30 Ioυλίου

Aκομα μια ζεστη καλοκαιρινή μέρα.Η θερμοκρασία πρεπει ν ανεβηκε κανα δυο βαθμους ακομα σε σχεση με χτες.Εφτασε τους 36 μεσα στο σπιτι,τωρα εξω δεν ξερω ακριβως ποσο ,καπου στους 38 πρεπει να πηγε χοντρικα.Το χτεσινο βραδυ ηταν ακομα ενα δυσκολο βραδυ με πολλα ντους ,και νομιζω κ αποψε θα ναι μια δυσκολη βραδυα.Τι να κανουμε ,ετσι ειναι το καλοκαιρι στη πολη.Ειναι πανως μια ωραια εποχη για τα φρουτα,εχει πολυ ωραια ροδακινα ,και αχλάδια κοντούλες .Πολυ νόστιμα και ζουμερά.Σταφύλια δεν εχω φάει ακόμα,θα φάω στο χωριο μου τον Αυγουστο που θα παω καθως και συκα.Οι ανθρωποι ειναι λιγοι γενικα στη Κυψελη αυτη την εποχη,και τα βραδυα ακουω πολα βογγητα απο ανοιχτες πορτες ,καθως και τζιτζίκα.Τα τζιτζικια εχουν ενα μεγαλύετρο αγχος για να ζευγαρωσουν γιατι μετα το καλοκαιρι θα πεθανουν.Επισης τα αρσενικα τζιτζικια ειναι κουφα εκτος απο τα θυληκα τα οποια ειναι μουγκα.Τα αρσενικα κανουν τζι τζι τζι συνεχεια καλωντας τα θυληκα τα οποια δε λενε τιποτα.Λιγο πριν τα αρσενικα παθουν λαρυγγιτιδα τα θηλυκα πανε και ζευγαρωνουν μαζι τους .Ο λογος που πανε ειναι οτι δεν αντεχουν αλλο το τζι τζι τζι.Με τους ανθρωπους ειναι διαφορετικα διοτι κανεις δεν ειναι κουφος και ετσι ολοι ξερουμε οτι χτες στη κυψελη εδω στα γυρω τετραγωνα ο τυπος στο 3 οροφο δυο στενα παραπερα χτες ειχε σεξ.Αυτα.Μετά τις 20:00 ειχε ωραία χρώματα

                                               *nNoe*

26 Ioύλη

Μεσημερι Aπόγευμα 26ης Ιούλη.16:18

20:28

                                           *nNoe*

"409 Ασπασία"

Βρισκόμαστε στην Πλάκα ,μια μερα του Ιούλη.Για την ακριβεια βρισκόμαστε κάτω απο τον καυτό ήλιο της Πλάκας στην Αθήνα .Και πεινάμε.Νιώθουμε τον ζεστό άνεμο ,ακούμε το γουργουρητο της κοιλιάς μας και τα τζιτζίκια που που εχουν ξεκουφάνει την πλάση με το αιτημά τους να ζευγαρώσουν.Και ξαφνικά κρατάμε στα χέρια μας,ενα ζεστό σουβλάκι πίτα γύρο.Η πίτα είνα αλάδωτη ,έχει αρπαξει ελαφρά στα κάρβουνα, ο γύρος ειναι φρέσκος και μοσχομυρίζει,η ντομάτα ειναι κατακόκκινη και αυθεντική,το κρεμύδι ζουμερό και το τζατζίκι φρέσκο σαν αυτό που φάγαμε το Πάσχα απο τα χεράκια της ξαδέρφης μας.Α! Επίσης έχει και λίγο κόκκινο πιπέρι παραπάνω.Το τρώμε μπουκιά τη μπουκιά και το φχαριστιόμαστε όσο τίποτα.Είναι τέλειο.Είναι αυτό που θέλαμε.Και το τρωμε με όρεξη και βουλιμία.Και τότε διψάμε.Θέλουμε μια μπύρα.


Βρισκόμαστε στην Ακρόπολη απο κάτω ,σε μια ελιά αραχτοί.Και έχουμε στα χέρια μας,ενα μπουκάλι παγωμένης μπύρας.Τόσο παγωμένης ,σχεδόν τσαφωμένης(με κρύσταλάκια πάγου).Ποτήρι δεν έχουμε .Πίνουμε απο το μπουκάλι.Γουλιά τη γουλιά νομίζουμε οτι αυτη η πουτάνα η μπύρα θα μπορούσε να είναι το νέκταρ των θεών.Τόσο πολυ τη γουστάρουμε.Η μπύρα τελειώνει πριν ζεσταθεί και μείς σκεφτόμαστε πως τα πράγματα ,για καποιο λόγο ,πανε ακριβώς οπως τα θέλουμε.Και κει που έχουμε σκάσει ενα χαμόγελο ευτυχίας και το αεράκι μας χαιδευει τα μαλλιά,και η ματιά μας απλώνεται πανω απο τη πρωτεουσα σε κάθε κατευθυνση,σκεφτόμαστε ,το εξης .." α ρε να χαμε και μια γκόμενα τώρα."


Βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο που ειμασταν και πριν.Κατω απο την ελια,κάτω απο την Ακρόπολη και έχουμε πιεί την πιο γαμάτη μπύρα που έχουμε πιει ποτέ και έχουμε αρχίσει να θελουμε γυναίκα.Και ξαφνικά σκάει εκει αναμεσα απο τις πετρες τις Αρχαιες και τις ελιές η Ασπασία .Θεογκόμενα.Στην αρχη δε καταλαβάινουμε ποια ειναι,γιατι δεν ειναι και συνηθισμενό πραμα να σκαει μια τυπισα με χιτωνα λευκό και διαφανο που αφηνει να διαγραφονται απο κατω τα στηθια της οι ρογες της οι μηροι της τα γονατα της ,σανδάλια ,κότσο τα ξανθα της μαλιά,και να μυριζει αγριόσκινα και γιασεμιά.Μόλις όμως μας πλησιάζει ,μας κοιταζει στα μάτια με το πιο προκλητικο δυεισδητικό και συνάμα άγριο και ξεσηκωτικό βλέμμα κάθεται δίπλα μας,μας πιανει το μπούτι και μας λεει στα αυτι....με τα πιο κόκκινα χείλα που ειδαμε ποτε.,..." :

"θα σε γαμήσω οπως δε γαμησα ποτε τον Περικλή,αρκει να μου απαντησεις σ ενα ερωτημα".... tότε Και μονο τοτε.... αντιλαμβανόμαστε οτι αφενός η μπύρα κάτι άλλο ειχε εκτος απο κριθαρι,και εμεις για καποιο λογο ζουμε τα ανομολόγητα....


Ειπαμε που βρισκομαστε ετσι?Κατω απο την Ακροπολη ,κατω απο την Ελιά ,εχουμε φαει το σουβλάκι μας,εχουμε πιει τη μπύρα μας,θέλαμε να γαμήσουμε,και μαζί μας ειναι η Ασπασία του Περικλή,ετοιμη ν απατησει το φαντασμα του αντρα της ,αν της απαντήσουμε μια ερωτηση! Μονο μια!! Λεμε κ εμεις τοτε ...με υφος λιγωμενο..."τι ερωτηση ?οτι ερωτηση θες,,οτι απαντηση...πια απαντηση θες?σε ποια ερωτηση ?καντηνε".Το οτι η Ασπασια εχει πεθανει εδω και κατι χιλίαδες χρόνια δεν μας απασχολεί καθόλου.Τοσο πολυ θελουμε να την παρουμε.Και η Ασπασια προχωράει στο ερωτημά της :

-" ποια ειναι η μεση τιμη θερμοκρασιας στην επιφανεια του αστεροειδη " 409Ασπασια" που ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά και ονομαστηκε ετσι προς τιμήν μου ????"

-Μα.....μα,,αυτο ειναι γνωστο ψελίζουμε!!! Κ οχι μονο αυτο,αλλα κ αλλα πολλα!! Η διάμετρος της Ασπασίας υπολογίσθηκε σε 161,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 4,42 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,061 (από δεδομένα του IRAS). Η Ασπασία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 1 λεπτό. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.!!!!!!!!!!!


Βρισκόμαστε στη Κυψέλη.Στον πέμπτο οροφο.Βράζουμε στους 34 c μεσα στο σπιτι και εχουμε ανοιξει το ac.Εχουμε παρει εναν εσπρεσο φρεντο απο τη πλατεία ,γιατι οι φίλοι μας ,δε μας κανουν δωρο την επρεσιερα που θέλουμε διακαως τοσο καιρο τωρα.Απεναντί μας ,στο απεναντι μπαλκονι εχουμε ενα τυπο που βγαινει και σκουπιζει τις αδειες βερνατες του ,φορωντας ενα μαυρο σωβρακο,ενα μαυρο φανελακι,εχει τριχες παντου ,ιδρωνει και τον λενε Περικλη.Ανοιγουμε τη πορτα μας και καθομαστε απεναντι του του ωστε να μας δει.Μολις μας δει του φωναζουμε με οση δυναμη εχουμε :

-ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΣΤΕΡΟΕΙΔΗΣ ΠΟΤΕΕΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ --ΠΟΤΕΕΕΕΕΕΕ ΠΑΠΑΡΑ......Ε ΠΑΠΑΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

 

 

 (Η Ασπασία (Aspasia) είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,62,Η Κύρια Ζώνη των Αστεροειδών είναι περιοχή ανάμεσα στις τροχιές του Άρη και του Δία στην οποία εντοπίζονται οι περισσότεροι αστεροειδείς του ηλιακού συστήματος)

 

 

                                                                                 *nNoe*

 

 

Το "datsun"( σε ζητώ..)

Λοιπον....ναι,υπάρχουν μερικές μικρές ,σύντομες ιστορίες ,που πρέπει κάποιος να διηγηθεί.Δεν έχουν κανέναν επιμορφωτικό σκοπό,ούτε στοχεύουν κάπου ιδιαίτερα.Είναι ...πως να το πω....μικρές,αληθινές,μαλακισμένες ιστορίες.


(μια μέρα πριν την Πανσέληνο του Ιούλη,πίσω απο το γιασεμί της βεράντας)







Αυτή είναι η ιστορία ενος αγροτικού datsun ,χρώματος λευκού,που πάρκαρε καποιος ,κάποια νύχτα σ ένα δρόμο μερικά τετράγωνα ,κάτω απο την πλατεία Κυψέλης.Στο παρμπριζ υπήρχε ενα χειρόγραφο σημείωμα.Το σημέιωμα αυτό,έλεγε: " ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΛΟΓΩ ΑΝΑΓΚΗΣ,Τηλ..6941.....563."Περνούσα συχνά απο εκεί και το έβλεπα.Και το datsun και το σημείωμα.Το δα βρεγμένο απο τις βροχές,μια φορά το δα χιονισμένο,πολλες φορες το ειδα με σκόνη .Παντα εκεί,πάντα παρατημένο,πάντα με το σημειωμά του,στο παρμπίζ.

Μια μέρα ,είδα κάτι διαφορετικό.Κάτω απο το σημείωμα,απο την εξωτερική πλευρά ,υπήρχε ένα αλλο σημείωμα.Αυτο το σημείωμα,έλεγε : "XΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΜΑΞΙ.ΣΑΣ ΠΑΙΡΝΩ ΤΗΛΈΦΩΝΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΤΕ.ΠΑΡΤΕ ΜΕ ΕΣΕΙΣ ,ΣΤΟ 6985....747".

Κοίτα να δεις ,σκέφτηκα.Πρώτη φορά το έβλεπα αυτό.Μου θύμισε ,τα μυνήματα που γράφαμε στο θρανίο οταν είμασταν στο γυμνάσιο και στο λύκειο,με την ελπίδα να τα δει καποιος η ,...κάποια(κυρίως κάποια) απο την απογευματινη βαρδυα του αλλου Λυκείου που συστεγαζόματαν,και να μας απαντήσει.Κ αυτό πολλές φορές πετύχαινε.Απο το "γεια σου ,τι κανεις ?βαριέμαι "....και το "κ εγω βαριέμαι...,πως να ναι,σκατα ειμαι ,σ αρεσουν οι ΕLO? " ,μέχρι ολόκληρα κατεβατά ,μας περίμεναν την άλλη μέρα και ενας ιδότυπος διάλογος έδινε κ έπαιρνε...Ωραίες μέρες....ουφφ...αλλά οκ,δεν ειναι αυτή η ιστορία μας.Αυτο απλά το σκέφτηκα.Πάμε πάλι στο Datsun.

O καιρός περνούσε και δεν υπήρχε καμιά εξέλιξη.Τα βρήκαν ?Δε τα βρήκαν?Αγνωστο.Μέχρι μια μέρα ,που είδα και τρίτο σημείωμα,κάτω απο το δεύτερο,αλλά απο τη μεσα μεριά του παρμπριζ!!! Το σημείωμα αυτό έλεγε." ΜΟΥ ΚΟΨΑΝ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ,ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ,ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΝΑΝ,ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΕΦΤΑ ,ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΜΑΞΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ,ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΥΨΕΛΗΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΙΣ 5 Τ ΑΠΟΓΕΥΜΑ."

Μαλάααακα,σκέφτηκα!!! show!! Πρέπει να πάω σ αυτο το ραντεβού.Απο περιέργεια και μόνο!! Ετσι σκέφτηκα κ ενθουσιάστηκα! Αλλά εκέινη την ημέρα ,δεν μπορούσα να πάω πουθενά γιατι πολύ απλά είχα πάει στο χωριό μου εκτακτα,κ ετσι δε θα μάθαινα ποτε τι απεγινε και κυρίως ποιοι,ηταν αυτοι οι δυο που προσπαθουσαν να μιλήσουν.Οταν γύρισα απο το χωριό,ηταν λίγο μετα τον 15 Αυγουστο! `Η Κυψέλη ηταν σχεδον άδεια ,αλλά το datsun παρέμενε εκεί ,με τέταρο σημείωμα εξωτερικά του παρμπριζ!! Πηγα να δω τι έγραφε.Και να τι έγραφε :" ΔΕΝ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ,Κ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΜΑΞΙ.ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΑΜΜΕΣΑ.ΤΟ ΘΕΛΩ!!!ΠΛΗΡΩΝΩ ΟΣΑ ΟΣΑ!!"

Πω....ρε τι γίνεται εδω?? Είχα σκάσει στη κυριολέξία.Και οχι μόνο απο την περιέργεια ,αλλά είχα και θυμό.Και νεύρα!!Ρε μπας και μαλακίζονται όλοι σ αυτη την ηλίθια ιστορία ,σκέφτηκα,αλλά και πάλι το βρήκα τόσο χαζό  για να συμβαίνει αυτό.Σκεφτηκα ,μεχρι και να τη στήσω καραούλι να τσακώσω τον  έναν απ τους δυο,κ  ίσως εγω να καταφέρω να τους κάνω να συναντηθούν.Το χω κ αυτό το Σαμαρείτικο.να βοηθάω κόσμο...ξέρω γω?Κατι να κανα...

Εκει που τα σκεφτόμουνα αυτά και πριν περάσει μια βδομάδα,να κ αλλο μύνημα χειρόγραφο απο την  μέση μεριά του παρμπριζ.Το σημείωμα αυτό έλεγε "ΤΟ ΑΜΑΞΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ,ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΧΕΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ.ΤΟ ΔΙΝΩ ΟΣΟ ΟΣΟ.ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ.ΔΕΝ ΗΡΘΑ ΣΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΓΙΑΤΙ ΑΡΡΩΣΤΗΣΑ ΚΑΙ ΕΙΜΟΥΝΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ.ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΕ 3 ΜΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ,ΣΤΙς 11 ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠ Τ ΑΜΑΞΙ".


Αυτο δε θα το χανα με τιποτα!!! Θα στηνομουνα και θα τους εβλεπα.Δε το χανα σας λεω.Θα καθομουνα ολη μερα μεχρι να εμφανιστουν.Αυτο κ εκανα.Πηρα αδεια απο τη δουλειά ,αγόρασα ενα εσπρεσο φρέντο κ ατσησα καραούλι να δω την εξέλιξη!!Περιμενα απο τις 10:30 Το πρωι ,μεχρι τις 23:30 Την νύχτα της ίδιας μέρας.ΚΑΝΕΝΑΣ!!! Δεν ειχε εμφανιστει κανένας.Ενιωσα σαν ο πιο τελευταίος μαλάκας της πόλης.Μα με τι παω κ ασχολουμαι ?Γιατι χαλασα μια μερα αδειας ?Τι σκατα εχω στο μυαλό μου?Ποσο αδεια πρεπει να ναι η ζωη μου για ν ασολουμαι μ όλες αυτες τις αηδίες ??Αυτα σκεφτόμουνα και τα χα πάρει αγρια.Κάπνισα το τελευταίο τσιγάρο απ το δευτερο πακέτο κ έκανα να φυγω.

Οταν ακουσα το datsun να βάζει μπροστά,είχα γυρισμένη την πλάτη μου κ εφευγα απο εκει.Οταν γύρισα το κεφάλι μου,το datsun ειχε ξεπαρκάρει.Πέρασε ξυστά δίπλα μου και ορκίζομαι δε είδα κανέναν στο τιμόνι.Τ ορκίζομαι.Ορκίζομαι επίσης ,οτι δε εκοψε πουθενα,πέρασε ολα τα φανάρια ,εφτασε στη Πατησιων και εστριψε αριστερά.Δε πιστευα στα μάτια μου κ ενιωσα φόβο.Για μένα.Τρόμο,όχι φόβο.Πηγα σπιτι και εκλαψα.Πολύ.Δεν ήξερα γιατι εκλαιγα.Ειμουν χάλια.Πιο χάλια δεν υπηρξα ποτέ.Πολυ αργα μεσα στη νύχτα ,ειδα σ ενα ειδησεογραφικο Portal ,την πιο παραξενη είδηση.

"Eνα λευκό datsun έπεσε στο λιμάνι του Πειραιά.Ανασύρθηκαν δυο πτώματα .Ο οδηγος και η συνοδηγός".....

                                            *nNoe*

20 Ιουλίου

Μετά τη Δύση.20:45

                                        *nNoe*

"Το μαγικο παραθυρο"

Ειναι ΄'ενα μαγικό παράθυρο,απ το οποίο μπορείς να δεις τον κόσμο ν αλλάζει,την ωρα που αλλαζει και δε το παίρνει καν χαμπάρι.Μπορείς ν ακούσεις τις δικαιολογίες των φίλων σου,των γνωστών σου ,για την ξαφνική τους εξαφάνιση,μπορείς να μυρίσεις τον φόβο τους ,μπορεις ν ακουσεις τις σκέψεις τους,μπορείς να δεις την γύμνια τους ,την αλλαζονεία τους , τ ασθενοφόρα που μεταφέρουν τον πληγωμενο εγωισμό τους, τις μικρές μάγισσες που τους γοητεύουν με φτηνά κόλπα,τις μέλλισσες που τους στραγγίζουν το μέλι απ το μυαλό τους,τις σφήκες που απομυζούνε το αιμα των πληγών τους...

Δεν ειναι ένα απλό παράθυρο αυτό.Και συ αλήθεια , πρέπει να ν αντέχεις για να δεις απ αυτο το παράθυρο. Θα δεις και τον ευατό σου ν αλλάζει ,θα τον δεις να περπατά μπροστά σου και να κάνει ότι και οι άλλοι.Θα ναι σαν να χεις πεθάνει και βλέπεις τα πάντα ,αλλα χωρίς να νιώθεις την αδιαφορία που νιώθουν οι νεκροί.Εσυ θα μπορείς να νιώσεις την αλήθεια τους ,μια αλήθεια που θα σ αφήνει μόνο σου ,χωρίς αυτούς ακομα και χωρίς εσένα.Οτι και να βρουν να σου πουν,θα ξερεις ηδη τα ψεματα τους,θα ξερεις τους λόγους που στα λενε και θα νιώσεις για όσο αντέξεις ,την απόλυτη μοναξιά σου στην ουσία της.Θα σε δεις να σε προδίδεις ...ακομα και συ ,εσενα....

Δε θα κατηγορήσεις κανέναν ,δε θα θυμώσεις σε κανέναν ,δε θ απαιτήσεις απο κανέναν .Θα εύχεσαι μονο,να μην είχες κοιτάξει ποτέ απο αυτο το παράθυρο......Αλλα θα ναι αργά....Και θα πρέπει να συνεχίσεις να ζεις και μετά απ αυτη τη γνώση.Και θα σπας το κεφάλι σου να θυμηθεις ,ποτε εσυ ζήτησες αυτή την γνώση και τι σ εκανε να την ζητήσεις.....και θα ελπίζεις .Οχι να ξεχάσεις τι είδες,μα κατι πολυ πιο απελπιστικα δυσκολο μα και απλο συνάμα.......Να μπορεσεις να φυγεις απ αυτο το παραθυρο και να ζησεις .Την κάθε στιγμή σου μεσα σ αυτον τον κόσμο.Αυτον τον συγκεριμενο κοσμο που ειδες μεσα απ αυτο το μαγικο παράθυρο...

05:45
Ξημερώνει .Γλυκά,ζεστά μα και δροσερά.
Ειδα ενα παράθυρο στον ύπνο μου.
Ενα παράθυρο μαγικό....
Ενα πυκνό και πλούσιο σ άνθια ,γιασεμί ,το σκέπαζε.....
Μονάχο του ,σ ένα σπίτι παλιό,με τα δωματιά του γεμάτα καθρέπτες και βαριά ξύλινα έπιπλα ,σκεπασμένα με λευκά σεντόνια.......
Και γω στεκόμουν εκεί και κοίταζα,τον κόσμο ,για ωρα απαγορευτικά πολύ,τόσο πολυ, που ξεχάστηκα να κοιτάζω...ξεχασα ποιος ειμουν,ξέχασα το γιατι και το διοτι,ξεχασα την ερωτηση ,ξεχασα και την απαντηση....με αποσυνθεσε η γνωση και εγινα χωρις να το καταλαβω μερος του,εγινα κ εγω αυτο το παράθυρο....
Και περιμενα-λέει- καποιον να ρθει,να κοιτάξει μέσα απο μένα ....


(Χαζή κουβέντα και σενάριο
που παίρνει Όσκαρ στην οδύνη
πολλά που υπόσχεται το αύριο
μα τίποτε ποτέ δε δίνει.
Εμένα ρώτα με, που είδα
τι θέμα μου 'βαλε ο Θεός μου
να γράφω χρόνια στη σελίδα
«κάθε στιγμή να ζεις του Κόσμου».)

                                          *nNoe*

¨Χαρούμενος τωρα?"

Κάθε μέρα,όταν επέστρεφε σπίτι,έπρεπε να τους πει ,μια ιστορία απ τον έξω κόσμο.Ενιωθε πως ετσι δεν εφευγαν και επίσης υπηρχε κάποιος να τον περιμένει στην επιστροφή του.Η πόλη είχε απο καιρό αδειάσει.Τα κτίρια ,αδεια απο ενοίκους,τα μαγαζιά έρημα τα περισσότερα λεηλατημένα με σπασμένες τις τζαμαρίες,τράπεζες κάπνιζαν επι μέρες ,το ίδιο τα βενζινάδικα ,και τα μεγάλα πλοία στο λιμάνι.

Χτες είχε δεί ένα ψηλό άντρα ,στη συμβολή δυο λεωφόρων,να τεντώνει τα χέρια του και να κοβει τις φλέβες του ,κατά μήκος.Η όψη του μαύρη,το αίμα του πίδακες σκουρόχρωμου υγρού.Ο ήλιος πίσω του τον φωτιζε σαν σύμβολο ονειρικό.Κρύφτηκε σ ενα υπόγειο.Σε μια γωνιά ,ανθρωπινες φιγούρες απο άλλον αιώνα,φορωντας κουρέλια και ζέχνοντας δυσωδία,έτρωγαν με τα χέρια ενα λιπόσαρκο αρνί.Αίσθηση αναγούλας τον κυρίευσε.Ετρεξε.Βρέθηκε αγνωστο πως ,δεμένος σε μια κουνιστή καρέκλα.Μια γριά σαν πεθαμένη ,ωχρή, με ζάρες στο πρόσωπο,χωρις δόντια ,γεμάτη σάλια και υγρα που τρέχανε απο σπυριά που ηταν γεμάτη,του έχωνε στο στομα ενα σάπιο ροδάκινο,απο μια λαική που μόλις είχε τελειώσει.

-Σου δίνω τα παντα ,του ελεγε,και συ....?Εσυ μ αποστρέφεσαι...Φατο! Φάτο!! Eισαι τοσο τυχερός και τοσο ακατάδεκτος μαζί.

Οτι και να έλεγε ,δεν ειχε σημασία.Οτι και να ζουσε δεν ειχε σημασία.Αν κάτι φαινόταν να χει σημασία,ήταν πως μια ιστορία ,τους έκανε να μη φευγουν κ ετσι ειχε κ αυτός μια παρέα να τον περιμένει.

Μια μέρα,δε είχε τίποτα να πεί.Στο στόμα του είχε σύρματα .Του τα χαν χωσει εκει,σκιζοντας του το σαγόνι και ολη τη γνάθο ,μια συμμορία απο μαύρους και πολωνούς μ ένα τομάρι Ελληνα για αρχηγό.Ηταν η συμμορία της Ερλίκης.Ανάθεμα και αν ήξερε τι σήμαινε.Ειχε ακουσει πολλες ιστορίες για αυτούς ,ποτέ δε ένιωσε οτι τον αφορούσαν.Οταν γύρισε σπίτι μες στα αίματα ,λιποθύμησε.

Οταν συνήρθε δεν υπήρχε κανείς.Εφυγαν .Μια μερα δε μπορεσε να μιλήσει κ εφυγαν.Επρεπε να ζήσει με το χειρότερο φόβο του.Διαλυμμένος απ τον πόνο και την φρίκη,τραβούσε για τη δουλειά του.Την επόμενη,η πορτα στη δουλειά του δεν άνοιγε.Ενας στρατός απο τρωκτικά ειχε καταλάβει τα πάντα .Του πεταξανε την απολυσή του κατω απο τη πόρτα .

Τράβηξε κατα τη θάλασσα.Μαζί του εκατμμύρια καρδιές βγαλμένες απο άγνωστα του σώματα ,πάλλονταν και σπαρτάριζαν μεσα στα αίματα .Ολόκληρη η λεωφόρος της πόλης που οδηγούσε στη θάλασσα ,ειχε γεμίσει ματωμένες καρδιές που προχωρούσαν και σπαρτάριζαν.Αναμεσα τους κ αυτός.Ο ηλιος τις στέγνωνε απο τα αίματα τους και μια μια ,πέθαινε αφυδατωμένη.Μολις πεθαινε,αλάφρωνε τόσο που ο σιγανός άνεμος τις μετεφερε ψηλά.Σε λίγο σμήνη απο νεκρές καρδιές ,έμοιαζαν με μαυρα φύλα στο φως του ήλιου παρασυρμένα απο τον καλοκαιρινό άνεμο.

Εφτασε στη θάλασσα ,μονος του.Καμια καρδιά δεν τα χε καταφέρει να φτάσει μεχρι εκει.Το νερό στραφτάλιζε γαλάζιο.Εβγαλε την καρδιά του και την πέταξε στο νερό.Πρόλαβε να ψιθυρίσει προς τον ουρανο.....

-"χαρούμενος τωρα?"



 Δύση .    20:17

                                                 *nNoe*