Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ
30 του Νοέμβρη του δυο χιλιάδες και του εννιά.Κόκκινα φύλλα,υγρασία στην άσφαλτο,στα χορτάρια,και στους σκουπιδοτενεκέδες.Πολικές αρκούδες με Αη-Βασιλιάτικα σκουφιά, στις τζαμαρίες των μαγαζιών με τα εποχιακα είδη,Χριστουγεννιατικα στολίδια που λαμπυρίζουν γοητευτικα στη μοναξια τους μεσα στην ερημη νυχτα, άδεια παγκάκια,και ένας ουρανός πού όλη νύχτα γαλάδιζε ασύστολα και το πρωϊ φόρεσε κατι σε συννεφο λόγω κηδείας .
Παίρνω ύσηχα την μέρα μου και την μασάω αργά αργά.Ο γιατρός στην Πολη του Καιρού, μου το πε καθαρά.Μην άφηνεις αμάσητη καμιά εποχή,καμμια μέρα,σ αρέσει δε σ αρέσει. Τιποτα χειρότερο απο φθινόπωρα που αχώνευτα σαπίζουν τα κόκκινα,καφε και κιτρινα φύλλα τους στο στομάχι σου,τίποτα
χειρότερο απο το να ρεύεσαι χειμωνιάτικους Νοτιάδες περασμένων χρόνων,τίποτα πιο ελεεινό απο το να ξερνάς λασπωμένες βροχές κάποιας Ανοιξης που όλα πήγαιναν στραβά ,τίποτα πιο επώδυνο απο τις καούρες των καυτών καλοκαιρίατικων ήλιων της πόλης, τίποτα πιο βασανιστικό απο ξινισμένες υγρασίες ανέραστων χειμωνιατικων βραδυών.
Να μασάς αργά και καλά.Ν αργείς να τελειώσεις και ν αρχίζεις στην ώρα σου.Να τρως ανάποδα απο την ταχύτητα των ημερομηνιών λήξης που εχουν τα σακουλάκια των εποχών, να τα τρως όλα και να τα τρως στην ώρα τους.Ποτέ μετά,ποτέ πιο πριν.Να νοιώθεις τις μέρες κα τις εποχές ν αναλύονται στα συστατικά τους μέσα σου.Να τις νοιώθεις να στεριώνουν .Να κρατας τα χρώματα,τις μουρουδιές,την αφή,τις μνημες των νερών ,τη λησμονιά του ήλιου,να θυμάσαι το άγγιγμα και την ακατάληπτη γλωσα του ανεμου.Αυτη η γλωσα δε μιλάει στην νοησή σου ,μα στη ψυχη σου.Μη την πετάς.Μη πετάς τίποτα.Πέτα μόνο το περιτύλιγμα,την επιφάνεια,το υλκο τους σώμα.Πέτα ότι δεν μπορεί να μετουσιωθεί.Αποβαλε το. Ο καιρός ξέρει τι ειναι καλό για σένα σ αντίθεση με σένα που δεν έχεις ιδέα τι μπορει να σημαίνει καλό η κακό και τα τρως βουλιμικά,πετάς οτι δε σ αρέσει,και ψάχνεις μονίμως για το μεδούλι και το "ψαχνό" που ενίοτε μόνο "καλό" δεν ειναι για σένα.
Για να μαι ελικρινής ,μου πέρασε η σκέψη μήπως όλα αυτά ειναι κ ο λόγος που το Ιατρείο αυτου του Γιατρού ειναι μονίμως αδειανό.Κανείς δεν αντέχει τέτοιες συμβουλές .Προτιμουν να επισκέπτονται κατεθευειαν το φαρμακειο της πολης του καιρού, να παίρνουν weather-Malox και άλλα τινά σκευάσματα . Το άρρωστο στομάχι μου όμως μ έφερε στην πραγματικότητα.
Ειχα τόσους καιρούς αχώνευτους μέσα μου που δε μπορώ πια να ξεφύγω απο τις επιδράσεις τους.Ακολουθώ τις συμβουλες του γιατρού μου και αραζω ύσηχος.Πήρα και μια κιθάρα απ τα παιδικά μου χρόνια ,της έβαλα χορδές ,και παίζω αυτό το τραγουδάκι,στο τέλος του φαγητού μου.
Σε υγεία και αναμνηση αυτου του Φθινοπώρου που κηδευτηκε σήμερα τα χαράματα μαζι με τον έναστρο γαλανό νυχτερινό ουρανο... ακριβως στη λήξη της ημερομηνίας του...
*nNoe*
(Φωτογραφίες απο τη νύχτα που πέρασε:k απο σημερα με συννεφια)
Παίρνω ύσηχα την μέρα μου και την μασάω αργά αργά.Ο γιατρός στην Πολη του Καιρού, μου το πε καθαρά.Μην άφηνεις αμάσητη καμιά εποχή,καμμια μέρα,σ αρέσει δε σ αρέσει. Τιποτα χειρότερο απο φθινόπωρα που αχώνευτα σαπίζουν τα κόκκινα,καφε και κιτρινα φύλλα τους στο στομάχι σου,τίποτα
χειρότερο απο το να ρεύεσαι χειμωνιάτικους Νοτιάδες περασμένων χρόνων,τίποτα πιο ελεεινό απο το να ξερνάς λασπωμένες βροχές κάποιας Ανοιξης που όλα πήγαιναν στραβά ,τίποτα πιο επώδυνο απο τις καούρες των καυτών καλοκαιρίατικων ήλιων της πόλης, τίποτα πιο βασανιστικό απο ξινισμένες υγρασίες ανέραστων χειμωνιατικων βραδυών.
Να μασάς αργά και καλά.Ν αργείς να τελειώσεις και ν αρχίζεις στην ώρα σου.Να τρως ανάποδα απο την ταχύτητα των ημερομηνιών λήξης που εχουν τα σακουλάκια των εποχών, να τα τρως όλα και να τα τρως στην ώρα τους.Ποτέ μετά,ποτέ πιο πριν.Να νοιώθεις τις μέρες κα τις εποχές ν αναλύονται στα συστατικά τους μέσα σου.Να τις νοιώθεις να στεριώνουν .Να κρατας τα χρώματα,τις μουρουδιές,την αφή,τις μνημες των νερών ,τη λησμονιά του ήλιου,να θυμάσαι το άγγιγμα και την ακατάληπτη γλωσα του ανεμου.Αυτη η γλωσα δε μιλάει στην νοησή σου ,μα στη ψυχη σου.Μη την πετάς.Μη πετάς τίποτα.Πέτα μόνο το περιτύλιγμα,την επιφάνεια,το υλκο τους σώμα.Πέτα ότι δεν μπορεί να μετουσιωθεί.Αποβαλε το. Ο καιρός ξέρει τι ειναι καλό για σένα σ αντίθεση με σένα που δεν έχεις ιδέα τι μπορει να σημαίνει καλό η κακό και τα τρως βουλιμικά,πετάς οτι δε σ αρέσει,και ψάχνεις μονίμως για το μεδούλι και το "ψαχνό" που ενίοτε μόνο "καλό" δεν ειναι για σένα.
Για να μαι ελικρινής ,μου πέρασε η σκέψη μήπως όλα αυτά ειναι κ ο λόγος που το Ιατρείο αυτου του Γιατρού ειναι μονίμως αδειανό.Κανείς δεν αντέχει τέτοιες συμβουλές .Προτιμουν να επισκέπτονται κατεθευειαν το φαρμακειο της πολης του καιρού, να παίρνουν weather-Malox και άλλα τινά σκευάσματα . Το άρρωστο στομάχι μου όμως μ έφερε στην πραγματικότητα.
Ειχα τόσους καιρούς αχώνευτους μέσα μου που δε μπορώ πια να ξεφύγω απο τις επιδράσεις τους.Ακολουθώ τις συμβουλες του γιατρού μου και αραζω ύσηχος.Πήρα και μια κιθάρα απ τα παιδικά μου χρόνια ,της έβαλα χορδές ,και παίζω αυτό το τραγουδάκι,στο τέλος του φαγητού μου.
Σε υγεία και αναμνηση αυτου του Φθινοπώρου που κηδευτηκε σήμερα τα χαράματα μαζι με τον έναστρο γαλανό νυχτερινό ουρανο... ακριβως στη λήξη της ημερομηνίας του...
Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2009
"αναφορά Νοέμβρης ταξιδεύει"
Στην δροσερή λιακάδα της 28ης του Νοέμβρη κάθομαι.
Στα σκαλοπατάκια έξω απο την γιάφκα μου.
Σ ένα διάλλειμα απο τη δουλειά μου.
Τα βασικά γίνανε,οι πόρτες στεριωθήκανε,οι τρύπες κλείσανε,ο άερας δε μπάζει απο τπτ σπασμένο.Βροχές ,χιόνια ,καταιγίδες ,φόβοι κ ελπίδες ,με τα καλύτερα υλικά προφυλαγμένα, αγαπημένες μνήμες,ότι πολυτιμότερο έχω. Μ αρέσει ο άνεμος που φορτσάρει απο το πρωϊ σήμερα.Δε κατεβαίνω στην "πόλη" συχνά.Βιάζομαι να τελειώσω τα δικά μου ματστορέματα πριν αρχίσουν οι βροχές.Το μυαλό μου ταξιδεύει στα διαλλείματα.Σ όλη την Ελλάδα,σ ολους τους φίλους και γνωστούς.Σε κάθε τόπο.
Ταξιδεύει μαζι με τον φετεινό Νοέμβρη .Ο καιρός του Νοέμβρη στη προσωπική μου σημειολογία ,είναι όπως αυτός της Μ.Παρασκευής,όπως αυτός του Πάσχα,όπως αυτός των Χριστουγέννων.Ειναι βροχερός.Και ταξιδεύει.Ανεξάρτητα με το αν βρέχει ή όχι.Ανεξάρτητα με το αν έχει συννεφιά ή όχι.Οπως η Μ.Παρασκευή δε χρειάζεται τη συννεφιά και το ψιλόβροχο για να ναι μια θλιμμένη Μ.Παρασκευή.'Οπως το Πάσχα δεν χρειάζεται τον ήλιο για να ναι μέρα Λαμπρ(ή)ς.Λειτουργούν αλλιώς στο μυαλό.Και αυτό με σώζει απο την αρρώστεια του "θέλω" .Αυτή η παυσίλυπη ενόηση του "δε θέλω τίποτα" πιο πολύ και τπτ πιο λίγο.Αρκεί οτι έχω να ναι λεύτερο !!
Αν κάτι με αρρωσταίνει δεν ειναι οτι "χάθηκε" κοντά ένας μήνας απο το Φθινόπωρο,δεν είναι ο ήλιος με τα depon,δεν είναι η Ανοιξιάτικη σχεδόν ζέστη των μεσημεριών.Ειναι ο φόβος μην και ποτέ βάλουν χέρι στον καιρό.Για οποιοδήποτε λόγο.Ειτε για "καλό" είτε για "κακό".Αν ειναι κάτι εξαιτίας του οποίου αγάπησα τον καιρό,είναι οτι δεν υποτάσεται στην ανθρώπινη νόηση και "ανάγκη".Οπως και οι σεισμοί,οπως και τα ηφαίστεια.Είναι ότι είναι λεύετρος.Αν αυτό μου στο στερήσουνε,αν ξέρω πως οτι ζω ειναι αποτέλεσμα παρέμβασης,μου γαμάνε ότι έχω ,ότι πίστεψα,ότι λάτρεψα.Μου στερούνε να μιλάω με τον καιρό μου,μου βάζουν εμπόδια να μιλάω με τον Θεό μου.Αρκετά όμως.Δεν θέλω να στεναχωριέμαι με μαύρες σκέψεις.Θέλω να ταξιδέψω.Μ αυτό το τραγούδι.Μ αυτο το τραγούδι έρχομαι παντού και ας μη με βλέπει κανείς...Οπως ο φετεινος Νοέμβρης...
"Νοέμβρης μήνας ταξιδεύει"-Παντελής Θαλλασινός
*nNoe*
Στα σκαλοπατάκια έξω απο την γιάφκα μου.
Σ ένα διάλλειμα απο τη δουλειά μου.
Τα βασικά γίνανε,οι πόρτες στεριωθήκανε,οι τρύπες κλείσανε,ο άερας δε μπάζει απο τπτ σπασμένο.Βροχές ,χιόνια ,καταιγίδες ,φόβοι κ ελπίδες ,με τα καλύτερα υλικά προφυλαγμένα, αγαπημένες μνήμες,ότι πολυτιμότερο έχω. Μ αρέσει ο άνεμος που φορτσάρει απο το πρωϊ σήμερα.Δε κατεβαίνω στην "πόλη" συχνά.Βιάζομαι να τελειώσω τα δικά μου ματστορέματα πριν αρχίσουν οι βροχές.Το μυαλό μου ταξιδεύει στα διαλλείματα.Σ όλη την Ελλάδα,σ ολους τους φίλους και γνωστούς.Σε κάθε τόπο.
Ταξιδεύει μαζι με τον φετεινό Νοέμβρη .Ο καιρός του Νοέμβρη στη προσωπική μου σημειολογία ,είναι όπως αυτός της Μ.Παρασκευής,όπως αυτός του Πάσχα,όπως αυτός των Χριστουγέννων.Ειναι βροχερός.Και ταξιδεύει.Ανεξάρτητα με το αν βρέχει ή όχι.Ανεξάρτητα με το αν έχει συννεφιά ή όχι.Οπως η Μ.Παρασκευή δε χρειάζεται τη συννεφιά και το ψιλόβροχο για να ναι μια θλιμμένη Μ.Παρασκευή.'Οπως το Πάσχα δεν χρειάζεται τον ήλιο για να ναι μέρα Λαμπρ(ή)ς.Λειτουργούν αλλιώς στο μυαλό.Και αυτό με σώζει απο την αρρώστεια του "θέλω" .Αυτή η παυσίλυπη ενόηση του "δε θέλω τίποτα" πιο πολύ και τπτ πιο λίγο.Αρκεί οτι έχω να ναι λεύτερο !!
Αν κάτι με αρρωσταίνει δεν ειναι οτι "χάθηκε" κοντά ένας μήνας απο το Φθινόπωρο,δεν είναι ο ήλιος με τα depon,δεν είναι η Ανοιξιάτικη σχεδόν ζέστη των μεσημεριών.Ειναι ο φόβος μην και ποτέ βάλουν χέρι στον καιρό.Για οποιοδήποτε λόγο.Ειτε για "καλό" είτε για "κακό".Αν ειναι κάτι εξαιτίας του οποίου αγάπησα τον καιρό,είναι οτι δεν υποτάσεται στην ανθρώπινη νόηση και "ανάγκη".Οπως και οι σεισμοί,οπως και τα ηφαίστεια.Είναι ότι είναι λεύετρος.Αν αυτό μου στο στερήσουνε,αν ξέρω πως οτι ζω ειναι αποτέλεσμα παρέμβασης,μου γαμάνε ότι έχω ,ότι πίστεψα,ότι λάτρεψα.Μου στερούνε να μιλάω με τον καιρό μου,μου βάζουν εμπόδια να μιλάω με τον Θεό μου.Αρκετά όμως.Δεν θέλω να στεναχωριέμαι με μαύρες σκέψεις.Θέλω να ταξιδέψω.Μ αυτό το τραγούδι.Μ αυτο το τραγούδι έρχομαι παντού και ας μη με βλέπει κανείς...Οπως ο φετεινος Νοέμβρης...
"Νοέμβρης μήνας ταξιδεύει"-Παντελής Θαλλασινός
*nNoe*
Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009
Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009
Πανορμου απόγευμα 25ης Νοέμβρη.Μεζεδάκια ψυχής
Πνιχτή και βαριά υγρασία τη νύχτα,πλάκωνε τον τόπο και μαζί τα όνειρα των ανθρώπων.
Η σελήνη του Δεκέμβρη πάλευε να μεγαλώνει ανάμεσα στα σύννεφα ,αχνές ομίχλες έκρυβαν τα γερασμένα πεύκα. Ενα ακουνητο κρύο έκανε τον τερματοφύλακα στα σουτάκια του φετεινού Νοέμβρη που ζεί κ αναπνέει τις νύχτες.
Το πρωί ο ήλιος έλυσε βαριεστημένα τις νυχτερινές αψιμαχίες και άνοιξε το cafe του.Λίγος κόσμος,
οι περισσοτεροι βιαστικοί,πίνουν εναν διπλό espersso και κοιτάζουν αφηρημένα τις εργασίες αναπαλαίωσης στο μπαρ του Βοριά που οπου να ναι τελειώνουν.Αφηρημένος κοιτούσα κ εγώ προσπαθώντας να κλέισω στ αυτιά μου στις φήμες που απλώνονταν σαν διχτυα και φυλάκιζαν τα "θέλω" και τα όνειρα στην δική τους ιδιότροπη φυλακή.Οσο και να μ αρεσε ο καφες μου
επρεπε να φυγω το δυνατόν γρηγορότερα απο την πόλη.Ειχα ζήσει ξανά στο παρελθόν αυτή την ατμόσφαιρα έχοντας χασει πολυτιμότατα "δώρα",που τωρα σαπιζαν στις φυλακές της Πόλης του καιρού.
Φήμες για το μέλλον.Φήμες με δανεικές εικόνες απ το παρελθόν .Φημες που απο την πηγή τους μεχρι τον τελευταίο αποδέκτη τους μεταλλάσονταν και άλλαζαν μορφή στα μάτια της ψυχής σου σαν παρενεργειες απο ψυχότροπες ουσίες. Φήμες που έπαιρναν τη μορφη σουσουράδων,και τσιμπολογουσαν οτι εβρισκαν .Κυρίως τους αρεσαν τα μεζεδάκια ψυχής.Τα συναισθήματα.Τα λιάνιζαν μιλάμε.Τα έκαναν πατσά.Τα κοβαν κομματάκια και τα εξαφάνιζαν,αφήνοντας τεράστια κενά στη ψυχή που τα χασε.Υπηρχαν πολλοι τέτοιοι με κουτσουρεμένη τη ψυχή τους στην Πολη.Και το πιο δυσκολο απ όλα ήταν πως οι ίδιοι ουτε καν το ξεραν.Ειμουν ενας απ αυτούς ,μεχρι που ανακάλυψα το ελλάτωμα που μ ομορφαίνει.Ειναι δυσκολη εποχή για ελλατώματα.Αλλά αυτό ειναι μια άλλη κουβέντα κ γω χαζέυω πάλι.Φευγοντας για τη γιάφκα μου σκέφτηκα πως θα στελνα με e-mail ενα mp3 στον dj του bar Του Βοριά,.Να το παιξει στα εγκαίνια του bar.Μ αρεσουν οι στιχοι του πολύ...
There's snow on the mountain
And fog in the street
Flickering candles in the room
******
I feel their pure delight
And the snow is falling
Taking me away
**********
Cold winter nights, cold winter dreams
Reflecting the sound of my heart
It's my taste of freedom
******
But when I'm dead and gone
And snow's pouring down
I'm buried and covered
Peaceful under millions of stars
****
I've escaped from reality
Dancing in the snow
Cold blue sky gives me
The innocence I need
*nNoe*
Η σελήνη του Δεκέμβρη πάλευε να μεγαλώνει ανάμεσα στα σύννεφα ,αχνές ομίχλες έκρυβαν τα γερασμένα πεύκα. Ενα ακουνητο κρύο έκανε τον τερματοφύλακα στα σουτάκια του φετεινού Νοέμβρη που ζεί κ αναπνέει τις νύχτες.
Το πρωί ο ήλιος έλυσε βαριεστημένα τις νυχτερινές αψιμαχίες και άνοιξε το cafe του.Λίγος κόσμος,
οι περισσοτεροι βιαστικοί,πίνουν εναν διπλό espersso και κοιτάζουν αφηρημένα τις εργασίες αναπαλαίωσης στο μπαρ του Βοριά που οπου να ναι τελειώνουν.Αφηρημένος κοιτούσα κ εγώ προσπαθώντας να κλέισω στ αυτιά μου στις φήμες που απλώνονταν σαν διχτυα και φυλάκιζαν τα "θέλω" και τα όνειρα στην δική τους ιδιότροπη φυλακή.Οσο και να μ αρεσε ο καφες μου
επρεπε να φυγω το δυνατόν γρηγορότερα απο την πόλη.Ειχα ζήσει ξανά στο παρελθόν αυτή την ατμόσφαιρα έχοντας χασει πολυτιμότατα "δώρα",που τωρα σαπιζαν στις φυλακές της Πόλης του καιρού.
Φήμες για το μέλλον.Φήμες με δανεικές εικόνες απ το παρελθόν .Φημες που απο την πηγή τους μεχρι τον τελευταίο αποδέκτη τους μεταλλάσονταν και άλλαζαν μορφή στα μάτια της ψυχής σου σαν παρενεργειες απο ψυχότροπες ουσίες. Φήμες που έπαιρναν τη μορφη σουσουράδων,και τσιμπολογουσαν οτι εβρισκαν .Κυρίως τους αρεσαν τα μεζεδάκια ψυχής.Τα συναισθήματα.Τα λιάνιζαν μιλάμε.Τα έκαναν πατσά.Τα κοβαν κομματάκια και τα εξαφάνιζαν,αφήνοντας τεράστια κενά στη ψυχή που τα χασε.Υπηρχαν πολλοι τέτοιοι με κουτσουρεμένη τη ψυχή τους στην Πολη.Και το πιο δυσκολο απ όλα ήταν πως οι ίδιοι ουτε καν το ξεραν.Ειμουν ενας απ αυτούς ,μεχρι που ανακάλυψα το ελλάτωμα που μ ομορφαίνει.Ειναι δυσκολη εποχή για ελλατώματα.Αλλά αυτό ειναι μια άλλη κουβέντα κ γω χαζέυω πάλι.Φευγοντας για τη γιάφκα μου σκέφτηκα πως θα στελνα με e-mail ενα mp3 στον dj του bar Του Βοριά,.Να το παιξει στα εγκαίνια του bar.Μ αρεσουν οι στιχοι του πολύ...
There's snow on the mountain
And fog in the street
Flickering candles in the room
******
I feel their pure delight
And the snow is falling
Taking me away
**********
Cold winter nights, cold winter dreams
Reflecting the sound of my heart
It's my taste of freedom
******
But when I'm dead and gone
And snow's pouring down
I'm buried and covered
Peaceful under millions of stars
****
I've escaped from reality
Dancing in the snow
Cold blue sky gives me
The innocence I need
"ACCEPT-WINTER DREAMS"
*nNoe*
Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Στα ίδια χρώματα...
Αυγή στην Αθήνα και δύση.Στον ίδιο χρωματισμό.Υπηρχαν στιγμές στη μέρα που θύμιζαν λίγο φθινόπωρο. Αυγή
-
ΚΑΡΠΟΝΤΑΚΟΣ ( Carpodacus mexicanus) Eνα όμορφο μικρό σε μέγεθος πουλί,μου κίνησε την περιέργεια,σήμερα.Το κόκκινο χρώμα στο κεφάλι και σ... -
Αυγή στην Αθήνα και δύση.Στον ίδιο χρωματισμό.Υπηρχαν στιγμές στη μέρα που θύμιζαν λίγο φθινόπωρο. Αυγή
