Καταιγίδα και βόλτα μετα τη βροχη στη Πλάκα

Βροχη κ έντονη καταιγίδα.Θέα απο Σεπόλια.Δυνατές βροντές.Χαλάζι.Λίγα πλάνα με κακό ήχο,απο το βίντεο της φωτογραφικής μηχανής.

Το απόγευμα,βόλτα στα στενα της Πλάκας.Φωτογραφίες..

************

 "θελω να μ αγαπουν γιαυτο που ειμαι,αυτο ακριβως ,το αχτενιστο..και το θυμωμενο,,,αυτο θελω"

 "Eδω καθοτανε η Ασπασια και κοιταζε τον Περικλη να λεει μαλακιες.."

" θ ανθισω ξανα οταν ανοιξεις..."

 O Λυκαβητός ...απ την Πλάκα

".... τα κοσμηματα σου στη βροχη..."

 "βρεχει σιωπή και χρονο"

 "δε παταμε στη γη..."

 απογευματινή κουβεντούλα

 "παραλληλες ζωες"

 "απουσία"

" μετα τη βροχή"

"βαρεθηκα να περιμενω να δω αν ερχεται κανεις..."

Τοίχος με κισσο

 

"θα σαι παντα ομορφη ....."

"κανοντας ερωτα οπως φαινονταν την ιδια ωρα το σπτι απ εξω..."

"...κ αν βγω απ αυτη τη φυλακη....."

 "λειπουμε,λειπετε ,λειπουν"

 "εσενα θα σε θυμαμαι..."

 πλακακι στο δρομο

".. ενα χαδι και δε με νοιαζει η βροχη σου..."

συνθημα....ατάκα...διαπίστωση,ποιος ξερει...μια αληθεια παντως...

"ροζ κοκκινο...εψαξα...ουτε εκει....δεν εισαι πουθενα..."

 ταξιδι του μελιτος...

Οδος Βάκχου

 *nNoe*

"Η μικρη,ηρωική και πένθιμη ιστορια του Θρασύβουλου" (Μερος α)

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: Η παρακάτω Ιστορία ,γραφτηκε πριν δέκα (10) ακριβως χρόνια.Το 2003.Τον Φλεβαρη εκείνο στις 14 του μήνα ,της μέρας των ερωτευεμενων.Σημερα θα διαβαστε αυτη την ιστορια και αυριο τη συνεχεια της ,που γραφτηκε τωρα δεκα χρονια μετα.)Ειναι μια αλληγορικη ιστορια,με συμβολισμους αλλά προκεται για μια αληθινη Ιστορια.Μια Ιστορια ,που είχε οπως θα δουμε αυριο ,και συνεχεια....
************************


O Θρασυβουλος,ο μικρος πρασινος γυαλιστερος βατραχος, ζουσε στη λιμνη του μεγαλου βαλτου με τα ψωνια.Η ζωη του ηταν ενα μικρο μαρτυριο,διοτι ολα τα ψωνια εκεινου του βαλτου,νομιζαν
οτι ειναι οι μαγεμενοι πριγκηπες,και πειραζαν το ενα το αλλο, λεγοντας,,"δως μου ενα φιλι αγαπημενη μου πριγκιπησα"..."αχ,,δως μου ενα φιλι αγαπημενη μου πριγκιπησα",η καμια φορα λεγανε σουρωνοντας τα βατραχισια χειλη τους"Νοεεε..τι φαμε σημεραααααααα"(αυτο το λεγανε οταν πειναγανε..)

Ο Θρασυβουλας ηταν δυστηχισμενος,διοτι ηξερε πως αυτος ηταν ο πριγκπας,εκεινος ο ατυχης νεος,που μια κακια μαγισα τον ειχε μεταμορφωσει σε βατραχο πριν απο πολλα πολλα χρονια,
και ματαια ολο αυτο το καιρο,αναζητουσε την αγαπημενη του πριγκηπισα, να ερθει μια βολτα απο τη λιμνη του βαλτου,μπας και τη "τρακαρει" πουθενα,και καταφερει να της παρει το πολυποθητο φιλι. Ομως η πριγκιπησα ,σιγα μη κατεβαινε στο βαλτο,πηγαινε ταξιδια σε βουνα και θαλασσες,πνιγοντας σε ακριβα malt ουισκι τη καταθλιψη της,και ξοδευε τις μερες της(και τις νυχτες της)συντροφια με αλλους νεους που κανεις τους δε ηταν ερωτευμενος μαζί της αλλα η ίδια τους ερωτευοταν με πάθος όλους προσδοκώντας καποιος απ αυτους να ηταν πραγματικα ο δικός της πριγκιπας....Επιθεωρουσε καθε τρεις και λιγο αυτο το στρατο της, και μετα δυστηχισμενη απ τα συμπερασματα της ,επνιγε την απογνωση της σε ακριβα Malt ουισκι οπως προειπαμε,και σε αχαλινωτα οργια που βαθαιναν ομως τη λυπη της και τη μοναξια της ,αντι να την καλμαρουν.

Εκεινη -λοιπον τη μερα-,ο Θρασυβουλος,βρηκε ενα μικρο ανοιγμα στον παγο που ειχε σκεπασει την επιφανεια της λιμνης και εβγαλε τη μουσουδα του,και τα πλαγια ηλιθια ματια του,να κοιταξει λιγο τον
κοσμο.Πικρα παγωνια,και υσηχια νεκροταφειου βασιλευε στη λιμνη.Ηπιε μια τζουρα καφε,και αναψε ενα τσιγαρο,αφηνοντας μια βαθια εκπνοη πανω στο κοκαλωμενο νουφαρο.Οσο εφταναν τα πλαγια ηλιθια ματια του,ενα λευκο καλυπτε τον κοσμο του βαλτου,και το χιονι εξακολουθουσε να πεφτει πυκνο,σβηνοντας του το τσιγαρο καθε τρεις και λιγο.Σαλταρισμενος ο Θρασυβουλος,σκεφτηκε .."σιγα μην ερθει σημερα η αγαπημενη μου στη λιμνη".Εδω δεν ερχεται την Ανοιξη,η το καλοκαιρι,υπαρχει περιπτωση να ερθει σημερα με τετοια παγωνια???"Και εχω και αυτους τους ηλιθιους κατω να μου σπανε τα νευρα....ολο :"δως μου ενα φιλι ,και δως μου ενα φιλι...και '"Νοεεε..τι Θα φαμεεεε
σημεραααα??"Ειναι ζωη αυτη..?

Οσο συλλογιοταν αυτα τα απαισιοδοξα σεναρια και εκανε αυτες τις μαυρες σκεψεις,ενιωσε κατι να τον κουκουλωνει,ενα διχτυ για την ακριβεια,και μια φωνη να λεει¨"τι ηλιθιο βατραχι"καθεται εξω με τοσο κρυο και τοσο χιονι..",και μεχρι να το καταλαβει βρεθηκε σε μια σακουλα,μαζι με αλλα βατραχια,τα οποια και δεν εγνωριζε, μιας και κατοικουσαν σε αλλο τοπο και αλλη λιμνη.

''..Τι εγινε ρε παιδια...?",ρωτουσε και ξαναρωτουσε ο Θρασυβουλος τα αλλα βατραχια,.."..αστα μεγαλε,,του λενε..μας μαζεψανε,γιατι ακουσα λεει,η πριγκιπησα της ηρθε σημερα να φαει ποδαρακια βατραχου,και ξαμολυθηκαν τουτοι,να μαζεψουν βατραχια..". Σκιρτησε η καρδια του Θρασυβουλου,γιατι μπρος του φανερωθηκε η ευκαιρια η μεγαλη,να δει επιτελους την αγαπημενη του πριγκηπησα,που μαζι μ αυτην θα εβρισκε και αυτος τη λευτερια του και το ανθρωπινο του.Μια ζεστα απλωθηκε στη μικρη του καρδια κ ενα απιστευτο χαμογελο βλακειας απλωθηκε στο βατραχισιο μουτρο του.

Φευ...ομως,και ματαια ολα στο κοσμο τουτο,μιας και ο θρασυβουλος,μαζι με τα υπολοιπα βατραχια βρεθηκαν στη κουζινα οπου τους περιμενε μια χοντρη μαγειρισα ,μ ενα τεραστιο μαχαιρι.
Πριν προλαβει να κουνηθει καν,δεν ειχε ποδαρακια,δεν ειχε αντερακια,δεν ειχε τιποτα...μονο η ψυχουλα του απεμεινε να κοιταει σιωπηλη την καταληξη αυτης της θλιβερης ιστοριας που ξεκινησε ενα παγωμενο πρωινο του Φλεβαρη στη χιονισμενη λιμνη του βαλτου.

Ειδε λοιπον την αγαπημενη του πριγκησα ,παρεα με τον πιο τελευταιο εραστη της,να χαζογελανε και να ετοιμαζονται να φανε τα ποδαρακια του....Το τελευταιο δε,που αντεξε να δει,ηταν που τσουγκρισανε τα ακριβα κρυσταλενια ποτηρια τους,με το μπρουσκο κρασι,που φιληθηκανε στο στομα,και που ευχηθηκανε .."χρονια μας πολλα αγαπη μου"..και του χρονου 14 φλεβαρη να ειμαστε μαζι να γιορτασουμε την ημερα των ερωτευμενων."Και στη συνέχεια είδε να συμβαίνουν "τα αποτρόπαια" πανω στο κρεβάτι.Ο εραστης της πριγκιπισσας ,της πέταξε τα μάτια εξω,χωρίς κανένα απολύτως ενδιασμό,χωρίς καμια απολυτως τρρυφερότητα κ αυτή το απολάμβανε χωνευοντας τον μεν Θρασυβουλο στο στομάχι της και κ τον εραστή της,οπουδήποτε αλλού....

Αυτα ηταν τα τελευταια που ειδε και ακουσε,,μετα πεταξε πανω απο την παγωμενη λιμνη,και το χιονισμενο βαλτο και ανακατευτυηκε με τις τρελλες νιφαδες στροβιλιζομενος κ αυτος μαζι τους. και σιωπαινοντας πια για παντα ,αφηνοντας αυτον τον πανεμορφο,παραξενο,και ιδιοτροπο τοπο πισω του...Ο θρασυβουλος ομως δε θα πέθαινε.Η καταρα που του ειχε δωσει εκεινη η γριά μάγισσα,τον ήθελε να πεθαίνει πάντα μεν ,αλλά προσκαιρα.Μέχρι να μπορέσει να λυτρωθεί απο τη κατάρα της ,ο Θρασύβουλος θα βασανιζόταν αιώνια.Και ταυτόχρονα θα μεγάλωνε όσο τα χρόνια θα περνούσαν.....
...................
Το συμπερασμα απ αυτη την ιστορια,ειναι
α} προσοχη στης μαγισες..οτι γραφει δε ξεγραφει..και
β}καλυτερα στο βαλτο με τα ψωνια,παρα στη κουζινα της πριγκιπησας.
Αν το συμπέρασμα αυτό το κατάλαβε ο Θρασυβουλος ή όχι ,αλλά και το τι έκανε μετά απο τον προσκαιρο αυτό θανατό του ,θα το δούμε στη συνέχεια ......
 

Μ αφορμή μια δύση

Aλλιώς βλέπεις τα πράγματα απο μακριά.....

Κ αλλιώς ,απο κοντά...

*nNoe*

Μ ΑΦΟΡΜΗ

Καμμια φορά βρίσκω τον τίτλο σε κάτι που θέλω να γράψω,αλλά δε βρίσκω τα λόγια να το συνοδέψουν.Αλλοτε πάλι τα λόγα μου βγαίνουν χείμαρος και δεν βρίσκω επικεφαλίδα για να τους βάλω.Το πιο επώδυνο ειναι το πρώτο.Λες και η λέξη ,ο τίτλος,η επικεφαλίδα,τα συμπυκνωνει όλα με τόσο συνεκτικό τρόπο,που αρνείται την ανάλυση τους.

Ετσι και σήμερα μου τυχε το πρωτο."Μ ΑΦΟΡΜΗ ",μου σκασε ο τίτλος, και με ζωσαν τα φίδια ,γιατι ειναι αδύνατη κάθε ανάπτυξη.Ισως γιατι δε βρίσκω τιποτα που να μη γίνεται μ αφορμή κάτι άλλο.Αυτό το κάτι άλλο προτιμά να κρύβεται.Να μη φανερώνεται.Εξουσιοδοτεί κάτι άλλο λοιπόν να πεί αυτό που το ίδιο δε θέλει να πεί απευθείας.Είναι ένας άγραφος νόμος αυτός ,του "μ αφορμη",που νομίζω τον παραβιάζω πολλές φορές,Εκει σα το μικρο παιδι που του λες "μη βαζεις το δαχτυλο στη μπριζα,παει και τα βρέχει κιολας πρωτα και μετα τα βαζει ολα μαζι μεσα στη τρυπα"....

Τιποτα χειροτερο απο τη παραβίαση των΄ άγραφων νόμων σ αυτή τη ζωή.Το κόστος ανυπολόγιστο,ευχεσαι να ηταν κατι σαφές,κατι γραπτό,ενας καθως πρέπει νόμος ,μεσα σ ενα καλογυαλισμένο μαύρο βιβλίο δικονομίας η έστω γραμμένος με κεραυνό σε μια πέτρινη πλάκα.Οι αγραφοι νόμοι ειναι στριφνοί και ταυτόχρονα απλοί.Δυσκολονόητοι αλλα κατανοήσιμοι και σε μικρά παιδιά.Πονάνε αλλά και γλυκαίνουν με την ίδια ευχέρεια.Σε καταδικάζουν ερήμην,αλλα και σ αθωώνουν παμψηφεί μια μέρα που κανείς δε περιμένει να βγείς απο τη φυλακή σου και σ έχουν όλοι ξεχάσει. Οι άγραφοι νόμοι,ξέρουν τα πάντα και εχουν προβλέψει τα πάντα.Πάντα μα πάντα θα είναι ένα βήμα μπροστά απο σένα.Δε τους μαθάινεις διαβάζοντας,δε τους λες παπαγαλίζοντας,δε τους πηδάς χωρις να σε πηδηξουν πρώτα αυτοί.

Σε προκαλούν.Πάντα σε προκαλουν.Δε χρειάζεται να ασχοληθεις εσύ μαζί τους,.Μπορουν να πάρουν το οποιοδήποτε όνομα για να σε προκαλέσουν.Και συ πάντα την πατάς.Παίζεις σ ενα παιχνίδι για να μάθεις τελικά οτι το καλύτερο παιχνίδι είναι αυτό που δεν παίζεται.Οτι η μαγεία βρίσκεται μόνο εκεί που δε ψάχνεται.Οτι ο θάνατος βρίσκεται μόνο μέσα σου και ζεις μ αυτόν και χωρίς αυτόν δε θα υπηρχες.Οτι γαμήσι ειναι μονο αυτο που αναπαράγει το ειδος ,κ ολα τ αλλα ειναι απλα αυνανισμός.

Και καθε μα κάθε φορά που θ ανακαλύπτεις μια αλήθεια τους αυτή θα χάνεται απο μπροστά σου και θα εμφανίζεται ένας καινούργιος νόμος που δεν ξέρεις.Ενα καινουργιο παιχνίδι που δεν έπαιξες,ενα καινούργιο σενάριο που δεν έγραψες....

Ναι.μπορείς να κανεις Like τώρα....εγω θα πινα ενα τσιγάρο ,αλλα ενας αγραφος νομος λεει "μη μαστουρωνετε εν ωρα εργασίας,μπορει να σας ερθει καινουργια συναδερφος η οποία έκοψε το τσιγαρο και δεν καπνιζει ενω φημες τη συνοδεουν οτι θελει να σας γαμησει ολους..........."

*nNoe*

ΚΑΦΕΣ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ

Τζακι δεν "παίζει","παίζει" όμως μια σκουρασμένη ψησταριά.
Βρήκα ξύλα απο τα σκουπίδια και αναψα φωτιά στη βεράντα.
Ηθελα να πιω τον καφε μου μπροστα σε φωτια και θα την αναβα τη πουτανα ακομα και αν την αναβα μεσα στο σαλόνι.Ετσι ηθελα και τελος.Εσκασε μυτη και το καινουργιο φεγγάρι του Φλεβάρη.Καλώστο γαμοφέγγαρο.Αρχίσανε και οι γάτες τα ουρλαχτα του οιστρου τους.Α να χαθείτε παλιοκαβλωμενες κωλογατες,γεμισε ο τοπος Λουκρητιες.Γαμίδια.Τι κοιτατε κ εσεις οι απεναντι ρε? Τι κοιτατε? Τι?Αντε γαμιδια ολοι σας...

-Ρε Αυτόλυκε,,,ελα δω ρε....ελα δωωωω...ελα δω ρε μαλακισμενοοοο


-Κρααααααα....Τι θες ??τι θες?? κρααααα

-Να πας στο Pc Να πατησεις εκει στο Youtube to Τραγουδι που εχω,να πατησεις το Play...


-κρα κρα κρααα.α.Eιμαι κοράκι που τρωω πτωματα,δεν ειμαι υπηρετης σου...

-Πτωματα δε υπαρχουν.Δε την εφαγες την Αντιγονη προχτες?

-κρα κρα κρα.,...Οχι ολη.....εχω αφησει τον κωλο της ,ειναι πολυ σκληρος...

-Ωραια,πτωματα τελος σε λιγο ,αν θες φευγεις.Αν δε θες να φυγεις πατα το Play.

..Κρααα κρααα,,να σου πω,,ποια ειναι η αντιγονη αννα?

-Δε ξερω και δε με νοιάζει.Δεν υπαρχει Αντιγονη Αννα.Αντιγονη υπήρχε ,Αννα υπαρχει,αλλα Αντιγονη Αννα μαζι,δεν υπαρχει...

-κρααα κραααααμμκραααααα........Κριμα....φανταστηκα ενα διπλο πτωμα ξερεις φαση λεσβιακη... και μου τρεξαν τα σαλια..


---Ρε ανωμαλο κορακι αιντε στο διαολο πια απο δω..τα γειωνεις ολα..μα ολα......αιντε τραβα πατα το Play....το κεφαλι σου εχει γινει ντιρλα από τους μπαφους...


-Καλα ρε παρθενωπη κ εσυ δε κοιτας τα χαλια σου ,εμενα λες ανωμαλο,,,ενα τηλεφωνημα ρε να κανω ενα τηλεφωνημα και σ εχουν παει μεσα ...........ειιμαι προστατευομενος ειδος εγωωωωωωωωωωω........καλαααα,καλαα.αα......Καλααααααα....παω,το Play ειπες...


*************************
-

Θα μείνεις εδώ και θα αντέχεις
Κρατώντας το φεγγάρι
στη μέση του δρόμου θα τρέχεις

Θέλω να σε δω να χορεύεις -- κάτω από το φως
Μ' έναν δαίμονα να παλεύεις -- δράκος σωστός
Θέλω να σε βλέπω -- να κλείνεις τα μάτια
Να λες τώρα, τώρα, τώρα θα ζήσω όπως θέλω
Στο λαιμό σου ποτάμι τρέχει η ζωή σου

Θα μείνω εδώ και θ' αντέχω
Κρατώντας το φεγγάρι
στη μέση του δρόμου θα τρέχω

Θέλω να σε δω να φωνάζεις -- στον ουρανό
Όλη τη ψυχή σου να βγάζεις -- σ' έναν χορό
Θέλω να σ' ακούσω -- να θέλεις τα πάντα
Να λες πάλι, πάλι, πάλι, πάλι θα νικήσω
Στον λαιμό σου ποτάμι τρέχει η ζωή σου

Ότι αγαπάς είναι τώρα
Σε μια στιγμή γίνονται όλα
Όλα είναι τώρα

Θέλω να σε δω ν' αλλάζεις -- ν' αρχίσεις την πάλη
Τη καινούργια αρχή να γιορτάσεις -- να νιώθεις τη ζάλη
Θέλω να δω να μοιράζεις -- ότι έχεις κερδίσει
Το μικρό το παιδί που αγκαλιάζεις -- παλεύει να ζήσει




*nNoe*

Πως να σηκωθώ..

Περναν οι διαόλοι στο σπιτικό μου και κανουνε ρεσάλτα ,στης ψυχής μου τα κεσάτια...δε ξερω αν πενθω αν φοβαμαι η αν νευρικα γελω...μα υστερα και παλι τραγουδω......

******************

Γουστάρω να σηκωθώ, με τρώει κατά βάθος
αν μ' αγαπάς και με μετράς να θυμάσαι•
ποτέ μου δε φοβήθηκα το λάθος,
ο ψίθυρός μου θα σε ψάχνει όπου και να 'σαι.
Ψάξε στα συμπράγκαλά σου πάλι,
ένα τσούρμο ονείρατα θα βρεις,
τράβα στην τύχη ένα μικρό απ' αυτά ρετάλι
και δέσε το αύριο μ' αυτό, να το χαρείς.
Αν διαλέξεις πάλι το προσπέρασμα,
θα φταις για όλων μας το σκάρτεμα
και απ' το δικό μου κακογέρασμα,
δε θα βρεις την πύλη για το βάθεμα.
Γι' αυτό κάνε με να σηκωθώ
θα προκάμουν τα ωραία οι ένοχοι
βρείτε μου μια στιγμή να κρατηθώ,
γινήτε αδέρφια μου, κι όχι μ' αυτούς συνένοχοι.

*****

Καλη νυχτα και "μαγκιά μου"....οι σημαιες μου θ ανεμιζουν στο μαυρο ,σε πεισμα ολων των καιρων....

*nNoe*

ΦΟΒΑΜΑΙ (03:00 πμ)

-Κραα...κραααα.....τι εγινε? γιατι εισαι ετσι?

-Απλα βουλωστο κ αντε γαμησου.Η μαλλον...μάλλον......οχι...οχι,,,,αν θες.μεινε διπλα μου....Μονο εσενα εχω πια.Μονο εσενα....κανεναν αλλον......μεινε..το θελω.Μεινε....

-

**************

Μπροστά σου τα φώτα μιας πολιτείας
που περιμένει τις ανασκαφές...
Και τα κλουβιά με τα καναρίνια που κοιμούνται βαλμένα στη σειρά...
Κι εγώ που δεν έμαθα ακόμα ποιος είμαι
ένας κουρασμένος σκοπός, χωρίς προοπτική...
Και συ που σε λίγο θα σβήσεις
ένα από τα φώτα, για να κοιμηθείς με κάποιον που μου μοιάζει...
Έτσι που τα σίδερα του κλουβιού
να χαθούν για μια στιγμή, μέσα στο σκοτάδι...

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Τα ρούχα μου παλιώσανε και δεν αντέχουν
τρύπες στα γόνατα από τις υποκλίσεις
τσέπες ξηλωμένες απ' τα κέρματα
χαλασμένα φερμουάρ, χάσκουν χρεοκοπία
Το κορμί μου μελανιασμένο
μες το κρύο σαν λάθος
που δεν το παραδέχεται κανένας
γυρνάει και ζητά τη ζεστασιά σου

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Τα τσιμέντα σου καινούρια
με έπιπλα λουστραρισμένα
Και μάρμαρα λευκά
μια γυαλάδα που στραβώνει
και δε σ' αφήνει χώρο να σταθείς
και μόνο εγώ απ' όλα εκεί μέσα σαπίζω σαν σε αρχαίο τάφο
Σκεύη παραστάσεις βρέθηκαν εκεί
εκτός από εμένα, που σε κρύπτη μυστική
ψάχνω ακόμη να σε βρω να με αναστήσεις

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Τα ρούχα μου παλιώσανε και πέφτουν
σαν χρεοκοπημένες κυβερνήσεις...
Γέρασα μ' ένα παιδικό παντελονάκι
και το πλοίο δε φάνηκε ακόμη...
Σε σφίγγω πιο πολύ γιατί κρυώνω
το κορμί μου δρόμος, που εκτελούνται δημόσια έργα
κομπρεσέρ μ' ανοίγουν και με κλείνουν...
Τράβα λίγο τη κουρτίνα να με δεις
έγινα διάδρομος για στρατιωτικά αεροπλάνα
Και το μυαλό μου, αποθήκη, για ραδιενεργά κατάλοιπα...
Μέτρα ασφαλείας πήρανε, για την αναπνοή μου
και σε πολυεθνικό μονόδρομο, το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Έτσι ζω προκαταβολικά το παρελθόν μου
και με δυο γυμνά καλώδια για χέρια
αγκαλιάζω τα ψηλά σου volt για στερνή φορά

Φοβάμαι!

*nNoe*