Δυνατή καταιγίδα στην Λυσιμαχεία ( Βίντεο)

Δυνατή καταιγίδα σάρωσε τις απογευματινές ώρες τον Καμπο του Αγρινίου και την Λυσιμαχεία .Προσωρινό θύμα της και η web cam ,οπως θα δείτε και στο video-time lapse Που ακολουθεί.

*nNoe*

Η ΛΙΤΣΑ

Αυτή ειναι η ... συντομη kai θλιβερη ιστορια της ζωης της Λίτσας.

Η Λίτσα επι της ουσίας δε ήξερε αν ήθελε να παντρευτεί. Επι αυτού του θέματος η ίδια είχε πει κατα καιρούς τα μύρια όσα. Αλλα ελεγε στις φιλες της,άλλα στους φλους της,άλλα στους κατα καιρούς γκομενους της, αλλα στη μανα της ,αλλα στον πατερα της ,άλλα σκεφτόνταν η ίδια και άλλα ονειρευόταν .Οποτε απ ολα αυτα ,προκύπτει οτι δεν ήξερε αν ήθελε να παντρευτεί.

Μια μέρα οταν η Λίτσα ηταν 37 ετων ,γνώρισε τον Νώντα. Ο Νώντας της προκάλεσε πολύ μεγάλη ψυχικη αναστάτωση διότι ο Νώντας μπορεί να μην ηταν ιδαίτερα όμορφος αλλα ήξερε παντα τι ήθελε .Ο Νώντας αυτό που ήθελε ,ήταν να βλέπει μπάλα να τρώει πίτσες να πινει μπύρες και να ρεύεται.Ολα αυτα ο Νώντας τα ήθελε ,γνώριζε οτι τα ήθελε ,τα έκανε,και αυτό τον έκανε ακαταμάχητο στον ψυχισμό της Λίτσας .

Μια μέρα στο σπιτι του Νώντα,εκει που τρώγανε πίτσες πίνανε μπύρες και βλέπανε champions league έσπασε ο καναπές απο το βάρος τους,διότι είχανε γίνει και οι δυο τόφαλοι. Τοτε ο Νώντας αγανάκτησε και είπε "να μη γαμησω ρε πουστη μου".."|δε θελω να διακόπτει τιποτα την ωρα που βλεπω μπαλα ,τρωω πιτσα και πινω μπυρες". Μολις το ακουσε ο Λίτσα ενιωσε το κλικ μεσα της και αυθόρμητα του ειπε.\ θέλεις να με παντρευτεις?"".Ο Νώντας της είπε οτι θα της απαντησει στο ημίχρονο και αυτο ηταν που κλέιδωσε μεσα στη Λίτσα την αποφαση της .Ο Νώντας στο ημίχρονο απάντησε καταφατικά και έτσι η Λίτσα παντρευτηκε τελικά τον Νώντα και ζούσανε ευτυχισμενοι,τρωγοντας πιτσες,πινοντας μπυρες και βλέποντας μπάλα.

Μια μέρα ο Νωντας αποφάσισε οτι θα παει γυμναστηριο θα κανει διαιτα και θα παιζει ο ίδιος μπάλα αντι να καθεται να βλεπει τους αλλους. Η Λίτσα έχασε τον κόσμο κατω απο τα πόδια της .Επεσε σε βαθιά κατάθλιψη και δε μίλαγε σε κανέναν ,ενω αρχισε να παιρνει ψυχοφάρμακα. Ο Νώντας καποια στιγμη κουράστηκε απο αυτη την μιζέρια,και αποφάισε να την χωρίσει ,μιας και και ειχε βρει μια σουπερ ντουπερ γκόμενα στο γυμναστήριο.

Η Λίτσα δεν το άντεξε και επιτέθηκε στον Νώντα με το χασαπομάχαιρο ενω του εκοψε το λαιμο,με το εργαλειο που κοβουνε την πίτσα,αυτό με το ροδάκι.Τη Λίτσα την κλεισανε φυλακή και έφαγε ισόβια .Πέρασε ολα τα χρόνια της ζωης της εγκλειστη και μεσα στη φυλακη αρχισε και την ηρωίνη.Πέθανε τη μερα που ειχε τελικο στο champions league. Hταν κατι που το θελε η ιδια πραγματικα. Ισως το μοναδικο πραγμα στη ζωη της που ηταν σιγουρα δικια της επιθυμια.

Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ

Αυτη ειναι η συντομη και θλιβερη ιστορία του Λεωνίδα,ενός συνηθισμένου ανθρώπου που του άρεσαν οι πατατες οι τηγανητες και τα σουβλακια.

Ο Λεωνίδας περπατούσε στο πεζοδρόμιο το μεσημερι της 25ης Μαίου.Περπατουσε απο την αριστερή πλευρα του πεζοδρομίου ,που είχε ήλιο .Πηγαινε σπιτι του.Οπως πηγαινε,πεφτει πανω σε μια τζαμαρία αόρατη.Η τζαμαρία ηταν μια πύλη για μια αλλη διασταση ,που τα οντα της αλλης διαστασης ,την ειχαν αφησει εκει επιτηδες, ενα βραδυ που επιναν κατι σαν μπυρες και ηταν κουρουμπελο και ηθελαν να τρολαρουν τους ανθρωπους που ζουσαν στην απο δω ,διασταση.

Ξαφνικα ο Λεωνίδας βρεθηκε στον ίδιο δρομο που ηταν και πριν αλλα όλος ο δρόμος ειχε αλλαξει.Τώρα ηταν γεματος σουβλαζιδικα.Για την ακριβεια δεν υπηρχαν σπιτια και πολυκατοικιες αλλα μονο σουβλατζιδικα.Ο Λεωνίδας ειχε μεινει μαλάκας με όλο το σκηνικό και προσπαθουσε να καταλάβει τι συνέβαινε.Πηγε εκει που ηταν το σπιτι του αλλα αυτο δε υπηρχε,υπηρχε
μια σουβλακερί.Ο Λεωνίδας ,τρόμαξε τόσ που του φυγε το σκατό.Αρχισε να τρεχει προσπαθωντας να βρει εναν ανθρωπο ,αλλα ανθρωπος πουθενα.Δεν υπηρχαν πουθενα ανθρωποι ,παρα μονο σουβλατζιδικα .τιγκα στα σουβλακια ,τις πατατες τις τηγανητες και τις κρυες μπυρες.Αφου ειδε κ αποειδε,μπηκε σ ενα τετοιο μαγαζι και εκατσε κ εφαγε του σκασμου.Μετα πηγε και σ αλλο και σ αλλο και γενικα περασε ολη τη μερα του χεσμενος απο το φοβο του και το φαι.Την αλλη μερα το ίδιο. Την παραλη το ίδιο.Καποια στιγμη συνηθισε. Μια μερα μετα απο ενα 6 μηνο πεθανε απο εμφραγμα ,λογω χοληστερινης.

ΣΤΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥΣ οι δυο γριες,ειπαν οτι ειχαν δει. Ο ανθρωπος αυτος ,εκει πο περαπτουσε στο πεζοδρομιο επεσε κατω και πεθανε.Ο θανατος δε ψαχτηκε περισσοτερο και κανεις δε ζητησε τον Λεωνιδα ποτε.Ο Λεωνιδας πηγε στον παραδεισο,οπου δε υπηρχαν σουβλατζιδικα και ετσι εκανε διαιτα αναγκαστικα στον αιωνα τον απαντα.

Συννεφιά(βίντεο)

Συνενφιασμένο απόγευμα με λιγες ψιχάλες.Δροσιά.

*nNoe*

Δροσερό απόβραδο

Συννεφα στη δυση του Σαββάτου και ενισχυμένος βοριάς. Δροσιά.

21:00

*nNoe*

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΥ-Η ΚΥΡΙΑ ΘΑΛΕΙΑ

Ο Θεός του πάρκου,καθε σούρουπο,θυμιατίζεται με αρώματα λιωμένης καραμελας ,μυρτιάς,αγγελικής,χαμομηλιων,τσουκνιδων και ποπ κορν.
Κατι κοτσυφια για ψαλτες ψελνουν ακαταπαυστα και κατι άγγελοι λιωμενοι στα ναρκωτικα κειτονται μαστουρωμενοι στα απομερα παγκάκια.
Ειναι και οι πιστοί. Στον γύρο του παρκου.Φτυνουν αμαρτιες ,φορανε ρολογια να μετρανε τους χτυπους της καρδιας,αυξανουν την αντοχη τους , κανουν καλο στην υγεια τους ,και κουβαλανε μαζι τους με το ζορι,μια ψυχή που λαχαταρει το βραδυ για να δραπετευσει.

Μαζι τους η κυρια Θαλεια,εμπλεη πικρας,φραγμενων αρτηριων,και χιλιαδων αναμνησεων.Περπατα αργα για ωρες.Δε βιαζεται γιατι οσο ηταν να βιαστει ,βιαστηκε.Στο τεμα της ζωης της ,επρεπε να περασει κ απο το γυρο του παρκου.Αυτες θα ταν οι κρυφες της αμαρτιες μαλλον.

 Η κυρια Θαλεια χαθηκε το τελευατιο σουρουπο,πισω απο ενα μενεξελι συννεφο.Κανεις δεν ρωτησε γιαυτην.Στο σπιτι ειχε αφησει ανοιχτο το ραδιο με την κλασικη
μουσικη που ακουγε.Καπου μεσα στη πολη,σ ενα διαμερισμα απ τα χιλιαδες,σ ενα ερημο διαμερισμα ,η σερενατα του Σουμπερτ,ξημερωνει και νυχτωνει το φετεινο καλοκαιρι και τις πρωτες ζεστες του....

Ο γύρος του Π'αρκου

Στον γύρο του πάρκου,μέλλοντες νεκροί,περπατάνε,τρέχουν,αθλούνται.
Μέλλοντες νεκροί κάθε είδους. Χοντροί,αδύνατοι,ανάπηροι,αντρες γυναικες και παιδια,κανουν τον γύρο μια και δυο και τρεις και δεκαδες φορες.Απ τ αριστερα προς τα δεξια και απ τα δεξια προς τ αριστερα.
Απο ψηλα μοιαζουν με δεικτες ενος ρολογιού,τόσο άναρχου,αλλα και τόσο τακτοποιημένου,τοσο απρόβλεπτου αλλα και τόσο σίγουρου.Εκει περπατανε και τρεχουν ,αυτοι που θα πανε στον παραδεισο αλλα κ αυτοι που θα πανε στη κόλαση. Καποιοι καβαλανε τα ποδηλατα τους,καποιοι τα πατινια τους και καποιους τους πανε με καροτσακι,γιατι ειναι ακομα μωρα.
Κάθε Σάββατο ενας απ αυτους εξαφανίζεται μυστηριωδως. Μπαινει στο παρκο,αλλα δε βγαινει ποτε.
Αγνωστο το σημειο που χανεται,αγνωστος και ο τροπος,αγνωστη και η στιγμη.Μα χάνεται .Και για καθε εναν που χανεται ,ενας καινουργιος προστιθεται. Ο γυρος του παρκου ,ειναι ενας γύρος του τρομου που ομως δεν τρομαζει.Οπως όλα εκεινα τα φοβερα και αποτρόπαια πραγματα αυτης της ζωης που οταν ειδωθουν απο πολυ κοντά δεν προξενουν κανενα φόβο,αν ομως τ ακουσεις η τα ονειρευτεις ,η τα δεις εστω απο μακρια και φευγαλεα,μπορεις και να παραλυσεις απο τον φόβο σου.Ο γυρος του παρκου ειναι γεματος με ασχημα δωρα.
Καθενας αφηνει και απο κατι.Αλλος μια στεναχωρια,αλλος μια αρρωστεια,αλλος ενα πονοκεφαλο.Ομως τιποτα  απ ολα αυτα δεν μενει εκει. Οτι αφηνεται,παιρνεται απο τον επομενο.Ο γυρος του παρκου σε τραβαει σα μαγνητης ,Δεν εχει κατι αν ευχαριστηθεις,κ εχει πολλα που σκοτεινιαζουν τη ψυχη σου.
Οταν νυχτωνει,το παρκο ερημώνει. Οχι ομως και ο δρομος του γυρου του..

συνεχιζεται,ισως.Αν βρω τη συνεχεια