ΣΕΝΑΡΙΟ ΧΩΡΙΣ ΣΕΝΑΡΙΟ

Το πιο δύσκολο ηταν οταν του είπε,να γράψει ένα σενάριο,χωρίς σενάριο. Στην αρχη χαμογέλασε,μετά το σκέφτηκε,μετά τσαντίστηκε,στο τέλος είπε:
-oxi,θα προτιμούσα τελικά να έχει ένα σενάριο.
Οταν ειδε το αγέλαστο πρόσωπο,κατάλαβε οτι ηταν σοβαρό.

Πως γράφεις ένα σενάριο ,χωρίς να έχει σενάριο?Μ αυτό το ερώτημα κοιμότανε,μ αυτό ξύπναγε.Του ρθαν πολλές ιδέες,αλλά όλες ήταν σκαρταδούρα."Ενα σενάριο,χωρίς σενάριο".Δλδ,να μην ειναι καν σενάριο ουσιαστικά.Αλλά πάλι,αφου του το πε καθαρά:
-"να γράψεις ένα σενάριο"
Ολο και πιο συχνά έμοιαζε με κάποιον που ξυπνούσε μέσα στο ονειρό του και αναρωτιότανε ,τωρα κοιμάμαι η ξύπνησα?Πολύ χάλια δλδ.

Μια μέρα περπατούσε κ είδε πολύ κόσμο μαζεμένο.Ολοι κοιτούσαν ψηλά,έναν τυπο μ ε μαγιό στα καγκελα μιας 10 οροφης πολυκατοικιας στη ταράτσα.Κοίταζε κ αυτος ,και ρώτησε.
-"Τι σκατα κάνει αυτός ο τυπος εκει πανω?'
-"Κανεις δε ξέρει" ,του απαντησαν.|Ισως λόγω κρίσης ,σαλταρε και θέλει να πηδήξει"
.Τι μαλακιες ειναι αυτες σκεφτηκε.Και γιατι τον κοιτάμε? Δίνει μια κ ανεβαινει στη ταράτσα της πολυκατοικίας.

-"Μα τ κανετε εκει ?"ρωτησε απο μια απόσταση τον τύπο.
-"Ετοιμάζομαι να βουτήξω στη θερμαινόμενη πισίνα" ,του αάντησε πολύ φυσικά ο τύπος με το μαγιό.
-"Ποια πισίνα?Δεν υπάρχει καμια πισίνα απο κατω" ,του απαντησε ."Δε σας καταλαβαίνω" του ειπε ο τυπος."Υπάρει πισίνα,εγω την βλέπω.Τη βλεπω να αχνιζει.Ειναι και θερμαινομενη όπως σας είπα".

Πριν προλάβει ν απαντησει,ο τυπος δίνει μια και πέφτει στο κενό.Τρεχει στα κάγκελα και τον είδε στην άσφαλτο να χει γινει μια άμορφη μάζα απο κόκκαλα και αιματα.Τι σκατά.....

Κατέβηκε τρέχοντας τα σκαλιά.Πηγε στο πτωμα που είχε γίνει ένα με την άσφαλτο.Το ενα μάτι του έπαιζε ακόμα.

-"Μα τι κάνατε?Γιατί το κάνατε αυτό?"τον ρώτησε.|Δεν υπήρχε καμιά πισίνα" .
-"Υπηρχε ρε μαλάκα.Στο σενάριο υπήρχε πισίνα.Αν δεν έχανες τον χρόνο σου να σκέφτεσαι μαλακίες του τυπου πιο σενάριο ειναι αυτο που δεν έχει σενάριο ,θα την έβλεπες κ εσυ.Αλλά τα γάμησες όλα.Μαλακα"

.Ετσι ειπε και ψοφησε μεσα σε αφρους απο αίμα.

*nNoe*

Α.χιονίζει.Μάλιστα.....

Tετάρτη.Μια άθλια μέρα ψυχολογικά.Ελάχιστος ύπνος τη νύχτα ,και τηλεφωνήματα απο φίλους τα χαραματα οτι χιονίζει.5 παρα κοιταξα την λάμπα εξω απο το δωματιό μου.Πραγματι ,είδα νιφάδες.

Εστησα την κάμερα στο μπαλκόνι και προσπάθησα να ξανακοιμηθώ.Κατεγραψε 3 ωρες ,μεχρι τις 8 το πρωί οταν και ξαναβγηκα στο μπαλκόνι κ ειδα οτι σε καποιες τεντες προσπαθούσε να το στρώσει:

Υπάρχει ένα βίντεο που θα φαινεται αυτό,καθως και στιγμιότυπα απο τη χιονόπτωση μέχρι το μεσημέρι.Κατα περιόδους ηταν μια καλή χιονόπτωση και το γουρι μου ειχε κάθε λόγο να ναι περήφανο.

Εδωσα δυο μικρα βίντεο κατά τη διάρκεια της μέρας στο διαδίκτυο.Αυτα εδω :

Για πρωτη φορά μου δε κατέβηκα στους δρόμους ,καθοσον χιόνιζε.Δεν ειχα καμμία διάθεση και επιπλέον είχα αρρωστήσει.Βηχας και ριγη που ακομα 3 μερες μετα με ταλαιπωρούν.

Ακολουθει το μεγαλο βιντεο.Το βιντεο αρχιζει με μια καταγραφη 3 ωρων απο τις 5 το πρωι εως τις 8 ,στο οποιο φαινονται διαδοχικα κυματα χιονιου.Πλανα επισης απο την υπολοιπη ημερα.

*nNoe*

Παραμονές χιονιού-Καπως ετσι ειναι

 Απόγευμα Δευτέρας.Οι προγνώσεις μιλάνε για χιόνι και η πραγματικοτητά  μου ,για ενα πολυ κρύο σπίτι,πολύ πιώμα και πολλά τσιγάρα...



Ειναι οπως οταν ελευθερώνεις κάτι που αγαπάς πολύ,αφήνοντας
τη πόρτα του κλουβιού του ανοιχτή,ετσι ωστε να φανεί σαν τυχαίο γεγονός.Οτι δε το κανες καν εσύ,οτι εσυ δεν εισουν τοσο καλός,να επιλεγεις η θυμηση σου να φερνει μονο οργη και θυμό.Τπτ αλλο.

Ειναι οπως περνάς καθημερινά δίπλα απο χιλιάδες δυστηχίες και φτάνεις σπιτι με τη καρδιά διαλυμένη και δηλωνεις αξιόμαχος ,σκληρός κ αποφασιστικός.Τοσο που δε αντεχει ουτε ο καθρεπτης σου και γελά.

Είναι οπως κρατιέσαι και δε κάνεις αγκαλιές ,αλλα δίνεις το χέρι σου ψυχρά και μετα εχεις ενοχες γιατι σε προδωσες.Γιατι φοβηθηκες να σε πουν τρελο και γραφικο.Και ετσι ντυμενος με τη μασκα του λογικου και τον μανδυα  της σοβαροτητας,μπορεις ν αναλυεις τα ανθρωπινα συναισθηματα πινοντας καφε κ σταυρωνοντας τα χερια ....

Ειναι σαν τη χαρα που φαλτσαρει.Που Βιαζεται ,που κανει υπερβολές,που πέφτει θύμα της αναγκης της να αναψει μια μεγαλη πυρκαγια αλλα αυτοαναφλεγεταιο και παιρνει φωτια η ιδια και καταδικαζεται απο το διακστηριο μετα,και τι της μενει,??,,παρα ν αναλαβει την ευθυνη.....

Ειναι σαν τα λουλουδια που ανθιζουν και δε τα βλεπει κανεις και που ακομα και να το ξερουν και ακριβως επειδη το ξερουν οχι μονο δεν μαραινονται,αλλα γινονται ακομα πιο ομορφα
ακομα πιο ζωηρα.....

Ειναι σαν το πρωτο κρυο του χειμωνα που κατεβηκε στη πολη και δε υπηρχε κανεις να το περιμενει.Κ αυτο εγινε ακομα πιο ψυχρο,ακομα πιο κοφτερο....ακομα πιο ακαρδο...Οπως ολα εκεινα κ ολοι εκεινοι που ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΟΥΝ,ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΟΥΝ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥΣ,και μιλανε σκληρα,αδικα και αδιαφορα,ψυχρα σαν τον παγο.....

Καπως ετσι ειναι..........
17:23

Το γούρι μου,πάντως επιμένει να γκαζώνει :

*nNoe*

Δυνατό μπάσιμο του Βοριά

Δυνατό μπάσιμο του βοριά απ τα χαραματα της Κυριακής 6 Γενάρη.

07:39

Απόγευμα 17:26

 Eνας "δικός μου" Λυκαβητός

 Η μέρα θα φύγει με κρύο και υποσχέσεις για χιόνι σύντομα...

*nNoe*

Eνα δικο μου ηλιοβασίλεμα

Eνα "δικό μου" ηλιοβασίλεμα :

*nNoe*

"Το φιλι"

Γυρναγε γυρναγε σα σβουρα,πηγαινε ερχότανε,τα βαζε κατω,τα βαζε πανω,τα βαζε διπλα,τα χανε και τα ξαναβρισκε ..Τελικα το πηρε αποφαση .Του ρθε σαν φλασιά,
οταν ειδε μια εικονα.

Ενα ζευγάρι τοξικομανων,λιάδα και οι δυο,με την πρεζα να τους σκαψει τα προσωπα,αυτη μ ενα σχεδον ανυπαρκτο φουστανιο,αυτος γεραμσενος για τα καλα,εμοιαζε με 100 χρονω...Φιλιοταν στη μεση της Αχαρνων οι δυο τους,,με μια γλυκα,που εμεινε να κοιταζει σα μαλακας.Μια γλυκα,μια ηδυπαθεια,ενα φιλι τοσο μα τοσο ερωτικο αλλα γλυκο
ηρεμο,απολαμβανανε κ οι δυο τους αυτο το σμιξιμο σαν να ταν η πρωτη ή η τελευταια τους φορα.Δεν ειχαν βιασυνη,δεν υπηρχε ο κοσμος για αυτους,αλλα ειχαν αυτη την φουρτουνιασμενη γλυκυτητα ενος ερωτικου φιλιου που εμοιαζε -κ ηταν -κατι τοσο μοναδικο.Πως μια εικονα μπορει να γινει ποιημα,ενα ποιημα ...τραγουδι,ενα τραγουδι... πραξη,μια πραξη να γινει μνημη,πως ενα φιλι μπορουσε να κανει το γυρο της ζωης και του θανατου αναμεσα σε δυο χειλια......

Τοτε το πηρε αποφαση.Πηγε στο χασαπικο και ειπε στον χασαπη :
"συμφωνω"
"Εισαι σιγουρος ? "του απαντησε ο χασαπης κοιτωντας τον λοξα.
"Σιγουρος."
"Γιατι το κανεις αυτο στον ευατο σου?"
"Δικος μου λογαριασμος,"του απαντησε.

Ο χασαπης δεν ειπε τιποτα.Μονο σαν ετοιμαστηκε τον ρωτησε ξερά :

"Απο που θες ν αρχισουμε"?,
"Απ οπου να ναι.Στ αρχιδια μου.Απ οπου θες εσυ"
"Το χερι?"
"Οκ,το χερι."

Κραααααατς το χερι,με τον μπαλτα.Της πουτάνας τα αιματα χυθηκανε παντου κανανε τα ασπρα πλακακια παντιερα που ανεμιζε σε οδοφργαγματα.,Κατακοκκινα..Καθησε κ εβλεπε μετα ολη τη διαδικασια.
Πως του το κοψε,πως εβαλε κ το μαχαιρι να βοηθησει,πως το πηρε, πως το αλεσε ,πως το κανε κιμα.Και πως τελικα το δωσε στα σκυλια του χρονου που ειναι παντα πεινασμενα .Και μετα καθε μερα πηγαινε και εκανε το ιδιο.Το αλλο χερι,το ενα ποδι,το αλλο οδι,στομαχια,καρδιες,πουτσο,αρχιδια,μυδια,ολα...

Το κεφαλι θα τ αφηνε για το τελος.Ηθελε να τα δει ολα μεχρι τελους.Να τα πιει ολα μεχρι τελευταια σταγονα.Να τα θυμαται ολα,μα πιο πολυ εκεινο το τελευταιο φιλι που δεν εδωσε καν ο ιδιος,αλλα τα δυο πρεζακια,στην Αχαρνων....

*nNoe*

O σκυλος

Ti ηθελε.Να σταλαξει λιγακι μεσα του ,ενα δραμι εστω,απ την ατμοσφαιρα μιας γιορτης,ενα εστω ολιγολεπτο διαλλειμα ,απο το βασανιστηριο του.Να ξεχαστει ,να χαλαρωσει λιγακι,να νιωσει συνδεδεμενος με κατι,με καποιον,οπουδηποτε,
οτιδηποτε.Δε θα φορτωνοτανε σε κανεναν ομως.Δε θα παρακαλουσε,θα εμενε εκει ,ακεραιος,ορθιος,με καμια προσπαθεια να κρυψει τη γυμνια του.

Τιποτα ομως.Οι μερες κυλησαν πικρες ,γεματες συννεφα φερμενα απο μακρινους ωκεανους ,ανεμους που τον περναγαν απο μεσα του,βροχες εχθρικες.Εκατσε στον ηλιο
της πρωτης μερας του χρονου,και εμπηγε ενα αγκαθι απο λεμονιά σε καθε δαχτυλο του.Πιπιλιζε το αιμα του,χαιδευε με τη γλωσσα του τη κοκκινη τρέλλα του.

Μια συμπαθεια τον τυλιγε σιγα σιγα για τα αδεσποτα σκυλια .Δεν εχουν γιορτες,δεν εχουν σπιτι,δεν εχουν πατριδα,πεινανε και θα δινανε κ τη ζωη τους για ενα μονο χαδι.Θα τη δινανε,θα τη χαριζανε .Και δε θα σκεφτοταν ποτε το αυριο.

Μαγειρεψε κρεας.Το εκανε οπως θα το κανε αν ειχε καλεσμενους.Βγηκε εξω και τα εψαξε .Ενας ασπρος με μαυρες κηλιδες ,κοκκινο στο ασπραδι των μεγαλων θλιμμενων ματιων του λιαζοταν στον ηλιο της πλατειας.Εκατσε σταυροποδι διπλα του.Γυρω περνουσε κοσμος,ντυμενοι καλα οι πιο πολλοι πηγαινοντας σε καποια γιορτη,αλλα και μαυροι,μεταναστες,με τα ιδια τριμενα ρουχα τους και το αγελαστο προσωπο τους.
Καποιοι τον κοιταζαν ετσι που καθοταν σταυροποδι χαμω διπλα στον σκυλο που δεν εδινε δεκαρα για τη παρουσια του,αλλα ουτε και που τρομαζε.

Του χαιδεψε το κεφαλι,ο σκυλος νωχελικα κουνησε την ουρα του και ανασηκωσε τη μουσουδα του λιγα εκατοστα μυριζοντας τον αερα.Ειχε οσφριστει το κρεας στη τσεπη του.
Ανοιξε το χρυσοχαρτο,και του το δωσε.Ο σκυλος ζωντανεψε,σηκωθηκε ολορθος και το κανε το κανε δυο μπουκιες.Ενας μαυρος τον κοιταξε.Ενιωσε ντροπη.Ο μαυρος
εσκυψε και χαιδεψε τον σκυλο.Η ντροπη του μεγαλωσε.Ο μαυρος εκατσε κ αυτος διπλα στο σκυλο.

Μια παρεα ,μια αλλοκοτη παρεα στη πλατεια ,αυτος ,ενας μαυρος κ ενας λευκος σκυλος με μαυρες κηλιδες
λιαζονταν στη μεση της πλατειας.Τσιγαρα κεραστηκαν και επαιξε ενα μπουκαλι μπυρας.Η ωρα περασε με το σκυλο να κλεινει τα ματια του στα γονατα του.Ηθελε να φυγει.
Οτι εγινε ,τον χαλασε πιο πολυ απο πριν.Κοιταξε τα μπαλκονια των πολυκατοικιων.Ποιος ξερει τι ιστοριες μεσα στο καθενα.Σιωπηλες,μοναχικες,πικρες.Σκορπισε τη λυπη του
σε ψιχουλα για τα περιστερια και εφυγε χαιρετωντας μ ενα νευμα τον μαυρο και χαιδευοντας το κεφαλι του σκυλου.

Πηγε προς το σπιτι αλλα δε πηγε σπιτι.Κατεβηκε στη λεωφορο και βαδισε πολυ ωρα παρα οτι ειχε αρχισει να κρυωνει.Το απογευματινο κρυο τον βρηκε αδυναμο και ιδρωμενο.Οταν γυρισε σπιτι ειχε πυρετο.Κοιταξε τα μυνηματα του,τα Mails Του.
Κανεις ,και τιποτα.Αναψε ενα ακομα τσιγαρο.Ο καπνος ειχε μουδιασει τη γλωσσα του και ο βηχας του ζωντανεψε.Εβαλε να πιει.Χιροτερεψε.Σα το θηριο στο κλουβι ενοιωθε,μ ολες τις σκεψεις του για καθε θεμα ,μα για καθε θεμα.να του κανουν επιθεση σα σμηνος απο ακριδες.Τις αφησε να τον λεηλατησουν.Οι ακριδες δε πηραν τον πυρετο μονο,
ολα τ αλλα τα εφαγαν.Γιατι εφυγε απο το σκυλο κ τη παρεα του μεσημεριου?

Ειχε νυχτωσει οταν ξαναπηγε στη πλατεια.Δακρυζε απο πεισμα,θυμο και λυπη.Ηταν κοσμος μαζεμενος στο δρομο.Ενα χτυπημενο απο αμαξι σκυλι ψυχοραγουσε.Ηταν ο μεσημεριανος σκυλος.Ο ασπρος με τις μαυρες κηλιδες.Του χαιδεψε το κεφαλι,
ο σκυλος τον κοιταξε με ματια ολο τρομο κ αγωνια και πεθανε.

Η μερα ειχε τελειωσει.Η πρωτη μερα του χρονου.Στο face διαβασε τα ποστ με τις ευχες.Τα αρθρα τα βαθυστοχαστα για το νοημα των ημερων αναφορικα με τη κριση,την ανθρωπια
την αλληλεγγυη,διαβασε ιδεες κ εξυπνες ατακες για να κανει τον ευατο του καλυετρο,πιο εξυπνο,πιο σοφο,πιο δυνατο.Να μην μενει λεει στη εντυπωση οτι ειναι καλα να ειναι αυτος που ειναι γιατι μπορει και καλυτερα.

Τα κλεισε ολα,κομπιουτερ,φωτα παραθυρα,πορτες.Πηρε μια κουβερτα και τυλιχτηκε.Στον υπνο του ειδε οτι μιλαγε με τον σκυλο.

θα με παρεις σπιτι σου τον ρωτησε?
Αλλα θα μ αφηνεις να γυρναω κ εξω.Δε το αντεχω το μεσα.
Πεθανες του απαντησε.
Πεθανα ναι.Εσυ?

*nNoe*