 Βίντεο)

Βροχερή Κυριακή 27 Μάρτη.


     


Time lapse απο την web cam της Λυσιμαχείας. Ο ουρανός πανω απο τον  Αγρινιώτικο κάμπο και το Αγρίνιο,σήμερα Κυριακή 27Μάρτη 2016.Συννεφιές βροχες και χιόνια στο Παναιτωλικο.



Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

Καταιγίδα 9 Μάρτη(βιντεο)

Καταιγίδα στην πόλη ,μετά απο πάρα πολύ καιρό.Βράδυ Τετάρτης και για δυό ώρες ,μια μέτριας έντασης καταιγίδα επισκέφτηκε οολλες περιοχές της Ατιικης και της Αθήνας.
Απο την ταράτσα και τη βεράντα της Κυψέλης ,τα παρακάτω βίντεο και οι φωτογραφίες.






ΦΩΤΟ ΚΕΡΑΥΝΩΝ








 *nNoe*

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Το χαμγελό σου (Βίντεο)

Ενα γρήγορο πέρασμα της βροχής ,αρχές Ανοιξης του 2016.Μια Ανοιξη  προσωπική,ενα χαμόγελο,μετα απο πολλα χρόνια...



Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Παγωμένη Κυριακή

Το κρύο ήρθε για να μείνει τις τελευταίες μέρες.Ενα ξέρο κρύο,σκέτο,χωρίς νερά,χωρις χιόνια.Με σύννεφα που κρυώνoυνε και αυτά .Η μέρα της Κυριακής ξημέρωσε με μια θερμοκρασία κοντά στους 2 C στην Κυψέλη με την σόμπα ν αναδυκνύεται στην καλύτερη ερωμένη ever...


















Μόνο αργά το απόγευμα,η δύση κάπως ζωντάνεψε με τους χρωματισμούς της ,αυτή την χλωμή και παγωμένη μέρα.






*nNoe*