10 Αυγούστου ,απόγευμα

Παρασκευη 10 Αυγούστου,8 το βράδυ,απο το μπαλκονάκι της Κυψέλης.Αποψη προς Δ-ΝΔ,ακρη αριστερα ο Λυκαβητός.

*nNoe*

Σιέστα

Μεσημερι στη Φωκίωνος Νέγρη ,στην Κυψέλη.Μεσημεριανή σιέστα.Ολα ΄συχάζουν....

*nNoe*

"To μικρό παραθυράκι"

Κάποτε  λοιπόν ,ήταν ένας τύπος που ήθελε να φτιάξει ένα σπίτι. Μια μονοκατοικία. Είπε τι  είχε στο μυαλό του  στον μηχανικό και ο μηχανικός αφού το σκέφτηκε κ έκανε τις κατάλληλες μετρήσεις ,του έκανε τα σχέδια για το σπίτι του. Του είπε δε, θα βάλουμε αυτά τα  υλικά, γιατί αυτά χρησιμοποιούν όλοι και είναι τα πιο δοκιμασμένα στην αγορά. Ο τύπος δε τα  πολύ-γούσταρε  τα συγκεκριμένα υλικά αλλά ,τι να κάνει κιόλας...Συμφώνησε λοιπόν με τον μηχανικό, αλλά τον παρακάλεσε για κάτι .Σ ένα μικρό παραθυράκι που το θελε να ναι στη σοφίτα του σπιτιού ,ήθελε να βάλει άλλα υλικά από αυτά που του πρότεινε για όλο το σπίτι ο μηχανικός. Δικά του υλικά δηλαδή. Δικιάς του έμπνευσης που όμως ήταν πολύ σπάνια και πολύ ακριβά..Ο  μηχανικός, παρόλο που θίχτηκε κάπως ο επαγγελματικός του εγωισμός, τελικά συμφώνησε.

Το σπίτι ξεκίνησε να χτίζεται και σε λίγο καιρό, ήταν  έτοιμο. Ήταν μια «κούκλα» .Γεμάτο παράθυρα να μπαίνει φως, κήπος, λουλούδια, πόρτες μπροστά και πίσω ,εσωτερική σκάλα, ευρύχωρα δωμάτια, βεράντα  ,σοφίτα  και κάτω από τη σοφίτα ένα μικρό παραθυράκι φτιαγμένο με τα υλικά που ήθελε ο ιδιοκτήτης. Ήταν τέλειο...

Ο καιρός περνούσε ο τύπος θαύμαζε και χαιρόταν το σπίτι του ,μέχρι που μια μέρα έγινε ένας φοβερός σεισμός .Ο μεγαλύτερος που είχε  γίνει ποτέ στη περιοχή. Ευτυχώς ήταν μεσημέρι και το σπίτι ήταν άδειο. Όταν γύρισε από τη δουλειά του ,ο τύπος, τι να δει… Όλο το σπίτι είχε καταρρεύσει. Όταν λέμε όλο ,εννοούμε ,όλο. Δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο. Τοίχοι, κολώνες, δωμάτια, τζάμια ,πόρτες παράθυρα, όλα είχαν γίνει σκόνη, είχαν σπάσει ,είχαν  διαλυθεί. Μόνο το μικρό εκείνο παραθυράκι ήταν άθικτο! Το κοίταζε ,το ξανακοίταζε, δεν πίστευε στα μάτια του. Άθικτο τελείως.

Ο τύπος έκατσε στη μέση από τα συντρίμμια, με το μικρό παραθυράκι απέναντι  του. Άναψε τσιγάρο και συνέχιζε να το κοιτά εν μέσω των συντριμμιών του σπιτιού του, για το οποίο τόσο κόπο είχε κάμει, τόσες θυσίες ,και τόσο  υπομονή. Δεν τον ένοιαζαν τα λεφτά που  χάθηκαν. Πιο πολύ τον διέλυε που η δική του επιλογή για τα υλικά ήταν η πιο σωστή και όμως επειδή  φοβήθηκε, δέχτηκε ότι του πε ο μηχανικός που  -ήξερε λέει- την αγορά. Χρόνο για να ξαναχτίσει ένα τέτοιο σπίτι δεν είχε .Λεφτά επίσης για να κάνει ένα σπίτι μόνο από τα υλικά που είχε το παραθυράκι επίσης δεν είχε.

Εκείνο το βράδυ ,έμεινε εκεί, στα συντρίμμια. Δε κούνησε καθόλου .Και το άλλο βράδυ επίσης. Και το παρ άλλο. Ευτυχώς ήταν και καλοκαίρι και έτσι δεν είχε πρόβλημα να μείνει ασάλευτος μέρες και νύχτες  σαν το ψάρι που το τυφλώνει ο προβολέας στα βαθιά και σκοτεινά νερά.

Μη με ζορίζετε να σας πω τι έκαμε σαν ήρθε το Φθινόπωρο και ο Χειμώνας. Ακούστηκαν πολλά, ειπώθηκαν πολλά. Κανείς δε τον ξανάδε στην περιοχή. Κάποιοι τελευταία είπανε πως έπιασε δουλειά .Φτιάχνει λένε μικρά παραθυράκια και τα πουλάει. Από  ξύλο, από κεραμίδια, από πηλό, από φτερά, από τενεκέδια .Δικά του δηλαδή χειροποίητα  παραθυράκια …Κοιμάται ,είπανε –επίσης-στα παγκάκια και σε κάτι άθλια μπουρδελο -ξενοδοχεία…

*nNoe*

"Ο Ευχοσκουπιδιάρης"

Τούτο,το επάγγελμα,ειναι αρχαίο.Πολύ αρχαίο.Μα κανείς απ όσους το κάνουν,δε μολογάει ότι το κάνει.Εγώ είμαι ένας απ αυτούς και αποφάσισα να το πω γιατι με βαραίνει.Μάλλον δεν άξιζα για αυτή τη δουλειά και είναι καλύτερα να το παραδεχτώ.

Εκ πρώτης όψεως ,είναι απλή δουλειά.Κάθε μέρα μαζεύεις τις ευχές που πάνε χαμένες.Καλη μέρα,καλό μήνα,καλα να σαι,όλα καλα,υγεία πανω απ' όλα,καλότυχος,καλορίζικος,καλοτάξιδος,ολα αυτα κ ακόμα πιο πολλά.Ευχές για γενέθλια,για γιορτές,για ανάρρωση,για ραντεβού,για τύχη,για γάμους,βαφτίσια και κηδείες.Ευχες συλληπητήριες,ευχές με νόημα και ευχές χωρίς κάνενα νόημα.Ευχες μεταξύ φίλων,μεταξύ εραστών,μεταξυ συγγενών,ευχές διαδικτυακές ,ευχες απο τηλεφώνου,ευχές γραπτές,ευχές τηλεφωνικές.

Η δουλειά ειναι καθημερινή.Αυξάνει στις γιορτές,ειδικά στις μεγάλες γιορτές.Ονομάτων,αλλά και εορτασμων όμως το Πάσχα η τα Χριστούγεννα.Είναι μια δουλειά χωρίς ωράρια.Χωρίς διακοπές,χωρίς άδεια.Οι αποδοχές δεν ειναι σε χρήμα,μα σε ποσοστά.Τι εννοω ποσοστά θα το πω παρακάτω.

Πριν πω για τα ποσοστά όμως,πρέπει να σας πω για τις ευχές,γιατί δίκαια θ αναρωτηθείτε ,αν όλες οι ευχές που κ εσείς δίνετε πάνε στα σκουπίδια .Η αλήθεια το λοιπόν,είναι πως όχι.Δε πάνε όλες οι ευχές στα σκουπίδια και δε τις μάζευα  όλες.Μα,επίσης αλήθεια είναι,πως μόνο το 1% όλων των ευχών όλου του χρόνου δεν καταλήγαν στα δικά μου χέρια.Και πως γίνεται το ξεδιάλεγμα θα  μου επείτε.Είναι απλό.Οι ευχές που είναι απο καρδιάς ,είτε λέγονται πως ειναι απο καρδιάς,είτε όχι,καίνε.Και δε το καταλαβαίνεις πως καίνε ,παρα μονάχα σα τις πιάνεις στα χέρια σου.Όλες οι άλλες ,όσο μεγάλες κ αν είναι,όσο βαρύγδουπες,όσο φτιασιδωμένες ,οσο περίπλοκες,οσο κ αν συνοδεόυν δωρα,χρήματα η αλλα αντικείμενα αξίας,αφού δεν είναι απο καρδιάς,άμα τις εγγίξεις είναι χλιαρές μη σας πώ και παγωμένες.Και έτσι πάνε στα σκουπίδια.

Απ το 99% των ευχών που είναι για τα σκουπίδια ο ευχοσκουπιδιάρης παίρνει το 0,0001% του νοήματος αυτων των  ευχών.Μη νομίζετε πως είναι αμελητέο.Του φτάνει να ζήσει 50 ζωές με καλή τύχη,καλή υγεία,καλά ταξίδια,καλό γάμο,καλά γηρατειά,καλή κηδεία.50 ολόκληρα χρόνια.Ο ιδιος βέβαια δε ζεί παρά όσο κ εσείς και δε μπορεί να  χρησιμοποποιήσει στο πολλαπλάσιο αυτο το 0,0001% ,οπότε είναι σαν δώρο-άδωρο,αλλά αυτό έχει ελάχιστη σημασία.Το μειονέκτημα σ αυτή τη δουλειά,είναι το πολύ γερό στομάχι που πρέπει να έχεις.Να αντέχεις την υποκρισία,τη ψευτιά,την πουστιά,τη ρουφιανιά,την υστεροβουλία,την αλλοτρίωση,το επιτηδευμένο,το δήθεν κ ένα σωρό άλλα δαιμόνια που κάνουν τις ευχές  σα λιωμένα παγωτά μέσα στα σκατά.  Πιστέψτε με,έχουν δει πολλά τα μάτια μου....

Θα με ρωτήσετε δίκαια,γιατί ,αφού οι απολαβές μοιάζουν να ναι τόσο καλές,τα  παράτησα.Για έναν λόγο κ μόνο.Ενας ευχοσκουπιδιάρης δεν μπορεί να ευχηθεί ο ίδιος ποτέ ,σε κανέναν και για κανέναν λόγο.Και αν ευχηθεί ,η ευχη του απο ευχη ,γίνεται κατάρα.!!Και γω την πάτησα μια φορά.Φλεγόταν η καρδια μου να ευχηθώ και το κανα.Και η ευχή μου έγινε κατάρα.Και εκει που ευχηθηκα έπεσε συμφορά μεγάλη.Αυτό δε το άντεξα.Όλα τ αλλα θα μπορουσα να τ  αντέξω.Να μην μπορώ ομως να ευχηθω οταν η καρδιά μου φλεγεται ,δε το μπορουσα.Εχω δεί την δύναμη των ευχών απο καρδιάς και ειναι απ τα μεγαλύετρα θαύματα που μετά βίας φτάνει να νοήσει ο ανθρώπινος νους.Και εχω δει και τη δυναμη της καταρας και ειναι στ αληθεια τεράστια.Γιαυτό και τα παράτησα.Προτίμησα  να χάσω τις 50 μαζεμένες ζωές σε καλοτυχία και να ρισκαρω όλη μου τη ζωη για  λίγες ευχές -αν ειμαι τυχερός- απο καρδιάς.

Αρκετά σας ζάλισα.Ενα μόνο ακόμα να σας πω,ένα μυστικό και κρατάτε το καλά.Προτιμότερο είναι να μην εύχεσαι καν  ,αν δε ευχεσαι απο καρδιάς.Θα σε πουνε πολλά,αλλά αξίζει αν είναι οι ευχές σου να καταλήξουν στα σκουπίδια.Και γιαυτους που κ τωρα ακόμα στο τέλος ,επιμένουν να αναρωτιούνται»και τι κακο έχει οι ευχές να καταλήγουν στα σκουπίδια τελικά»,δε θα πω τίποτα,γιατι ετσι κ αλλοιως ,χαμένο θα πάει οτι πω.Θα τους δειξω τις μύγες μόνο που πάνε στα σκατά,και τις μέλλισες που πανε στα λουλούδια.Και θα τους δωσω μια "ευχη" απο καρδιάς:

«Να πα  να γαμηθείτε»

 

*nNoe*

1η Αυγούστου

Δροσερό -σε σχέση με τις προηγούμενες ημέρες-πρωινό,της 1ης Αγούστου.Λίγα νέφη προς τα Δυτικά,και ο Λυκαβητός.

07:00

*nNoe*

"H τελευταία μέρα"

Η τελευταία μέρα του Ιούλη,σηκώθηκε  με το κρεβάτι κολλημένο  στην πλάτη της.Είπε πως το χρειαζόταν σε περίπτωση που κατέρεε,που λιποθυμούσε,η που θα πέθαινε ,προτου τελειώσουν οι 24 ώρες της.

Είπε ακόμα πως ηταν δικαιωμά της , πως δεν την βάραινε καμμιά υποχρέωση και πως αν ήταν στο χέρι της δεν θα εμφανιζόταν καν στο στερέωμα του χρόνου,γράφοντας στο μουνί της οτιδήποτε έχει σχέση με την αλληλουχία του αδιάλειπτου χρονικού γίγνεσθαι και των εποχών.Όλα αυτά τα ΄πε μονοκοπανιάς ,χωρις κανείς να τη ρωτήσει τίποτα,ρουφώντας  μ ενα πλαστικό σωλήνα  ένα κάποιο είδος παγωμένου  μείγματος καφέδων απο έναν κουβά, αποτελούμενο απο οτιδήποτε καφέ κυκλοφορούσε στην αγορά,γρανιρισμένο με κομμάτια απο τους παγετώνες των Ιμαλαίων.

Μετά βγήκε στο δρόμο και κλώτσαγε ότι έβρισκε στο δρόμο της.¨»Καλημέρα»,της ειπε ο διευθυντης Τραπέζης ,οταν μπήκε στην τραπεζά του.»Της μάνας σου»,του απάντησε και τον γέμισε κουμπότρυπες.»θα φυτέψουμε ένα δέντρο σήμερα?» την ρώτησε ο ευαισθητοποιημένος οικολογικά μακρυμάλλης.Ηταν το τελευταίο πράμα που ρώτησε στη ζωή του.Τον φύτεψε με το κεφαλι στο χώμα μεχρι τη μέση και μόνο τα πόδια του άφησε εξω απο το χώμα.»θα κανεις Like στην σελίδα ¨»ομορφιες της πατρίδας μας» την ρώτησε η μαγευτική παραλία κάποιου νησιού.»”Like, οχι, μόνο εμετό,» απάντησε και ξέρασε σ ολο το μήκος της παραλίας με τα γαλαζοπράσινα νερά.»»θα κοινοποποιήσεις στη σελίδα σου το μύνημα για τη διάσωση των καγκουρώ απο την ιλαρα» ?τη ρώτησε ο cyber φιλος της που γνώρισε τις προάλλες στη σελίδα των On line love & romance dating...Όλοι είδαν σε λίγο οn line στο Facebook την φάτσα του βουτηγμένη στο κώλο ενός τραβεστί καγκουρώ.¨Που θα πας διακοπές? Τη ρώτησε η καλύτερη της φίλη...Στην κόλαση της απάντησε κοφτά,και συμπλήρωσε «εκει θα παω αρκει να μη σε βλέπω μαλάκω»

 

Το μεσημέρι δεν έφαγε τίποτα,εκτός απο λίγα λυσακά της ανακατεμενα με μαρουλόφυλα κατεψυγμένα που είχαν κρυσταλλιάσει  και που τα χε φυλαγμένα στη κατάψυξη για μια δύσκολη ώρα ,οταν δε θα προλάβαινε να μαγειρέψει τίποτα.Ξάπλωσε εκεί στο όρθιο μιας και είχε εύκαιρο το κρεβάτι και άνοιξε τηλεόραση να δει της ειδήσεις.Τπτ πραγματικά καινούργιο.Οι διαπραγματέυσεις για τα νέα μέτρα συνεχιζόταν απρόσκοπτα τα τελευταία 140 χρόνια,τα νέα χαράτσια θα εβγαιναν σε φωσφοριζέ  χρώμα και με ραβδώσεις ,ενω στο νεο αθλημα  στις Ολυμπιάδες  το "μπάντι τζάμπιγκ σουισάιντ" ,η χώρα κατάπινε  τα χρυσά σαν να ταν στραγάλια...

Εκανε ακόμα έναν κουβαδίσιο καφέ,τον απογευματινό της ,έφτυσε μέσα και τον ήπιε.Μετά χτύπησε το κουδούνι της κ άνοιξε.Ηταν ένας αδυνατος τύπος με λίγα μαλλιά και βρώμικα ρούχα.»Γεια σας,ειμαι πτυχιουχος πολυτεχνείου,ειχα κάνει φυλακη,ειμαι τοξικομανής,έχω οικογένεια,τα παιδιά μου ειναι λεπρά,η γυνάικα μου κάνει βίζιτες αλλα δε παίρνει λεφτά,οι γονείς μου έχουν καρκίνο και γω δεν αισθάνομαι πολύ καλά σήμερα.Θα μπορούσατε να μου δώσετε ενα τεύχος της Βαβέλ ,γιατι όταν πάω τουαλέτα να χέσω δεν έχω τίποτα να διαβάσω?»Ηταν το μοναδικό πράμα που την συγκίνησε.Αλλά αντιστάθηκε.Του φυτεψε μια σφαίρα στο κεφάλι και εστειλε στην ιστορία του στον Edika μπας και την κάνει κόμικ...

Το βράδυ σα να χάρηκε κάπως,γιατί θα ψόφαγε και η ίδια και θα τέλειωνε το μαρτυριό της .Εγειρε την πλάτη της απο τις 22:00 και περίμενε.Ξυπνησε στις 00:10 .Hταν ακόμα ζωντανή.Πήγε στον καθρέπτη του μπάνιου,πήρε την ταμπέλα «1 Αυγούστου 2012» τη κόλησε στο μέτωπο και χωρίς να σκεφτεί τίποτα ,βγήκε στους δρόμους να πιεί μπύρες.....

*nNoe*

"Δυο γλαροι μ ανοιγμένα φτερά"

Όταν άνοιξε τα μάτια της, είδε  έναν ουρανό θολό απ τη ζέστη, ένοιωσε τον καυτό  άνεμο να τη   χαιδεύει .Έκανε να σηκωθεί μα ζαλίστηκε δυνατά. Έγειρε το κεφάλι της στο χώμα κ΄ έκλεισε ξανά τα μάτια .Οι ήχοι    που φτάνανε στ΄ αυτιά της  ήταν μπερδεμένοι, ακαθόριστοι, θόρυβοι   παραλίας με κόσμο…

Βυθίστηκε ξανά σ έναν άρρωστο ύπνο .Δυο γλάροι πετούσαν στ’  όνειρο της ,δυο λευκοί γλάροι  πετούσαν από πάνω της ,μέχρι  που στάθηκαν στην πλάτη της ξαπλωμένη μπρούμυτα  καθώς ήταν. Ένοιωθε  τα βήματα τους πάνω της  ,άκουγε  την μάχη από τα ράμφη τους ,τα επιτόπια φτερουγίσματα τους ,τους ήχους από το ζευγάρωμα τους, τα  κρωξίματα τους .Ήταν αστείο  .Την γαργαλούσαν .Ήταν παράδοξο μα της άρεσε βαθιά μέσα της  για λόγους που δε σκεφτόταν. Τα  ένοιωσε που  κάθισαν  στη πλάτη της ,ένοιωθε την ζέστα από τα φτερά τους ,τις μικρές τους κινήσεις ,τα γλυκά τους ραμφίσματα που ολοένα και γινόντουσαν πιο απαλά  και σε αραιότερα διαστήματα. Κοιμήθηκε μέσα στον ύπνο της κ όταν ξύπνησε ένοιωσε κάτι υγρό να κυλάει στην πλάτη της ,να κατεβαίνει σαν ρυάκι ανάμεσα στα πόδια της .Έβαλε το χέρι της και χάιδεψε το υγρό. Ήταν αίμα. Τα  πουλιά δεν υπήρχαν πουθενά. Ανησύχησε. Γύρισε ανάσκελα και ανασηκώθηκε. Η πλάτη της  την έτσουζε ,μια φαγούρα σ όλο το μήκος της σπονδυλικής της στήλης την έσπρωξε να σηκωθεί και να τρέξει προς την θάλασσα. Βούτηξε σ ένα μακροβούτι όσο άντεχε η αναπνοή της.   Η φαγούρα ,είχε χαθεί , το ίδιο και το αίμα….. Ανάσανε μ ανακούφιση.

Οι ήχοι απ την μακρινή παραλία έγιναν πιο ευκρινείς. Μπορούσε ν ακούσει διαλόγους, μουσική, μπορούσε να μυρίσει  φύκια και ιώδιο μ έναν τρόπο που δε ξαναθυμόταν. Αυτή τη φορά ανασηκώθηκε χωρίς να ζαλιστεί. Το  δέρμα της είχε ανατριχιάσει και ένοιωσε τις ρόγες απ το στήθος της να σκληραίνουν. Πεινούσε. Ούτε και κατάλαβε πως βρέθηκε κάτω απ το νερό. Έβλεπε  καθαρά στο βυθό σα να ήταν στο δωμάτιο της. Οικεία όλα. Το ψάρι σπαρταρούσε στα δόντια της με δύναμη. Την τρέλαινε η φρεσκάδα του ,η μυρουδιά του, το σφρίγος του ,η αγωνία του να ξεφύγει απ τα δόντια της. Το κύμα ξέπλυνε τις στάλες απ το αίμα στα χείλη της..  Ο ήλιος έγερνε πίσω από μια βάρκα ξύλινη που χρόνια έμενε παρατημένη σε κείνη την παραλία.  Κοιτούσε την δύση μαγεμένη .Ποτέ άλλοτε δεν είχε δεί τόσο κόκκινο  μέσα στον ήλιο, μια τρελή ιδέα της πέρασε απ το μυαλό, ο ήλιος ένα σφουγγάρι που μάζευε κάθε μέρα το αίμα που χυνόταν στον κόσμο, παράτησε γρήγορα αυτήν την ιδέα ,ένοιωσε να κρυώνει και να ναι μόνη .Πιο μόνη από ποτέ…..

Γύρεψε το λευκό της φόρεμα στην άμμο. Το βρήκε κ το φόρεσε αργά αδιαφορώντας για την μέχρι τώρα γύμνια της. Από μακριά άκουσε τα λόγια μιας παρέας που έπαιρνε κ αυτή τον δρόμο του γυρισμού. Είδατε την πλάτη της? Το πιο απίστευτο τατουάζ που εχω δει ποτε…..

Δυο γλάροι μ ανοιγμένα φτερά…….  

*nNoe*