Κ ύστερα πάλι.....

Κ ύστερα πάλι ,σιωπαίνω.Μήτε άνεμος ,μήτε κύμα,μήτε φεγγάρια ,μήτε τους λόγους και τις αισθήσεις που αφωμειώθηκαν στα ρήγματα του χρόνου ,αντέχω να σκεφτώ πια.

Χρυσαφίζουν ,στ' απογευματα του Νοέμβρη,τα μαύρα δαχτυλίδια στους λαιμούς των πουλιών.Η άναρχη κοινωνία των Αγίων,πορεύεται στον πόλεμο των κολασμένων. Η κερκόπορτα  της πόλης μου σπάζει.Σκόρπισαν αλαφιασμένοι δαίμονες,στις πρωινές ομίχλες των ημερών.Αρχαίες φωτιές ξεσπούν,ζώνουν και κατακαίνε τα οχυρά των νεφών.Κάτω απ΄την πόλη θαλασαίνει τα μαύρα του νερά ο Αχέροντας .Στα μέρη  που κάστανα και ρόδα θα καρπίσουν,οι ωχρές επιθυμίες της άλλοτε μαλακιάς σάρκας ,γεννούν σπέρματα χωρίς ζωή.Μπουλούκια ηττημένων στρατιωτών μπήγουν τα υπερμεγέθη πέη τους σε ζαρωμένους κόλπους μαυροφορεμένων γυναικών.......

*Γιώργος*

Σκόρπια...

*Τα μεγάλα μαύρα πουλιά ,φάνηκαν από νωρίς τ απόγευμα,να κατεβαίνουν στήν πόλη ,βόλτες έκοβαν ήρεμα,μ αυτή τη σιγουριά του φονιά....
** Κ ας έχουν που και που ,μια γλυκερή πικράδα τα τσιγάρα....
*** Μουσική σκουπιδιών....
****Διάλεξα ψεύτικο θάνατο κ έζησα...
***** Το ζειμπέκικο ,είναι ο χορός που χορεύει ο διάβολος και χτυπάει παλαμάκια ο Θεός...
****** Η ζωή μου κρέμεται σε μια κλωστή και γω μοιάζω με τον ψαλιδοχέρη...
******** Κ έτσι ,όπως σε θυμάμαι...φωναξέ μου δυνατά..."Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα"...
*********Δεν είμαι εγώ ,για να πώ κουράγιο.Μόνο να φωνάζω..."καλό βόλι"!
**********Εβγαλα το κεντρί μου ,απο την υγρή μήτρα της γης.Ακολούθησα τη γνωστή διαδρομή.Όλα ήταν στη θέση τους ,περίμεναν να με πληγώσουν ακόμα πιο πολύ.Ηδονίζονταν απο την εκούσια επιστροφή μου.....

*Γιώργος*

Φωτο πλατεια Εξάρχεια 96

          

Η πλατέια απο την βεράντα.(Η ημερομηνία ειναι πλασματική όσον αφορά την ημέρα κ τον μήνα.)

*nNoe*

*F.K.P*

"ακατάλληλον" Πρώτες μέρες στη Κυψέλη....

Η νικοτίνη πικρίζει περισσότερο το σπέρμα μου κ η σελήνη ,μου χει γυρίσει τον κώλο της.Εντός μου είναι ο θάνατος κ η κόκκινη σημαία ,ενα κουρέλι ξεφτισμένο.Τους φίλους μου τους πήραν οι ζωές τους,μα η δική μου ειναι κουτσή.Αλαφροπατώ στις ράχες μυρμηγκιών , κ έφτιαξα μέσα μου κυψέλη.Οι μέλισσες μου τρων τα σωθικά και  μέλι κυλάει στις φλέβες μου αντί για αίμα...

Σβουρίζω τα λόγια που μου΄μειναν πέρίσευμα στα ντουβάρια του καινούργιου μου σπιτιού.Καινούργια λόγια δε έχω,-ξαναλέω -μόνο μέλι στις φλέβες μου και σπέρμα πικρό στ' αρχίδια μου.Βουρτσίζω τα δόντια μου με γύψο γιατί η αδαμαντίνη τους θρυψάλιασε και σκόρπισε.Ο δαίμονας μου τσαντίστηκε μαζί μου κ ούτε που με κοροιδεύει πια,ο καλός μου Αγγελος παραστράτησε και έγινε αδερφή στα μπουρδέλα της Αχαρνών.Μ αρέσουν οι ΠΥΞ ΛΑΞ και ειδικά ο στίχος που λέει :" αφού σε τρόμαξε ο λόγος της σιωπής ,να ξέρεις θα πηδιέσαι μ οτιδήποτε σε φτύνει"


Μου σηκώνεται και αρχίζω να γαμάω τη σελήνη απο τον κώλο.Ξέφρενα ,αλύπητα ,χωρίς οίκτο,κλαιγοντας πότε-πότε,ανάμεσα στα λαχανιάσματα που κόβουν την ανάσα,χωρίς τον λόγο να γνωρίζω ,ουτε αυτός να με γνωρίζει.Εκσπερματώνω χιονισμένα κατάλευκα πρωινά του  Μάρτη,πλατείες που καίγονται,κλούβες που αναποδογυρίζουν ,αγκυρες σκουριασμένες ,τεράστιες ποσότητες παχύρευστες ποσότητες μελιού....

Κ ύστερα πάυω να μαι πλέον παιδι....

*Γιώργος* 

Ένα πρόβατο

Ένα πρόβατο ,γρήγορα κατάλαβε αυτό ,που χρόνια του ΄λεγαν ,πως έξω απο το μαντρί θα το τρωγε ο λύκος.Μέσα του όμως,κάτι το τρωγε,και ήταν τόσο ανύσηχο, που κάποτε  έφυγε απο το μαντρί.Αφού περιπλανήθηκε μέρες και μέρες κ΄ο λύκος δε φαινόταν πουθενά ,άρχισε να απογοητεύεται.Πήρε το δρόμο του γυρισμού.Όταν έφτασε στο μαντρί,αντίκρυσε ένα σωρό ερείπια και ξεσκισμένα καταματωμενα  πρόβατα.Μια αγέλη λύκων είχε επιτεθεί στο μαντρί και δεν είχε αφήσει ούτε ενα ζωντανό.Ηταν τώρα ενα πρόβατο μόνο του.Χωρίς μαντρί αλλά και χωρίς λύκο.Τα χρόνια πέρασαν  κ είχε πέσει πλέον σε χρόνια καταθλιψη.Απάντηση δε βρήκε ποτέ στη ζωή του.Πέθανε μια μέρα απο αίτια φυσικά και έτυχε ουτε τα όρνια να το φανε.Εγινε λίπασμα για τα αγριόχορτα.....

*Γιώργος*

Ο ύμνος του "σωματείου"

 Όλο κ΄ολοένα

ένα και κανένα

'Ηταν και δεν είναι

γιατί ποτέ δεν ήταν...

****

Και ξανά...ξανά

και ποτέ ξανά,

χαμένοι σαν τις μύγες 

σένα πιάτο τραχανά..

********

Και χαρά και γέλιο

ευτυχία και δόξα

και λεφτά πολλά,

τόσα πολλά λεφτά..

*******

Δοξάρι μακρύ,βιολί

βιολί και μουσική

Κυμα ,θάλασσα κ αέρας

το κόμμα της σημαίας.

*********

Κόμμα κ ακόμα κώμα

Κώμα ,λέω κ είμαι

μέρες,μήνες,χρόνια

σ ένα φως φευγάτο

σένα δάσος...Νάτο!

**********

Γεμάτο είναι γάτους

γάτους κ αλεπούδες

πούντες...πούντες 

οι αλεπούδες??

*************

Πούντες,πούντοι,πούντο

πούντο-πούντο το δαχτυλίδι

Νάτο νάτο το δαχτυλίδι

ψάξε -ψάξε δεν θα το βρεις...

*********

Γιατί,είσαι νεκρός,νεκρός

άταφος νεκρός,

πτώμα ζωντανό,

καιρούς και χρόνια  και ζαμάνια

χωρίς ή και με φουστάνια.

***************

Μωρό μου,σαπίζεις κ εσύ

κάθε μέρα πιο πολύ.

Το προσωπό σου φριχτό

σαν ταινία τρόμου φριχτό

το προσωπό σου

της ψυχής..

***********************

Συμβιβασμοί,χιλιάδες συμβιβασμοί

κραυγές,αλλαλαγμοί,

σε πήραν νερά και ποταμοί,

στου διαόλου την άκρη μωρό μου,

σε βρήκαν κυνηγοί...

****************

Κ είσουνα μόνη σου,

ολομοναχη είσουνα

σ ένα τσιγκέλι κρεμασμένη έισουνα

της Αθηνάς τσιγκέλι.

*******************

Και μ άρεσες..πόσο μ άρεσες...

Αχ..μ άρεσες πολύ...

Και πείναγα ,θεέ μου πόσο πείναγα

διόλου δε το σκέφτηκα..

..πείναγα πολύ!

************

Κ ύστερα κ ύστερα 

μετά από χρόνια Κυριακές,

μεσημέρια Κυριακές,

μωρό μου σ έφαγα ,σέφαγα

μ όρεξη τρανή!

******************

Κ είσουν γλυκιά μου εσύ,

σκύλα περιωπής,

σκύλα -το΄χα φανταστεί...

Αλήθεια σου λεω'

ποιος δούλευει ποιόν?

Για ποιόν δουλεύαμε κ οι δυό?

Ποιος μας δούλευε τα δυό?

*************

Τώρα κλαίω μοναχός

μοναχός και πάλι,σα το μαύρο το σκυλί,

στον τάφο σου άναψα καντήλι

Χρυσό καντήλι-Μαύρο σκυλί.

**************

Μα ,απ όλα πιο πολύ

απ όλα μου χει κάτσει η πιο στραβή

πως βρέθηκε,γιατί,το πως,,το που,το ήδη

στην κοιλιά σου την ανοιγμένη 

το γαμημένο δαχτυλίδι!!

******

Ολο κ ολένα

.ένα και κανένα

Ηταν και δεν είναι

γιατί ποτε δε ήταν!!

*******


Ο "ύμνος του σωματείου"(Ε.Ι.1984),γράφτηκε όταν το "σωματείο" είχε ένα (1) μέλος,ή μάλλον δυο(2)..'η μάλλον καλύτερα 1/2(ενάμιση ) μέλος,μετά απο δέκα χρόνια.Εν πάσει περιπτώσει,"κάλλιο αργά,παρα ποτέ" .Εξάλλου η πραγματικότητα ποτέ δεν έφτασε για να καλύψει αυτά που αισθανόμαστε ,ετσι κλέβουμε απο τη φαντασία.Οση ακόμα έχουμε καβαντζάρει.... 


Ο ύμνος αφιερώνεται :
Στις παρέες που σπάσανε ,διαλύθηκαν και σκόρπισαν,,
Στις σχέσεις πού έγιναν αντιθέσεις,αγεφύρωτα χάσματα που χάσκουν σαν χαράδρες πίσω απο τα νεκροταφεία και που και που,ουρλιάζουν σαν απο τ τραγούδι των Deep Purple, "child in t;ime" ...
Στις χαρές και στις γιορτές,
Σε μίση κ αγανάκτηση βαριά,
Σε παιδεμούς μεγάλους και χαλασμούς τρομερούς στους πάνω μαχαλάδες..
Σε φίλους που.."μα που είναι επιτέλους?"
Σε γνωστούς  με φιλιά και χαιρετίσματα
Σ όλα αυτά που καποτε μας ένωναν και τώρα μας χωρίζουν,
Σε κείνα που θα ρθουν -το βλέπω-τελικά,και φοβάμαι -ακόμα- πως θα μαι μόνος,"χωρίς καβάντζα καμμιά..."


Γιώργος
04.08.1995

Mια βόλτα στη Πάρνηθα

Mια βόλτα στη χιονισμένη Πάρνηθα μεταξυ Γενάρη - Μαρτη Του 95 .Πιθανοτητα Γενάρη  γιατι ετσι θυμάμαι,και γιατι υπάρχει μια μικρη περίπτωση να μη θυμάμαι καλα...εξου και η τοποθετηση του Post στον Φεβρουαριο.(ενα μηνα δλδ κατα προσεγγιση)

                  

                         

                               

                         

                               

                           

                          

                              

                              

                               

                        
*nNoe*