18 Δεκέμβρη

09:49 εργοταξ.Σεπολίων

*nNoe*

"αναφρορά"

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Ομορφη νυχτα μακρια απο σταθμους.Ομορφη νυχτα γεματη υγρασια,και μυρουδιες πολης που δραπετευουν ,κανουν ντου και καταλαμβανουν ολες τις γωνιες και τα περασματα στα βορεια προαστεια.Προαστεια που ταμπουρωμενα μεσα στις βιλες τους ,λαμπουν πισω απο τα φανταχερα τους
λαμπάκια.Τα  γυαλισμενα καγιεν ,αστραφτουν στην υγρασια και στο πλουσιο φως της Δεκεμβριατικης νυχτας.16 Δεκεμβρη 2008./Ψαχνοντας για τον καιρο διπλα μου,μεσα μου κ οχι μιλια μακρια απο μενα.Καμια αναγκη για αριθμους καμια αναγκη για επιδειξη καμμια αναγκη για προβολη.Ενα
χριστυουγεννιατικο δεντρο απο φλεγομενες νιφαδες ειναι ο καιρος μου.Ομορφα...Θεμροκρασια 12,5 στο Μορτερο.
*nNoe*

"στα 14"

H βραχνή φυσαρμονικα του Bob Dylan,ταξίδευε το "Blowin'in the wind " στις νιφάδες που στροβιλίζονταν μπροστά στον τοίχο της κατάληψης της Βαλτετσίου.**


Γενάρης του '81.Στα 14.Τη νύχτα εκείνη που η σφοδρη χιονοθύελλα
,σάρωνε το λεκανοπεδιο απ΄άκρη σ΄άκρη,ο έρωτας για το χιόνι ήρθε να να μου φέρει την πιο γλυκιά αναστάτωση που ειχα ζήσει ως τότε.Και όπως συμβαίνει στους μεγάλους έρωτες συνηθως κανείς δεν είναι δίπλα σου να μοιραστείς αυτό που νοιώθεις,αλλα και να ναι ,είναι τόσο αμφίβολο αν θα καταλάβαινε κάτι..Ο ερωτας ειναι τόσο απόλυτα προσωπικός που σχεδόν
σε τρομάζει. Εισαι εσύ και το αντικειμενο του ερωτά σου.Και η μουσική.Στα 14.Και ο
κόσμος περίμενε μπροστά μου,η ζωή περίμενε μπροστά μου.Μαζί με ότι άκουγα να λέγεται γιαυτήν,μαζί με αυτά που με ελκύανε,μαζί μ αυτά που δεν καταλάβαινα,μαζί μ αυτα που με φόβιζαν η με τρομοκρατούσαν.

Μεσα στη νύχτα δεν υπηρχε καν η σκέψη της επόμενης μέρας.Ουτε ειχα δει ποτε λευκό τοπίο μποστά μου ποτε για να περίμενα να το ξαναδώ,,ουτε μ ενοιαζε,αλλά ουτε καν το σκεφτομουνα.
Σ εναν απόλυτα προσωπικο χορό με τη βασίλισσα του χιονιού,τη βασίλισα που κανε κατοχή στη καρδιά μου εξαφνα,γλυκά και βίαια μαζί,στον στροβιλισμό των νιφάδων που με απογείωνε σε πρωτόφαντα υψη ευδαμονιας και ηδονής.Ανοιγα τη πόρτα και στεκόμουνα στη βεράντα .Εβλεπα το χιόνι να σκεπάζει όλα αυτά που δεν μου χε περάσει ποτέ απο το μυαλό οτι θα μπορούσαν να σκεπαστούνε με κάτι,να κρυφτει το μόνιμο -συνήθως-γκρίζο χρώμα τους.

'Εβλεπα ,μυριζα ,και ένα πράγμα περίεργο,το κρύο με ζέστανε μέσα μου και με πάγωνε έξω μου.Πρωτόγνωρες ηδονές στα 14.Εζησα κ άλλες εκείνη τη χρονιά,άλλες που μοιάζανε σαν αυτή ,αλλες που γέμιζαν τη ψυχή μου ερωτηματικά,αλλα καμμιά σαν αυτή.Αυτή δε ρωτούσε για μενα,δεν μ
έλεγχε,δε θα με σήκωνε στο πίνακα την επόμενη μέρα,δε θα μου εκανε παρατηρηση,δε θα μου θύμιζε τις υποχρεώσεις μου,-κ άλλο ένα πράγμα περίεργο-,ξαφνικά ακουγες όπως μεγάλωνες συνέχεια οτι ειχες υποχρεωσεις πολυ πιο συχνα απο το ότι ειχες διακιώματα....Στα 14...

Θα ταν το πρώτο ξενυχτι μου.Μ ολες εκείνες τις καινούργιες μουσικές  στο ράδιο .Τον Bob Dylan,Τους Dire Straits.τους King Krimson,τους Τοτο...Η αίσθηση του οτι συμμετείχα σε κάτι.Κάτι αλλόκοτο,κάτι καινούργιο,κάτι ζωντανό.Κατι που δεχότανε να μαι μαζί του και ας τα
κανε όλα αυτό.Κατι που μου αφηνε την αισθηση της συμμετοχής.

Ξημέρωνε,και ενα απρογάλαζιο φώς εμπαινε παντού.Δυναμίτιζε τοίχους,έσπαγε φράγματα,άνοιγε όρια,χόρευε τρελαμμένο και φώναζε με τη δική του φωνή τους πάντες σε ....εξέγερση.Μια εξεγερση χαράς,μια εξεγερση που δε διαπραγματευότανε,δεν το συζητούσε,δε το πουλούσε μισοτιμής.Το θελε όλο και το θελε εκεινη τη στιγμη.Στα 14.. Μια εξεγερση που καλούσε σε πόλεμο.Χιονόπολεμο...Ο χιονοπόλεμος απο τοτε καταλαβα οτι δεν ειναι απλα ενα χαζο εθιμο.Ειναι η αμεση αντανακλαση και αποτελεσμα της εξεργεσιακης χαρας που προκαλει το χιονι!!!!

Το Γυμνασιο-Λύκειο στην Αραχώβης ηταν επι ποδός.Το 5ο.Οι χιονιες φευγανε με δυναμη,και τα ουρλιαχτά σκίζανε τη μερα.Τα παιδια με τα μακριά μαλλιά που τρωγανε αποβολές επειδη δε κουρευοτανε ,τα μικροτερα  οπως εμεις,ολοι παιζαμε ενα τρελλο χιονοπολεμο.Μεσα στις αιθουσες δεν μπαίναμε παρολο που ο Γυμνασιαρχης μας ελεγε να μπουμε..Χωρις θέρμανση,με παγωμένα
τα πάντα ,εκεινο το Γυμανσιο στην Αραχώβης στα Εξαρχεια,ζουσε ακομα μια ιδιαιτερη μερα στην πολυχρονη και πολυταραχη ιστορία του.Να καναμε τι μεσα στο σχολειο ενω εξω ολα ηταν λευκα,να καναμε τι σ ενα παγωμενο σχολειο με αποβολες,σ ενα σχολειο με παρατηρησεις συνεχεια,
???Οσο για μενα τπτ δε ηθλε να μου χαλαει αυτη τη μαγεια του ερωτα που κρατησε ολη τη νυχτα.Μεχρι που μπήκε η πρώτη πέτρα μέσα στο χιόνι.Και ακούστηκε το πρωτο σπασιμο τζαμιού.Δε θυμαμαι κ πολυ καλα βεβαια,αλλα στανταρ σπαστηκαν καποια τζαμια.Σχολειο δε θα καναμε
εκεινη τη μερα.Τελεια και παυλα.Οχι οχι ,κουκουλες δε φορουσαμε.Απλα ειμασταν στα 14 στα 16 στα 17 μας.Πηγαμε εκδρομη νομιζω εκεινη τη μερα στα χιονια τριγυρω...Ακαθοδηγητοι.Χωρις κανεα καθηγητη να μας πει τι πρεπει να κανουμε.Ακουσαμε το καλεσμα μεσα μας...
Απλα αυτο..

Το ποσο θλιψη ενοιωσα οταν τελειωσε εκεινο το χιονι,κ οταν ολα εχασαν τη λευκη πάναγνη φορεσια τους δε περιγραφεται.Οταν το γκριζο ξαναρθε στη ζωη μου,στα ματια μου.Οταν τα τζαμια αποκατασταθηκαν κ ολα ξαναπηραν το ελεγχομενο δρομο της ασφαλειας κ της υποταγης σε αχρωμα
και ανουσια πραγματα της καθημερινοτητας..Οταν ξαναρχισαν τα πειραματα χημειας οχι σε εργαστηρια αλλα σε πινακες με καθηγητες που βαριοτανε τη τυφλα τους ,οταν αρχιζανε τα αρχαια,και οποιος παπαγαλιζε καλυετρα επαιρνε και αριστα,οταν αρχιζε η γυμναστικη στο τσιμεντο!!!Οταν η
βροχη που επεσε μετα απο λιγο γεμισε τα παντα με μια μελαγχολια ανειπωτη.Ακομα τη κουβαλαω μεσα μου και δε νομιζω να την αποβαλω ποτε... Οπως ποτε δε θ αποβαλω απο μεσα μου εκεινο τον πρωτο ερωτα για το χιονι.Και με καθε κοστος ,μα με καθε κοστος και θυσια θα το υπερπασπιζομαι κοντρα σ ολες τις αποχρωσεις του γκριζου και του καθημερινου ποκιλοτροπου θανατου και του ελεγχου ...... μεχρι  να πεθανω.

Κ' ας μην ειμαι στα 14,αλλα στα 41.
  ***( H φωτο δειχνει το κτιριο της καταληψης στη Βαλτετσιου εκεινη τη χρονια- 1981.Εμενα απεναντι...)
*nNoe*

Mια βροχερή μέρα..

υνατή βροχή την 12 Δεκέμβρη.Φωτογραφιες και βιντεο απο τη μέρα αυτή.

07:29 πρωι-απο Ερυθραία

07:38 στην Εθνική για Σεπόλια υπό βροχή

16:03 σεπολια ,πολύ νερό

16:20

16:27 μερος Ουράνιου τόξου απο Πατησιων

Βιντεο απο το μεσημερι:


*nNoe*

"αναφορά γερά στο πουθενά"

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Βρε τι μου θυμίζει ο καιρός σήμερα,βρε τι μου θυμίζει..".Ετσι ειπα οταν βγηκα απο το σπιτι σημερα.Μια δυνατη αισθηση ψυχρας τσιγκλισε τα ρουθουνια μου.Ω,μα βεβαια.Κοίτα να δεις....Μοιάζει με χειμώνα!!Αυτο μου θύμισε το πρωινο δυνατό τσίγκλισμα στη μύτη.Χάρηκα.Αμέσως παίρνω μια δυνατή ανάσα.Ανελυσα μεχρι τελευταιου μορίου τον αέρα που ρούφηξα με απληστία.Εκπληξη!!!Δεν υπρχε χειμωνας μεσα στην εισπνοή.Απιστευτο
αλλα αληθινο.Χειμωνας δεν μυριζει μεσα σ αυτο το σημερινο κρυο.Ας ειναι 9 Δεκεμβρη.Ειναι ενα πραγμα...κενο.Δεν θυμαμαι ξανα ποτε μετα απο 30 χρονια "αναπνοων" να μη μυριζει η εποχη που υπάρχει, εστω και τυπικά.Μετα αναρωτηθηκα αυτο που μου σφυριξε στο τηλεφωνο ο Ζερβας ο
Πανος.Αν για το βροχοδανειο,το επιτοκιο ηταν απαγορευτικό,τοτε για το κρυοδανειο ποσο θα μας ζητησει ο γεροτσιφουτης τραπεζιτης Νοτιας???Ποσα θα μας ζητησει αυτη η σαυρα η ξεδοντιασμενη???Φορτωσα αυτες τις χαζοσκεψεις σ ενα περαστικο συννεφο της παρνηθας ,και εφτυσα κατω.Ουγκ."Παμε γερά- στο πουθενά..."
*nNoe*

"αναφορά ζωής "

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Φρεσκος βοριάς πανω απο την πόλη.Φρέσκος αέρας σαρώνει την σαπισμένη,στείρα,συμπλεγματική κατοχή του Νοτιά.Οχι οτι αυτή δε θα ξανάρθει να μας μπήξει τα κιτρινισμένα δόντια της στο μυαλό και το σβέρκο μας .Θα ξανάρθει.Αλλα η σημερινη μερα ειναι μια μέρα ανίστασης.Μια μέρα ελπίδας.Μια μερα ζωης.Και ναι δεν εχει υετό.Αλλα μαγκιά του.Οπως μπορεί,οτι μπορει κάνει.Δινει ανασες
ζωης.Αυθορμητες,παλαβές ανάσες ζωης,που αδιαφορουν τα τα χιλιοστα και τα εκατοστα.Υπαρχουν καποιοι που δε μετρανε την ζωη με χιλιοστα, αλλα με ανασες.Λιγοι αλλα υπαρχουνε. Κι οταν θα ρθουν τα χιλιοστα,η τα εκατοστα παλι θα βγουνε στους δρομους να το ζησουνε,να το
πανυγηρισουνε,με καθε κοστος.Moνοι τους,για παρτη τους.Γιατι ο καιρος δεν ανηκει σε κανεναν.Για μια βιωματικη εκφραση καιρου μακρια απο οτιδηποτε τον αριθμοποιει και τον απονευρωνει απο την δυναμικη του.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ....


*nNoe*

"αναφορά ασφάλειας"

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Θολή τη νύχτα που πέρασε,θολή το ξημέρωμα,καθαρίζει όσο παμε στο μεσημέρι,ετσι να φαινονται "όλα" καθαρά.Χτες ψιχάλισε.Η βρωμιά ομως απλώθηκε αντί να καθαρίσει.Περιμένοντας την σημερινή καταιγίδα της Αθηνας....
SXOLIA
1..Η μονη ασφαλεια που ταιριαζει στους ουρανους ειναι ακριβως η ασφαλεια της ελευθερια τους...

                                                  
*nNoe*