17 των πειρασμων

Λίγο πριν η Νοτιά  αλλάξει πόδι και ο Βοριάς πάρει στροφή,να τη συνοδεύσει
στην έξοδό της .Κυριακή του Γενάρη  που νικιόνται οι πειρασμοί,και γίνονται μελανοστρώματα ,βαθυπράσινα νερά απο τη βραδινη βροχή .Υπό το βλέμμα ενός Χειμώνα που βιάζεται να ζήσει όση ζωή του απέμεινε.Να μη χάσει πια,ούτε μια μέρα.

(φωτο του Γιωργου Μτσάγγου,απο την Αρτέμιδα Αττικής ,Κυριακη 17 Ιανουαρίου 2015)

ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΛΑΜΨΕΙΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ( ΒΙΝΤΕΟ)

Νύχτα Σαββάτου 16 προς 17 Ιανουαρίου 2016 .Aθήνα.Δυνατες ριπες αέρα,ισχυρή βροχή και λαμψεις(?) .

ΒΙΝΤΕΟ

Libertango ή το κάλεσμα της Νοτιας

Μέσα από ένα παράθυρο.Κάτω από ένα υπόστεγο. Τρέχοντας .Περπατώντας.Ταξιδεύοντας.Με τραίνο.Με καράβι.Η μελωδία του νοτιά ξεχύνεται σαν αντάρα ,όλα στροβιλίζονται.Τα νέα που διαχέει σπάνε και διαλύονται σε μικρές λέξεις.Όλοι κατέχουν ένα μικρό κομμάτι μιας αλήθειας που συμβαίνει σε χρόνο τόσο πραγματικό όσο και η ανάσα τους.Μια τόσο δα μικρή αλήθεια που θα συμπυκνώσει τους υδρατμούς στους προσωπικούς τους ουρανούς.Μικρά αλλά βαριά και σταχτιά σύννεφα που όσο ανασαίνουν, μεγαλώνουν και γίνονται απειλητικά.

Ανθρώπινες στιγμές και πλαστικές σακούλες.Στον αέρα. Σ αντίθεση. Με το Libertango του Astor Piazzolla σ αρμονία ανώτερη ,εκεί που ερωτοχτυπιούνται το παράλογο με το λογικό,ο αδιόρατος φόβος με την ηρεμία της ανατροπής,η φευγαλέα ματιά με το αιώνιο βλέμμα,ο έρωτας με τον θάνατο,το κόκκινο με το μαύρο.Η βροχή θα ρθει σαν λύτρωση και σαν κατάρα.Ίσως και σαν απάντηση σε μυστικές και φανερές ικεσίες.Η αλήθεια θα εξισώσει τ αντίθετα.Η ασπίδα του Δία θα τρανταχτεί.Το τραχύ και αρχέγονο άρωμα της Αμάλθειας θα ανακατευτεί με αυτό από τις φλούδες του μανταρινιού στις Αριστοτέλους των σύντομων ζωών .

Και πριν οι νικητές θριαμβολογήσουν και πριν οι ηττημένοι σκύψουν το κεφάλι όλα θα τελειώσουν και ο άνεμος θα μείνει να να λύσει την απορία.Είναι το χειροκρότημα, οι απειλές,τα ουρλιαχτά,οι ικεσίες,τα γέλια και τα κλάματα από άγνωστους θεατές της ζωής μας ή είναι η βροχή που πέφτει αδιάκοπα??

Μετά την Δύση

Η δυση σις 14 Γενάρη

"Και...."

Και βρέχει και χιονίζει και έχει συννεφιά και λιακάδα
και φυσάει και μένει ακίνητος ο καιρός και μου γελάει..

Και έχει κύμα και μπουνάτσα και κρυώνω και λιάζομαι
και τρέχω και δε φτάνω ποτέ και μένω και ξεχνιέμαι...

Και φεύγω και γυρίζω και σκάβω και ανασταίνω και η μέρα περνάει
και γελάω και φοβάμαι.Πολύ.Όλα πολύ και τα χρόνια περνούν..

Και είναι όλα ίδια κ αλλάζουν και θυμάμαι κ ελπίζω και θέλω
και μένω εδώ και μένω εκεί και αλλού και είναι πάντα η ίδια μέσα μου ξενιτιά .

Κ όλα μου λεν για μια πατρίδα,όλα μου λεν για ένα σκοπό ,όλα μου λένε
και μου γελάνε σαν μωρό και κλαίνε μέσα μου, σαν άλλοι και όχι εγώ....

*nNoe*

 Η δυση της Κυριακής 10 Γενάρη 2016

Παγωνιά...

Μετα τη δύση.Παγωνιά.

Οι δικές μου λιγοστες νιφάδες της Πρωτοχρονιάς.

*Καίγομαι σαν τσιγάρο μόνο του στο τασάκι ενός παλιακού καφενείου,με 3 γέροντες να χορεύουν μόνοι τους,την ώρα που η  -10 του αρκτικού κρύου περνάει πάνω από την Αθήνα.

*Δεν τρώω τα σπόρια από ένα ρόδι. Τρώω και πίνω μικρούς βυσσινί Θεούς ,πικρούς και δροσερούς στον παγωμένο βοριά της δύσης .

* Δεν θα υποτιμήσω ξανά κανένα ψίθυρο.Μοιάζουν με τα λευκά παγωμένα "χιονομυγάκια" της Πρωτοχρονιάς . Τόσο μικρά ,τόσο ασήμαντα ,τόσο τέλεια,τόσο θεϊκά δουλεμένα ,να πέφτουν στο τοπιο της ψυχης και να το μεταμορφώνουν

*Τόσοι στίχοι και τόσες μουσικές για να φτιάξουν το δικό σου τραγούδι.Ν αντέχει στην παγωμένη ασφάλτινη άβυσσο της ζωής σου.Να λιώνει όπως το βλέμμα σου όταν παραδίδεσαι...

*Οι άνυδρες μέρες ,οι φτωχές,οι γεμάτες σκόνη ,μου φέρανε την πικρή χαρά της γνώσης.Οι πλούσιες κ αφράτες νιφάδες των γεροχειμώνων που αναπαύονται,την γλυκιά ήττα της αυταπάτης....

*nNoe*