Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2013
Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2013
Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013
Ζέστη και σήμερα
ΚATAΣΤΑΣΗ
Κάποτε όλα στερεύουνε.Ο ουρανός πετάει μια μπλέ οθόνη για μήνες και το νερό κρύβεται όλο και πιο βαθιά στη γης.Τοτε ολοι γυρναμε απο τους δρομους μας και μαζευόμαστε σ ενα τοπο κοινό,χωρις να μιλάμε .Σκάβουμε τότε .Με ξύλα,με σουγιάδες,με αξίνες,με τα νύχια,μ ότι έχει ο καθένας.Οτι δεν ερχεται απο ψηλά ,το ψάχνουμε στα πιο βαθιά.Μεχρι να βρεθεί μια γραμμη υγρασίας στο χώμα και στις πέτρες να βρέξουμε τα χείλη μας.Δεν πολυμιλάμε τότε .Και δεν μπορούμε ,και δεν θέλουμε ,και δεν εχει και κανενα νοήμα.Η σιωπή είναι η κοινή μας γλώσσα .Τη καταλαβαινουμε ολοι οτι μεταφραση και να της δωσουμε .Κ οσοι βαριούνται να σκάψουν ,τρώγονται μεταξύ τους σκοτώνονται και πίνουν αίμα αντι για νερό.Αυτοί δε θα ξανασκάψουν ποτέ.Θα διψανε παντα ,αλλα μ αλλη διψα απ τη δικια μας.Θα τους χάσουμε για πάντα απο συντρόφους μας.Αμα πιεις αίμα,δε θες ξανα νερό.Αλλάζεις .Και να το νιώσεις ,δε μπορείς να κάνεις τίποτα μετά.Καμμιά φορά οταν η δίψα μοιάζει για μεγάλη τέτοιες σκέψεις περνάνε απ ολους μας .Τις νύχτες τα αστέρια που πεφτουν ,γίνονται κόκκινα και στα ονειρά μας δικαζόμαστε για κάτι που δεν ξέρουμε και η ποινή μας είναι να ζουμε μια μεγαλη χαρά χωρις να εχουμε κανεναν να τη μοιραστούμε.Τα πρωινά φτυνουμε την υγρασια που μαζεψαμε την προηγουμενη μερα πανω σε κοκκους καφε και τους κλωθογυρναμε με τη γλωσσα γυρω γυρω στο στομα και στον ουρανίσκο μας.Και αρχίζουμε πάλι το σκάψιμο.Ολο και πιο βαθιά.Με πεισμα και με μια γνωση -απόγνωση.Κ όλα αυτα μεχρι ν αρχισει να βρέχει ξανά.Μετά ο καθένας αφου ξεδιψασει καλα ,παιρνει ξανα το δρόμο του.Και σκοτώνει οτι βρει μπροστα του για να το φαει και να ζησει.Θα ξαναβρεθουμε ολοι μαζι μολις τα νερα στερεψουν και παλι.Και μεις και οι αλλοι.Ολοι.Κατω απ τον ίδιο ουρανο.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟΨΕ κοντα στη ΔΥΣΗ
Προς τον Βορρά
Προς το Νοτο και τον Σαρωνικο.Υγρασια
*nNoe*
Κάποτε όλα στερεύουνε.Ο ουρανός πετάει μια μπλέ οθόνη για μήνες και το νερό κρύβεται όλο και πιο βαθιά στη γης.Τοτε ολοι γυρναμε απο τους δρομους μας και μαζευόμαστε σ ενα τοπο κοινό,χωρις να μιλάμε .Σκάβουμε τότε .Με ξύλα,με σουγιάδες,με αξίνες,με τα νύχια,μ ότι έχει ο καθένας.Οτι δεν ερχεται απο ψηλά ,το ψάχνουμε στα πιο βαθιά.Μεχρι να βρεθεί μια γραμμη υγρασίας στο χώμα και στις πέτρες να βρέξουμε τα χείλη μας.Δεν πολυμιλάμε τότε .Και δεν μπορούμε ,και δεν θέλουμε ,και δεν εχει και κανενα νοήμα.Η σιωπή είναι η κοινή μας γλώσσα .Τη καταλαβαινουμε ολοι οτι μεταφραση και να της δωσουμε .Κ οσοι βαριούνται να σκάψουν ,τρώγονται μεταξύ τους σκοτώνονται και πίνουν αίμα αντι για νερό.Αυτοί δε θα ξανασκάψουν ποτέ.Θα διψανε παντα ,αλλα μ αλλη διψα απ τη δικια μας.Θα τους χάσουμε για πάντα απο συντρόφους μας.Αμα πιεις αίμα,δε θες ξανα νερό.Αλλάζεις .Και να το νιώσεις ,δε μπορείς να κάνεις τίποτα μετά.Καμμιά φορά οταν η δίψα μοιάζει για μεγάλη τέτοιες σκέψεις περνάνε απ ολους μας .Τις νύχτες τα αστέρια που πεφτουν ,γίνονται κόκκινα και στα ονειρά μας δικαζόμαστε για κάτι που δεν ξέρουμε και η ποινή μας είναι να ζουμε μια μεγαλη χαρά χωρις να εχουμε κανεναν να τη μοιραστούμε.Τα πρωινά φτυνουμε την υγρασια που μαζεψαμε την προηγουμενη μερα πανω σε κοκκους καφε και τους κλωθογυρναμε με τη γλωσσα γυρω γυρω στο στομα και στον ουρανίσκο μας.Και αρχίζουμε πάλι το σκάψιμο.Ολο και πιο βαθιά.Με πεισμα και με μια γνωση -απόγνωση.Κ όλα αυτα μεχρι ν αρχισει να βρέχει ξανά.Μετά ο καθένας αφου ξεδιψασει καλα ,παιρνει ξανα το δρόμο του.Και σκοτώνει οτι βρει μπροστα του για να το φαει και να ζησει.Θα ξαναβρεθουμε ολοι μαζι μολις τα νερα στερεψουν και παλι.Και μεις και οι αλλοι.Ολοι.Κατω απ τον ίδιο ουρανο.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟΨΕ κοντα στη ΔΥΣΗ
Προς τον Βορρά
Προς το Νοτο και τον Σαρωνικο.Υγρασια
*nNoe*
Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου 2013
Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2013
Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2013
Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2013
"αναφορα 05/09"
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ 5/09/2013
Δεν βιάζεται.Ποτέ της δεν βιαζόταν .Απλά είχε τους δικούς της κανόνες,το δικό της ρυθμό και τον δικό της χρόνο.
Εμεις βιαζόμαστε.Εχουμε άλλο χρόνο,άλλο ρυθμό κ' άλλο κανόνα.Καμμιά φορά σ αυτη την ζωη τυχαίνει και πάμε όμοια.Εκείνες τις στιγμες τις θυμόμαστε πάντα .Αυτές είναι οι στιγμές που μας προδίδουν.Προδίδουν την αδυναμία μας,το "ανθρωπινό " μας.Ο καθένας έχει τέτοιες στιγμές μέσα του.Οσο πιο πολλές έχει κανείς τόσο πολύ πιο πλούσιος νιώθει και τόσο πιο πολύ σιωπά.Οσο λιγοτερες η και καμμια ,τοσο φωναζει.Εξω επελαύνει μια δροσερή δικαιοσύνη που δινει στη μελαγχολια ενα τονο ζωηρο κ ευθυμο.Ο ήλιος της νοητός και άχρονος μαζί .Ευτυχως δε μας παίρνει στα σοβαρά.Ακόμα και οταν τον πολεμάμε δε μας κάνει κακό.Η φύση δεν εκδικείται.Η φύση πάντα θα ψάχνει τροπο να μην αφήσει κενά.Οχι ανάμεσα στα σύννεφα μα ανάμεσα στην ζωη.Κ οσο αυτή δε βιάζεται και ειναι αιώνια τόσο εμείς πεθαίνουμε απ την αγωνία μας .Μεταφορικα και κυριολεκτικα.'Δυο καιροι υπαρχουν και μεις ειμαστε ανάμεσα.Ο ενας ειναι εξω μας ,ο αλλος μέσα μας.Εκει ειναι και το δικιο μας.Εκει και ο αγωνας μας.Ας μας λυπηθουμε.Ας μας σπλαχνιστουμε .Ας μας ελεγξουμε.Ας βρεξει.
ΑΝΕΜΟΙ
Μας ειναι αγνωστος.Του ειμαστε γνωστοι.Λεμε, Βοριάς.Λέει, τα δικά του.
ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ
Να την εχεις παντα διπλα σου ,αλλα να μην ειναι ποτε δικη σου.Βάσανο.Στις συναντησεις που κανουμε με τους φιλους που αγαπανε τον καιρό,ειναι ο βασικός λγος που το βασανο μας ,μετριαζεται και νιωθουμε χαρα.Εχουμε ολοι την ίδια θερμορκασια.Οσο και αν ειναι αυτη.Και αυτο ,μας ανακουφίζει.Δε το παμε ποτε,αλλα όλοι το ξερουμε κατα βαθος.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΗΜΕΡΑΣ
*nNoe*
Δεν βιάζεται.Ποτέ της δεν βιαζόταν .Απλά είχε τους δικούς της κανόνες,το δικό της ρυθμό και τον δικό της χρόνο.
Εμεις βιαζόμαστε.Εχουμε άλλο χρόνο,άλλο ρυθμό κ' άλλο κανόνα.Καμμιά φορά σ αυτη την ζωη τυχαίνει και πάμε όμοια.Εκείνες τις στιγμες τις θυμόμαστε πάντα .Αυτές είναι οι στιγμές που μας προδίδουν.Προδίδουν την αδυναμία μας,το "ανθρωπινό " μας.Ο καθένας έχει τέτοιες στιγμές μέσα του.Οσο πιο πολλές έχει κανείς τόσο πολύ πιο πλούσιος νιώθει και τόσο πιο πολύ σιωπά.Οσο λιγοτερες η και καμμια ,τοσο φωναζει.Εξω επελαύνει μια δροσερή δικαιοσύνη που δινει στη μελαγχολια ενα τονο ζωηρο κ ευθυμο.Ο ήλιος της νοητός και άχρονος μαζί .Ευτυχως δε μας παίρνει στα σοβαρά.Ακόμα και οταν τον πολεμάμε δε μας κάνει κακό.Η φύση δεν εκδικείται.Η φύση πάντα θα ψάχνει τροπο να μην αφήσει κενά.Οχι ανάμεσα στα σύννεφα μα ανάμεσα στην ζωη.Κ οσο αυτή δε βιάζεται και ειναι αιώνια τόσο εμείς πεθαίνουμε απ την αγωνία μας .Μεταφορικα και κυριολεκτικα.'Δυο καιροι υπαρχουν και μεις ειμαστε ανάμεσα.Ο ενας ειναι εξω μας ,ο αλλος μέσα μας.Εκει ειναι και το δικιο μας.Εκει και ο αγωνας μας.Ας μας λυπηθουμε.Ας μας σπλαχνιστουμε .Ας μας ελεγξουμε.Ας βρεξει.
ΑΝΕΜΟΙ
Μας ειναι αγνωστος.Του ειμαστε γνωστοι.Λεμε, Βοριάς.Λέει, τα δικά του.
ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ
Να την εχεις παντα διπλα σου ,αλλα να μην ειναι ποτε δικη σου.Βάσανο.Στις συναντησεις που κανουμε με τους φιλους που αγαπανε τον καιρό,ειναι ο βασικός λγος που το βασανο μας ,μετριαζεται και νιωθουμε χαρα.Εχουμε ολοι την ίδια θερμορκασια.Οσο και αν ειναι αυτη.Και αυτο ,μας ανακουφίζει.Δε το παμε ποτε,αλλα όλοι το ξερουμε κατα βαθος.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΗΜΕΡΑΣ
*nNoe*
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Στα ίδια χρώματα...
Αυγή στην Αθήνα και δύση.Στον ίδιο χρωματισμό.Υπηρχαν στιγμές στη μέρα που θύμιζαν λίγο φθινόπωρο. Αυγή
-
ΚΑΡΠΟΝΤΑΚΟΣ ( Carpodacus mexicanus) Eνα όμορφο μικρό σε μέγεθος πουλί,μου κίνησε την περιέργεια,σήμερα.Το κόκκινο χρώμα στο κεφάλι και σ...
-
Αυγή στην Αθήνα και δύση.Στον ίδιο χρωματισμό.Υπηρχαν στιγμές στη μέρα που θύμιζαν λίγο φθινόπωρο. Αυγή





























