Συννεφιασμένη δύση"cut"

"...K ήρθαν χρόνια δύσκολα,περίεργα,έτσι που αναρωτιόσουνα "σαν τι ,να ΄χασα" και δεν μπορώ να συμπληρώσω το παζλ του δικού μου μικρόκοσμου.Ηρθαν χρόνια που το νερό λιγόστεψε και μαζί του λιγόστεψαν και οι απαντήσεις.Μόνο θεωρίες έβρεχε κάθε μέρα και κάθε νύχτα,θεωρίες και αποφάσεις άνωθεν.Αποφάσεις και διαταγές.Τόσες και τέτοιες που ήταν σίγουρο πιά,παζλ δεν συμπλήρωνες όσο και να χτυπιόσουνα.Θυμάμαι μια νύχτα με λίγη βροχή,έπεσε στο κεφάλι μου μια σκέψη τρομαχτική,πως δεν υπήρχε κανένα δικό μου παζλ,παρά μόνο είμουν κ εγώ ένα μικρό κομματάκι ενός άλλου ,πολύ μεγαλύτερου παζλ.Δεν θυμάμαι πιο άσχημο συναίσθημα.Τριβόμουνα μια ώρα να φύγει απο πάνω μου κάθε ίχνος εκέινης της βροχής.Εκείνα τα χρόνια θυμάμαι,είχε ήδη αρχίσει το μεγάλο κακό.Μπορούσες απο την μια να επικοινωνήσεις με κάθε δυνατή συσκευή και με κάθε δυνατό τρόπο,αλλά όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερο ο καθένας μιλούσε μόνος του.Καταλάβαινες τι έλεγε με το μυαλό σου,μα όχι με τη καρδιά σου.'Ολοι μαζί
μοιάζαμε να συνεχίζουμε να χτίζουμε εκείνο τον Βιβλικό πύργο της Βαβέλ.Με τα μάτια σου έβλεπες κάποιους ανθρώπους να κάνουν ακατανόητες κινήσεις ,μα τα λόγια τους δε συναντούσαν την καρδιά σου με τίποτε.Είχα σκεφτεί τότε,ή αυτοί μιλάνε όντως ακατάληπτα η εγώ έχασα την καρδιά μου.Κάθε λέξη εκείνα τα χρόνια ,είχε άλλο νόημα για τον καθένα.Οπως τα κομματάκια του παζλ,που μοιάζανε ίδια ,αλλά το καθένα ταιρίαζε αλλού...
Ένα βράδυ του Φλεβάρη άρρωστα σύννεφα μαζευτήκανε σαν σε πορεία ασθενών με αίτημα να φύγουν απο το νοσοκομείο.Ο αγέρας αν κι όχι ψυχρός,παρόλα αυτά υγρός και μοχθηρός σκόρπιζε τις αδύναμες φωνές τους στις τεράστιες οθόνες του θόλου.Ενα πράσινωπό φως ίσα που ρυτίδιαζε  τα βαλτωμένα νερά του υδραγωγείου της πόλης.  Ακαθόριστοι ήχοι ακούγονταν λες και ξεπηδούσαν απ τα έγκατα μιας γης εξαντλημένης..Πρώτη φορά είχα δει σύννεφα να αυτοκτονούν εκείνο το βράδυ..."


Συννεφιασμένη δύση στις 14 Φλεβάρη 2011.Βίντεο σε σχετικά  γρηγορη  κίνηση

*nNoe*

"proudly present.."

Η δύση της ημέρας:

Aργότερα την νύχτα .:
             
Την ή τον , κυνηγούσα μήνες.Την ή  τον, άκουγα τοσο καιρό.με το λαλημά του ,της,τις νύχτες.Δε ξερω αν ειναι γκιωνης ή κουκουβάγια!! Τελικά απόψε εντελώς τυχαία τον(την) πέτυχα ,ετοιμο(η) για φωτογράφιση.
"proudly present.."

*nNoe*

"αναφορά τάπερ'

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Ανοιξη και επιμένει.Σαν κάτι κοριτσάκα στα φανάρια ,να σου πλύνουν το τζάμι του αμαξιού.Αρνείσαι χωρίς αυτά να φεύγουν.Μένουν και σε κοιτάνε στα μάτια.Kάνεις πως ψάχνεις να τους δώσεις κάτι,,τους λες " δεν έχω" κ αυτά,σου πλένουν τα τζάμια και εξακολουθούν και σε κοιτάνε.Δεν έχω ,ξαναλές και  η ματιά τους πέφτει στο τάπερ με το κοτόπουλο."θες φαί? "και ανoίγεις το τάπερ.Ενα κοκκαλιάρικο χέρι βουτάει το μπούτι και το κατασπαράζει με βουλιμία.Μένεις μαλάκας και το φανάρι ανοίγει.Η μέρα φεύγει .Δεν πεινάω καθόλου.Ισα που φωτογράφησα το Ανοιξιάτικο δείπνο του ουρανού,να το βάλω στο τάπερ  στη θέση του κοτόπουλου.

           
*nNoe*

βράδυ Σαββάτου

Περιμένοντας το χιόνι του Φλεβάρη...αυτά αγαπάω κ άχι τα μέτρα χιονιού στα βουνά...ποτέ δε μ άρεσε η ποσότητα...πάντα η ποιότητα και όλοι οι μύθοι οι προσωπικοι που τη συνοδεύουν....."τα πολλα και τα πλουσια " τ αφήνω για τους άλλους...

Τρύπα στη νύχτα

               

Διαύγεια και χιονισμένη Πάρνηθα

KATAΣΤΑΣΗ

                              "   Χιόνι να" κρατούν " οι μνήμες,ήλιος να λαμποκοπούνε..."

 με ψηφιακό ζουμ στη κορυφή της Πάρνηθας

 

 

*nNoe*

Ποιός??

*nNoe*

Aρχαίος Φλεβάρης

 ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Στις φλέβες του Φλεβάρη ,κυλάει νερό,πάγος,χιόνι,τρέλλα ,μεθύσια,ζωή και θάνατος μαζί.Στο διάβα των αιώνων,ότι στοιχειώνει την ανθρώπινη ψυχή κυλάει στις φλέβες του μήνα αυτού ,ενός μήνα μεθυσμένου απο το αίμα και τον πάγο,απ τον έρωτα και την ζωή.Κ αυτος μην αντέχοντας  σκίζει τις φλέβες του  αυτές και αφήνει να τρέξει στη γή η ουσία του και το είναι του.Μυστηριακές βροχές,χιόνια εξαγνισμού,παγοι με την οξύτητα και την διαυγεια των  καθαρμών,τρυφερές ζέστες υπόσχεση συνέχειας της Ζωής,όλα σ ενα ποτάμι βρίσκουν τον δρόμο τους για τις φλέβες της γης.Το νοιωσα χτες ,όταν για όσο άντεξα ,αισθάνθηκα την μυστηριακή αυτή  βροχή ν ανεβαίνει απο το χώμα μέσα μου και να κατακλύζει κάθε μικρή και μεγάλη μου φλέβα.Το νοιώθω σήμερα,με το χιονόκρυο να με περιβάλλει ζεστό και χαμογελαστό,με το χαμόγελο του αναπόφευκτου σε μια πορεία προς τον "θάνατο" και την "Ανάσταση" μαζί.

Δεν ειναι τυχαίος τούτος ο μήνας ,δεν ειναι νέος ,ούτε γερνάει ποτέ.Θυμάται μόνο και επαναλαμβάνει όλη την τελετουργία που οι αρχαίες ψυχές του απόδωσαν.Μήνας που τελούνταν τα Ανθεστηρια,στην  Αρχαία Ελλάδα ,μήνας που στην Αττικη τελουνταν τα μυστήρια αυτα απο τις 11 εως τις 13 ενος 20 ημερου -τότε-Φλεβάρη.Την τρίτη μέρα των μυστηρίων,  και τελευταία ημέρα εορτάζονταν τα Υδροφόρια προς τιμήν όσων χάθηκαν στον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα.

Οι Αθηναίοι έριχναν αλέυρι από στάρι ζυμωμένο με μέλι προς τις χθόνιες θεότητες σε ένα χάσμα που υπήρχε στο τέμενος της Γης Ολυμπίας, το οποίο βρισκόταν στο Ναό του Ολυμπίου Διός που είχε κατασκευάσει ο Δευκαλίωνας  όταν ήρθε στην         Αθήνα .Κατά τη λήξη της τελετής, πίστευαν ότι οι ψυχές επέστρεφαν στον Κάτω κόσμο οπότε και φώναζαν: Θύραζε Κάρες ουκέτ' Ανθεστήρια.
Οι Ρωμαίοι παλι,ειχαν τον  Φέβρουο,που  ήταν ο θεός των νεκρών και την  Φεβρούα που  ήταν η θεά που επόπτευε τους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς. Κάνανε ειδική γιορτή εκείνο τον μήνα οι Ρωμαίοι αφιερωμενη στον εξαγνισμό και στην κάθαρση  και επιπρόσθετα, επειδή ήταν πολύ  βροχερός τον είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα.



Εις έτη πολλά Φλεβάρη της Ελλάδας,μεθυσμένε μήνα,παλαβέ απο θάνατο κ έρωτα.Ανεστησέ μας και καθαρισέ μας απο τις βρωμιές των λιμναζόντων νερών των άνυδρων καρδιών και των σκονισμένων -σκοτισμενων "καθαρμάτων " της εποχής μας...Ας λάμψει το κρύσταλλο σου στη ψυχή της γής και μύνημα ζεστής ελπίδας ας καρπίσει στα κλαδεμένα αμπέλια της μνήμης μας....

              

  (oi Φωτογραφίες είναι απο τα Σεπόλια,σήμερα Παρασκευή 04.02)

Γαλαζόλευκα,ροζ και χιονισμένα χρώματα ,αέρηδες και κορυφές στην Δύση..

             
*nNoe*