13 Οκτώβρη

Τι μας κρατάει δεμένους με το παρελθόν?
Ο ανεμος δε φυσά απο την Κούβα,η κόκκινη σημαία ,ανεμίζει μόνη της σε σφοδρούς αγέρηδες πολύ μακριά απο ΄δω.Εμείς εδώ προσέχουμε πολύ την σκόνη,κλείνουμε τα παράθυρα κ΄η βροχή,αυτή η αναμενόμενη βροχή,μοιάζει μ ένα αγαπημένο πρόσωπο απο τα παλιά,που δεν πρέπει να συναντήσουμε ξανά...Μπαίνουμε γρήγορα γρήγορα στο σπίτι,τραβάμε τις κουρτίνες ρίχνοντας αχόρταγες ματιές σ αυτή τη βροχή που πέφτει....αλλά όχι για πολύ.Η νοσταλγία καραδοκεί,οι παιδικί φίλοι,οι γειτονιές που ερωτευτήκαμε,όλα κλεισμένα στο ζαχαρένιο μυαλό μας.Μη τύχει και βραχούνε....και λιώσουνε....

Πόσος καιρός πάει,απο τότε που "δεν πρέπει " να κλαίμε? Πόσος καιρός απο τότε που "μαγαλώσαμε"?Πόσος καιρός κ ακόμα αυτοί οι λεκέδες δε καθαρίσανε!!! Ποιοςθ αντισταθεί στο καινούργιο οκτάωρο? Ποιος νοιάζεται που δεν υπάρχει η ψυχή της σύνταξης σ αυτό το κείμενο?Σαν ακέφαλο πτώμα που κάνει ακούσιες κινήσεις και τρέχει ,οπως οι κότες γύρω γύρω χωρίς κεφάλι με το αίμα να πιτσιλάει όλο τον κόσμο τριγύρω??

ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ 14-27C
ANEMOI : N-ND IΣΧΥΡΟΙ
 ΣΕΙΣΜΟΣ : 5.8 R

*Γιώργος*

Καποτε θα...

Πάει ένα στοίχημα,ότι ο χειμώνας που θα ρθεί,θα ναι ήπιος ,ζεστός και γλυκός?Ας πούμε,σαν ένα ταψί γαλακτομπούρεκο απ τον "ΚΟΣΜΙΚΟΝ",Κυριακή μεσημέρι.Κάπως έτσι.Άντε και σαν μήλα με κανέλα,μετά απο ένα μεσημεριανό γιουβέτσι.

Αυτά τα σύννεφα ,αυτός ο Βοριάς τίποτα άλλο δεν είναι απ αυτό που έμεινε στο μεγάλο βάζο του Χειμώνα,με το γλυκό βουτηγμένο στα σιρόπια και την άχνη.Μια δυο κουταλιές,που εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού σε μια κρίση υπογλυκαιμίας,μαυρα μεσάνυχτα Τετάρτης.Που να περιμένεις τώρα και πως να τη βγάλεις τρείς μήνες με δυο κουταλιές?Φέρτο να τελειώνουμε.......

Μα,είναι εποχή για ηρωισμούτς τώρα αυτή?Όχι κύριε....Αυτο εκεί,να σαπίσει,να βγάλει μούχλα,είναι προτιμότερο απο το να τελειώσει.Άστο να το βλέπουμε.Να λέμε,ότι υπαρχει.Λιγο το΄χεις?Άστα να μεινουν ,όλα όπως έχουν.

Τι θα κάνει αυτό το ηλίθιο σύννεφο στα Δυτικά ,καρφωμένο με αέρινα καρφιά,μια βδομάδα τώρα?Θα βαρεθεί και θα φύγει.Ποτέ μη σώσει και ξανάρθει.Τι θα κάνουν αυτά τα θρύψαλα απ΄το ποτήρι που έσπασα πριν δέκα μέρες και ακόμα μαζεύω?Κάποτε θα τελειώσουν.Αντε και να πατήσω κάποιο.Τι διάολο...Τι παραπάνω αισθήματα μπορεί να προκαλέσει αυτό το κονσερβοκούτι που δουλεύω?Τα χω δεί όλα!!!Έτσι θα ναι πάντα???? ( χαχαχαχαχα...το γελιο ακούγεται 15 χρονια μετα).Κάποτε ένας γερανός θα το πάρει και θα το σηκώσει και κάποτε θα βρίσκεται παρατημένο σ ένα χωράφι στο Νομό Αργολίδας (λέμε τυχαία ενα νομό ,τώρα...).Τώρα ....ΕΓΩ που θα βρίσκομαι .....ΔΕΝ ΞΕΡΩ!!!!!
Φτου σου...πολυλογία μ έπιασε πάλι.....
ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ...
*Γιώργης*

Γενέθλια

Ποιάς γιορτής χαρά
η μυρουδιά σαπίζει στα ρουθούνια?
Ποιάς απαντοχής ελπίδα
κακοφόρμισε Νοέμβρη μήνα?
Ποιανού ανέμου ,τα μαντάτα φέρνω?
Το περασμά μου άβουλο με δικάζει
σε καταδίκη ανέραστη,
όμοια με τη θωριά μου....

*Γιώργης*

Κ ύστερα πάλι.....

Κ ύστερα πάλι ,σιωπαίνω.Μήτε άνεμος ,μήτε κύμα,μήτε φεγγάρια ,μήτε τους λόγους και τις αισθήσεις που αφωμειώθηκαν στα ρήγματα του χρόνου ,αντέχω να σκεφτώ πια.

Χρυσαφίζουν ,στ' απογευματα του Νοέμβρη,τα μαύρα δαχτυλίδια στους λαιμούς των πουλιών.Η άναρχη κοινωνία των Αγίων,πορεύεται στον πόλεμο των κολασμένων. Η κερκόπορτα  της πόλης μου σπάζει.Σκόρπισαν αλαφιασμένοι δαίμονες,στις πρωινές ομίχλες των ημερών.Αρχαίες φωτιές ξεσπούν,ζώνουν και κατακαίνε τα οχυρά των νεφών.Κάτω απ΄την πόλη θαλασαίνει τα μαύρα του νερά ο Αχέροντας .Στα μέρη  που κάστανα και ρόδα θα καρπίσουν,οι ωχρές επιθυμίες της άλλοτε μαλακιάς σάρκας ,γεννούν σπέρματα χωρίς ζωή.Μπουλούκια ηττημένων στρατιωτών μπήγουν τα υπερμεγέθη πέη τους σε ζαρωμένους κόλπους μαυροφορεμένων γυναικών.......

*Γιώργος*

Σκόρπια...

*Τα μεγάλα μαύρα πουλιά ,φάνηκαν από νωρίς τ απόγευμα,να κατεβαίνουν στήν πόλη ,βόλτες έκοβαν ήρεμα,μ αυτή τη σιγουριά του φονιά....
** Κ ας έχουν που και που ,μια γλυκερή πικράδα τα τσιγάρα....
*** Μουσική σκουπιδιών....
****Διάλεξα ψεύτικο θάνατο κ έζησα...
***** Το ζειμπέκικο ,είναι ο χορός που χορεύει ο διάβολος και χτυπάει παλαμάκια ο Θεός...
****** Η ζωή μου κρέμεται σε μια κλωστή και γω μοιάζω με τον ψαλιδοχέρη...
******** Κ έτσι ,όπως σε θυμάμαι...φωναξέ μου δυνατά..."Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα"...
*********Δεν είμαι εγώ ,για να πώ κουράγιο.Μόνο να φωνάζω..."καλό βόλι"!
**********Εβγαλα το κεντρί μου ,απο την υγρή μήτρα της γης.Ακολούθησα τη γνωστή διαδρομή.Όλα ήταν στη θέση τους ,περίμεναν να με πληγώσουν ακόμα πιο πολύ.Ηδονίζονταν απο την εκούσια επιστροφή μου.....

*Γιώργος*

Φωτο πλατεια Εξάρχεια 96

          

Η πλατέια απο την βεράντα.(Η ημερομηνία ειναι πλασματική όσον αφορά την ημέρα κ τον μήνα.)

*nNoe*

*F.K.P*

"ακατάλληλον" Πρώτες μέρες στη Κυψέλη....

Η νικοτίνη πικρίζει περισσότερο το σπέρμα μου κ η σελήνη ,μου χει γυρίσει τον κώλο της.Εντός μου είναι ο θάνατος κ η κόκκινη σημαία ,ενα κουρέλι ξεφτισμένο.Τους φίλους μου τους πήραν οι ζωές τους,μα η δική μου ειναι κουτσή.Αλαφροπατώ στις ράχες μυρμηγκιών , κ έφτιαξα μέσα μου κυψέλη.Οι μέλισσες μου τρων τα σωθικά και  μέλι κυλάει στις φλέβες μου αντί για αίμα...

Σβουρίζω τα λόγια που μου΄μειναν πέρίσευμα στα ντουβάρια του καινούργιου μου σπιτιού.Καινούργια λόγια δε έχω,-ξαναλέω -μόνο μέλι στις φλέβες μου και σπέρμα πικρό στ' αρχίδια μου.Βουρτσίζω τα δόντια μου με γύψο γιατί η αδαμαντίνη τους θρυψάλιασε και σκόρπισε.Ο δαίμονας μου τσαντίστηκε μαζί μου κ ούτε που με κοροιδεύει πια,ο καλός μου Αγγελος παραστράτησε και έγινε αδερφή στα μπουρδέλα της Αχαρνών.Μ αρέσουν οι ΠΥΞ ΛΑΞ και ειδικά ο στίχος που λέει :" αφού σε τρόμαξε ο λόγος της σιωπής ,να ξέρεις θα πηδιέσαι μ οτιδήποτε σε φτύνει"


Μου σηκώνεται και αρχίζω να γαμάω τη σελήνη απο τον κώλο.Ξέφρενα ,αλύπητα ,χωρίς οίκτο,κλαιγοντας πότε-πότε,ανάμεσα στα λαχανιάσματα που κόβουν την ανάσα,χωρίς τον λόγο να γνωρίζω ,ουτε αυτός να με γνωρίζει.Εκσπερματώνω χιονισμένα κατάλευκα πρωινά του  Μάρτη,πλατείες που καίγονται,κλούβες που αναποδογυρίζουν ,αγκυρες σκουριασμένες ,τεράστιες ποσότητες παχύρευστες ποσότητες μελιού....

Κ ύστερα πάυω να μαι πλέον παιδι....

*Γιώργος*