Ποιος θα βγει μπροστα?

Ποιος θα βγεί μπροστά? Οι νέοι αναγκαστικά.Οι νέοι που δεν έχουν ακόμα φθαρεί.Που δεν έζησαν τα χρόνια της πλαστικής ευδαιμονίας.Που δεν πρόλαβαν να βολευτούν.Που θα νιώσουν την αντίφαση μέσα τους τόσο άγρια που θα θελήσουν να την εξομαλύνουν.Και οι ποιητές,και οι καλλιτέχνες ίσως,όχι όλοι μα κάμποσοι.Αφανείς ,που όμως κρατάνε ανοιχτούς τους δρόμους έκφρασης της ανθρωπινης ύπαρξης.Οχι οι εργάτες.Οχι οι υπαλληλοι,όχι οι άνεργοι.Οσα εκατομμυρια και αν είναι.Οσο εξευτελισμό και να υποστούν.Τις νύχτες νιωθω πιο εντονα απο ποτέ΄πόσο νεκρή είναι η ψυχή της πόλης.Περπατας και το νιωθεις σ ολο το κέντρο.Λες και έχουν φυγει ολοι.Αχνα.Εξευτελεισμος.Πανικός.Φόβος.Παραιτηση.Αγνοια.Ημιμάθεια .Αναρθρες κραυγές.
Οι νέοι ειναι οι ελπίδα.Ποσο απιστευτη συπμπτωση τελικα η πρωιμη εκρηξη του 2008/Η μηπως δεν ηταν?Καθε μερα αδυνατω να πιστεψω στη συμπτωση....

*nNoe*

12 του Μάρτη

Πρωινός ουρανός

 Πρωινή συνομιλία στα σύρματα



 Μπορει να μην ηταν 12,μπορει να ταν 16,μπορει να μην ηταν καν τραινο,μπορεί να ταν καράβι.Και το χιόνι να χε σταματήσει μόλις τη προηγούμενη μέρα.Η ζωη περίμενε στην άκρη πάντως ξεχασμένη στην άκρη κ οταν τη βρήκες ξανά ,δε σε θυμόταν καθόλου.Κ αρχισες ξανά τη γνωριμιά απ την αρχή.Οσο για κείνη...που αγαπουσαμε τα ιδια τραγούδια,ισως και να τ αγαπάμε ακόμα,ποιος ξέρει.....

*nNoe*

Δυσκολα ηλιοβασιλέματα

Δύσκολα τα πράγματα.....

-nNoe*

Δύση

Μια άθλια δύση μιας άθλιας μέρας

 *nNoe*

Σάββατο απόγευμα

Η Αθήνα με το Λυκαβητό της και την Ακρόπολη απο την κορφή του λόφου του Στρέφη ,το απόγευμα του Σαββάτου 2 Μαρτη 2013

 Λ.Αλεξάνδρας :"Ζωη που είσαι?
                         "Ποτε εδω,πότε εκεί..."

*nNoe*

Τώρα?

Φόρεσα ένα waLkman στη Καρυάτιδα ν ακουει το chinawoman,και ξεκουμπωσα το πουκάμισο να νιώσω τον Βοριά να σιγουρεύει την αρρώστεια μου.Χωρις μουσική,χωρίς την ψεύτικη και θολερή της αυταπάτη ,΄'αφησα γυμνή τη σκέψη.Και να με ρώτησε  και να φοβήθηκε ήταν αργά.Γλιστρώντας στο κενό,γυρω μου έπεφτε  οτι αγάπησα κ οτι  πίστεψα.Μορφές,μυρουδιές,χαμόγελα,κλάμματα,ανάγκες,κεραυνοί,αστραπές,νερά ,"πρέπει" και "θέλω",όλα πέφτανε αργά,αλλάζανε σχήμα και μορφή ,παραμορφωμένα σαν κάτι που λιώνει  χάνονταν σ ένα μαύρο βάραρθρο ανυπαρξίας.

-Και τώρα ?ρωτησε η αλήθεια , τον τυπο που ειχε γλυψει και τη τελευταία καραμέλα ,αυτη της απελευθέρωσης...

-Τωρα......τωρα...απαντησε εκέινος ,σοβαρά και θλιμμένα...Τώρα..."το μουνι της μανας σου καριόλα"

Η σιωπή χαμογέλασε .Κ έμεινε.Σαν πραγματικό θυληκό που ΄'επαιξε οτι παιχνιδι ειχε να παιξει και τώρα απλά περίμενε μ ανοιχτά τα πόδια .....

*nNoe*

Δυση στα τέλη Φλεβάρη

Αέρας που ψάχνει άρρωστα πνευμόνια,νεκρά αγάλματα στην Ακρόπολη,καρτ ποστάλ από νησιά,κιτρινισμένα φύλα απο παλιά βιβλία στο Μοναστηράκι.Χυνεται πάνω τους ,τα κανει να ξερνάνε φλεγματα,ιλουστρασιόν θάλασσες,πέτρινες μνήμες ,ιστορίες που δε διαβαστηκαν ποτέ...

 Η μέρα μάζεψε ότι κόκκινο περίσσεψε απο αξόδευτη ζωή ,το καρφίτσωσε στο μαύρο νυφικό της και χάθηκε για πάντα.Κονιάκ στους τυμβωρύχους ,κρασί στους γέρους ,ρακομελα στους παράνομους εραστές .Μικρά κεριά καίνε φυτίλια χαρμολύπης.Βράδυασε σε ξένο τόπο.Χωρίς πατρίδα ,χωρίς κανείς να σε προσμένει πουθενά,ακυρώνοντας ακόμα και τη ματαιότητα της ελπίδας σου.Μεχρι να στραφεις ξανα στη δύση για λίγη φωτιά,το υγρό μαύρο κυλάει στ αυλάκια του μυαλού σου....

*nNoe*