20 Ιουλίου

Μετά τη Δύση.20:45

                                        *nNoe*

"Το μαγικο παραθυρο"

Ειναι ΄'ενα μαγικό παράθυρο,απ το οποίο μπορείς να δεις τον κόσμο ν αλλάζει,την ωρα που αλλαζει και δε το παίρνει καν χαμπάρι.Μπορείς ν ακούσεις τις δικαιολογίες των φίλων σου,των γνωστών σου ,για την ξαφνική τους εξαφάνιση,μπορείς να μυρίσεις τον φόβο τους ,μπορεις ν ακουσεις τις σκέψεις τους,μπορείς να δεις την γύμνια τους ,την αλλαζονεία τους , τ ασθενοφόρα που μεταφέρουν τον πληγωμενο εγωισμό τους, τις μικρές μάγισσες που τους γοητεύουν με φτηνά κόλπα,τις μέλλισσες που τους στραγγίζουν το μέλι απ το μυαλό τους,τις σφήκες που απομυζούνε το αιμα των πληγών τους...

Δεν ειναι ένα απλό παράθυρο αυτό.Και συ αλήθεια , πρέπει να ν αντέχεις για να δεις απ αυτο το παράθυρο. Θα δεις και τον ευατό σου ν αλλάζει ,θα τον δεις να περπατά μπροστά σου και να κάνει ότι και οι άλλοι.Θα ναι σαν να χεις πεθάνει και βλέπεις τα πάντα ,αλλα χωρίς να νιώθεις την αδιαφορία που νιώθουν οι νεκροί.Εσυ θα μπορείς να νιώσεις την αλήθεια τους ,μια αλήθεια που θα σ αφήνει μόνο σου ,χωρίς αυτούς ακομα και χωρίς εσένα.Οτι και να βρουν να σου πουν,θα ξερεις ηδη τα ψεματα τους,θα ξερεις τους λόγους που στα λενε και θα νιώσεις για όσο αντέξεις ,την απόλυτη μοναξιά σου στην ουσία της.Θα σε δεις να σε προδίδεις ...ακομα και συ ,εσενα....

Δε θα κατηγορήσεις κανέναν ,δε θα θυμώσεις σε κανέναν ,δε θ απαιτήσεις απο κανέναν .Θα εύχεσαι μονο,να μην είχες κοιτάξει ποτέ απο αυτο το παράθυρο......Αλλα θα ναι αργά....Και θα πρέπει να συνεχίσεις να ζεις και μετά απ αυτη τη γνώση.Και θα σπας το κεφάλι σου να θυμηθεις ,ποτε εσυ ζήτησες αυτή την γνώση και τι σ εκανε να την ζητήσεις.....και θα ελπίζεις .Οχι να ξεχάσεις τι είδες,μα κατι πολυ πιο απελπιστικα δυσκολο μα και απλο συνάμα.......Να μπορεσεις να φυγεις απ αυτο το παραθυρο και να ζησεις .Την κάθε στιγμή σου μεσα σ αυτον τον κόσμο.Αυτον τον συγκεριμενο κοσμο που ειδες μεσα απ αυτο το μαγικο παράθυρο...

05:45
Ξημερώνει .Γλυκά,ζεστά μα και δροσερά.
Ειδα ενα παράθυρο στον ύπνο μου.
Ενα παράθυρο μαγικό....
Ενα πυκνό και πλούσιο σ άνθια ,γιασεμί ,το σκέπαζε.....
Μονάχο του ,σ ένα σπίτι παλιό,με τα δωματιά του γεμάτα καθρέπτες και βαριά ξύλινα έπιπλα ,σκεπασμένα με λευκά σεντόνια.......
Και γω στεκόμουν εκεί και κοίταζα,τον κόσμο ,για ωρα απαγορευτικά πολύ,τόσο πολυ, που ξεχάστηκα να κοιτάζω...ξεχασα ποιος ειμουν,ξέχασα το γιατι και το διοτι,ξεχασα την ερωτηση ,ξεχασα και την απαντηση....με αποσυνθεσε η γνωση και εγινα χωρις να το καταλαβω μερος του,εγινα κ εγω αυτο το παράθυρο....
Και περιμενα-λέει- καποιον να ρθει,να κοιτάξει μέσα απο μένα ....


(Χαζή κουβέντα και σενάριο
που παίρνει Όσκαρ στην οδύνη
πολλά που υπόσχεται το αύριο
μα τίποτε ποτέ δε δίνει.
Εμένα ρώτα με, που είδα
τι θέμα μου 'βαλε ο Θεός μου
να γράφω χρόνια στη σελίδα
«κάθε στιγμή να ζεις του Κόσμου».)

                                          *nNoe*

¨Χαρούμενος τωρα?"

Κάθε μέρα,όταν επέστρεφε σπίτι,έπρεπε να τους πει ,μια ιστορία απ τον έξω κόσμο.Ενιωθε πως ετσι δεν εφευγαν και επίσης υπηρχε κάποιος να τον περιμένει στην επιστροφή του.Η πόλη είχε απο καιρό αδειάσει.Τα κτίρια ,αδεια απο ενοίκους,τα μαγαζιά έρημα τα περισσότερα λεηλατημένα με σπασμένες τις τζαμαρίες,τράπεζες κάπνιζαν επι μέρες ,το ίδιο τα βενζινάδικα ,και τα μεγάλα πλοία στο λιμάνι.

Χτες είχε δεί ένα ψηλό άντρα ,στη συμβολή δυο λεωφόρων,να τεντώνει τα χέρια του και να κοβει τις φλέβες του ,κατά μήκος.Η όψη του μαύρη,το αίμα του πίδακες σκουρόχρωμου υγρού.Ο ήλιος πίσω του τον φωτιζε σαν σύμβολο ονειρικό.Κρύφτηκε σ ενα υπόγειο.Σε μια γωνιά ,ανθρωπινες φιγούρες απο άλλον αιώνα,φορωντας κουρέλια και ζέχνοντας δυσωδία,έτρωγαν με τα χέρια ενα λιπόσαρκο αρνί.Αίσθηση αναγούλας τον κυρίευσε.Ετρεξε.Βρέθηκε αγνωστο πως ,δεμένος σε μια κουνιστή καρέκλα.Μια γριά σαν πεθαμένη ,ωχρή, με ζάρες στο πρόσωπο,χωρις δόντια ,γεμάτη σάλια και υγρα που τρέχανε απο σπυριά που ηταν γεμάτη,του έχωνε στο στομα ενα σάπιο ροδάκινο,απο μια λαική που μόλις είχε τελειώσει.

-Σου δίνω τα παντα ,του ελεγε,και συ....?Εσυ μ αποστρέφεσαι...Φατο! Φάτο!! Eισαι τοσο τυχερός και τοσο ακατάδεκτος μαζί.

Οτι και να έλεγε ,δεν ειχε σημασία.Οτι και να ζουσε δεν ειχε σημασία.Αν κάτι φαινόταν να χει σημασία,ήταν πως μια ιστορία ,τους έκανε να μη φευγουν κ ετσι ειχε κ αυτός μια παρέα να τον περιμένει.

Μια μέρα,δε είχε τίποτα να πεί.Στο στόμα του είχε σύρματα .Του τα χαν χωσει εκει,σκιζοντας του το σαγόνι και ολη τη γνάθο ,μια συμμορία απο μαύρους και πολωνούς μ ένα τομάρι Ελληνα για αρχηγό.Ηταν η συμμορία της Ερλίκης.Ανάθεμα και αν ήξερε τι σήμαινε.Ειχε ακουσει πολλες ιστορίες για αυτούς ,ποτέ δε ένιωσε οτι τον αφορούσαν.Οταν γύρισε σπίτι μες στα αίματα ,λιποθύμησε.

Οταν συνήρθε δεν υπήρχε κανείς.Εφυγαν .Μια μερα δε μπορεσε να μιλήσει κ εφυγαν.Επρεπε να ζήσει με το χειρότερο φόβο του.Διαλυμμένος απ τον πόνο και την φρίκη,τραβούσε για τη δουλειά του.Την επόμενη,η πορτα στη δουλειά του δεν άνοιγε.Ενας στρατός απο τρωκτικά ειχε καταλάβει τα πάντα .Του πεταξανε την απολυσή του κατω απο τη πόρτα .

Τράβηξε κατα τη θάλασσα.Μαζί του εκατμμύρια καρδιές βγαλμένες απο άγνωστα του σώματα ,πάλλονταν και σπαρτάριζαν μεσα στα αίματα .Ολόκληρη η λεωφόρος της πόλης που οδηγούσε στη θάλασσα ,ειχε γεμίσει ματωμένες καρδιές που προχωρούσαν και σπαρτάριζαν.Αναμεσα τους κ αυτός.Ο ηλιος τις στέγνωνε απο τα αίματα τους και μια μια ,πέθαινε αφυδατωμένη.Μολις πεθαινε,αλάφρωνε τόσο που ο σιγανός άνεμος τις μετεφερε ψηλά.Σε λίγο σμήνη απο νεκρές καρδιές ,έμοιαζαν με μαυρα φύλα στο φως του ήλιου παρασυρμένα απο τον καλοκαιρινό άνεμο.

Εφτασε στη θάλασσα ,μονος του.Καμια καρδιά δεν τα χε καταφέρει να φτάσει μεχρι εκει.Το νερό στραφτάλιζε γαλάζιο.Εβγαλε την καρδιά του και την πέταξε στο νερό.Πρόλαβε να ψιθυρίσει προς τον ουρανο.....

-"χαρούμενος τωρα?"



 Δύση .    20:17

                                                 *nNoe*

15 Ιουλίου

Στη δύση.Με σύννεφα.

20:12

                                   *nNoe*

"Ανησυχίες ενός ζωντανού"

Αυτός ο τύπος απο το γραφείο κηδειών ,εξακολουθεί και μ ανησυχεί.Οπως περνάω έξω απο το μαγαζί του,είδα εδω και κάτι μέρες,οτι (μάλλον) έχει δημιουργήσει εναν κλώνο του.(Τον εχω ικανο,παιζει να ειναι ενας διαστραμενος επιστημονας που κανει πειραματα με κλωνους και το παιζει επαγγελματιας που διατηρει γραφειο κηδειων..)

Ειναι ενας δευτερος τύπος ,λοιπον,ακριβως σαν αυτον,το ίδιο λιπόσαρκος,με τα ίδια γυαλιά,με το ίδιο ποτήρι φραπέ μπροστά του και το ίδιο βλέμμα-βουντού προς τα έξω.Μεταξύ τους δεν τους είδα να μιλανε ποτέ,κοιτάνε με το ίδιο γεματο λιπος βλέμμα -βουντού εξω στο δρόμο κ εχουν μπροστά τους απο ενα ποτηρι φραπέ.Καθονται διπλα δίπλα και γεμίζουν τον χώρο. πισω απο το γραφειο.Τα ερωτήματα με βασανίζουν."Γιατι να δημιουργήσει εναν κλώνο?" Πως τα κατάφερε?" "Και αν δεν ειναι κλώνος ,τοτε τι του ειναι ?Αδερφος δίδυμος?"Ολο αυτο που κάνουν ,ειναι σχέδιο ,ειμια σιγουρος γιαυτό,αλλα δεν εχω επαρκείς αποδείξεις γιαυτό.

Οπωσδήποτε ,είναι επικίνδυνο να περνάς έξω απο αυτό το συγεκριμένο γραφείο,αλλά όσον μ αφορά κάθε φορά το ξεχνάω και το θυμάμαι μόνο οταν περνάω απο μπροστά γιατι απο κει ειναι ο δρομος μου,συν οτι εχει και σκια ,ενω απο το απέναντι πεζοδρόμιο ΄έχει πάντα ήλιο την ώρα που περνάω εγώ.Οταν περνω απ εξω λοιπον ,νιώθω πρωτα τη ματιά τους και αναγκαστικά γυρίζω.Μαζί με τη ματιά τους ακούω και μια φράση στο μυαλο μου...

-" πέθανε ρε....νεκρός εισαι ετσι κ αλλιως,γιατί δε πεθαίνεις ?εχω κ εξοδα...πεθανε ρε...τι τωρα τι αυριο,τι μετα απο λόγα χρόνια?...πέθανε ,.,,μη το ζορίζεις ....δεν εχει αξία και νόημα πια " δεν εχεις μελλον ,τι μέλλον να χεις ?αμα σ απολυσουν απο τη δουλειά,παει χάθηκες,"..γυναικα δεν εχεις ,παιδια δεν εχεις ,καμμένο και χαμένο κορμί εισαι"..."τελειωνέ το "....."εχουμε κ αναγκες,η εφορια με κυνηγαει,φπα δεν εχω πληρώσει,κανεις δεν εχει να με πληρωσει,η γυναικα μου μ απαταει,τα παιδια μου πεινάνε...ψοφα ρε,ψοφα..."

Απ την άλλη πάλι κ εγω,πρέπει να ομολογήσω σ αυτό το σημείο ,οτι τοτε μια πιάνει μια διετραμμένη επιθυμία να μπω μέσα.Σαν επισκεψη ρε παιδι μου.Πως πας σ ενα μουσείο.Εν αναγκη αν ειναι,να πληρωσω κιολας.Θα θελα να δω το υπογειο με τα φέρετρα,αν ειμαι τυχερος και εχουν και κανα κουφαρι εκει,ακόμα καλύτερα,η θα μπρουσαν να εχουν ενα τεραστιο ψυγειο που θα κρατανε τα πτωματα ,μεχρι οι συγγενεις τους να βρουν λεφτα να τους παρουν ενα αξιοπρεπες φέρετρο.Ενα ψυγείο με νεκρους..ουαου...θα ναι οπως ενα ψυγειο με τουρτες που περιμενουν υπομονετικα τη σειρα τους να στολιστουν και να γινουν γενέθλιες.Θα θαλα να τα δω ολα αυτα.Και θα θελα να ακουσω και ιστοριες.Ειμαι λιγο ακουστικος τυπος ειναι αληθεια.Οση ωρα με ξεναγουν ,θα θελα ν ακουω τρομαχτικες συγκινησιακές ιστοριες με νεκρους, δράματα ,κλαμματα και αν ,*λεω αν-...απλα λεω ,-αν- επιαξε τιοποτα με καμια νεκροφάνεια....κατι σε spooyky δλδ....εεε....

 

Ολα ολα αυτα ,μ ανυσηχουν.Δε τα σκεφτομαι παρα μονο στο διαστημα που χρειαζεται μεχρι να περασω απο το γραφειο κηδειων .Και μεχρι τωρα ηταν ενας που καθοταν πισω απο αυτο το γραφειο.Τωρα ειναι δυο.Και οι σκεψεις μου γινανε περισσότερες.Κ αυτο μ ανησυχει.

Μετα που φευγω απο εκει ,καπως περναει όλο αυτο το βασανιστήριο.Φτανω στο γραφειο μου στα Σεπόλια ,μπαινω μέσα και ηρεμω τελείως,Εκει δε μ ενοχλει κανένας.Οι σκεψεις και οι εμμονες φευγουν.Μια σιωπη απλωνεται παντου στους 3 οροφους και αγκαλιαζει τη σκονη, τη βρωμια ,τις μυρουδιες απ τα πτωματα των κατσαριδων ,και των ζομπι τιμολογιων που παραμενουν εις πεισμα ολων ζωντανα και ζητανε να πληρωθουνε ...ολα δλδ ,ειναι υσηχα και ηρεμα.Ψυγειο δε εχει,τουρτες δεν εχει,κανεναν στην εισοδο δεν εχει,συγγενεις δεν ερχονται,φιλοι δεν ερχονται,γκομενες δεν ερχονται,ολες κ ολοι δηλωνουν μια αποστροφη για το χωρο δουλειας μου.Δε ξερω γιατι.Ειναι τοσο ηρεμα.Ενα κορακι που κ που καθεται εξω απο το παραθυρό μου και κραζει μελωδικά,μια νυχτερίδα πινει μαζι μου τον εσπρεσο μου,γιατι ειναι κομματια απο τη νυχτα που περασε.Λιγες κοτες θα θελα να χω γιατι εχει τιγκα σκουλικια,πω πω,,και για ψαρεμα αν πηγαινε κανεις απο εδω θα πρεπε να παρει σκουλικια,θελω να πω δλδ ,ολα ειναι ηρεμα ,εχει μια τεραστια βιοποικιλοτητα ο χωρος κ ειναι κ ομορφος ο γαμημενος απο μακρια.Σαν ταφος μοιαζει.........

*nNoe*

"Οι μάγισσες και το διψασμένο βατραχάκι"

Οι κακές μάγισσες,όλων των παραμυθιών.προσγειώθηκαν με τις ξύλινες σκούπες τους,σε μια μικρή πλατεία κάτω απο την Πλατεία Αμερικής στην Κυψέλη κ έκατσαν σ ενα σουβλατζίδικο για να φάνε.Μεσημέρι Κυριακής ,στα μέσα του Ιούλη ,σε μια Αθήνα που έβραζε σπορους απο καλαμπόκι στο καζάνι του ουρανού της , με το ξεθωριασμένο γαλάζιο λάδι της θάλασσας του Σαρωνικού κ ετοίμαζε "ποπ κορν "συννεφα .

Οι σκούπες απ τις μάγισσες ,μόλις αυτές έκατσαν στο τραπέζι,ξεπάρκαραν μονες τους,και πηγαν στα χερια μιας παρέας απο μαυρους μετανάστες που κάθονταν στη σκια ενος περιπτέρου και αυτοί τότε χωρίς κανεις να τους πει τίποτα,άρχισαν να καθαρίζουν την πλατεία απο τα σκουπιδια και τις κουτσουλιές των περιστεριών που είχαν αράξει κάτω απο συστάδα θάμνων και περίμεναν να πέσει καποιο συννεφένιο ποπ κορν απο τον ουρανό για να τσιμπήσουν κ αυτά..

Οι μάγισσες όλων των παραμυθιών ,παράγγειλαν κεφάλια απο ψητά αρνιά,σπληνάντερα,γαρδούμπες,συκωτάκια,κοκορέτσια και φυσικά τηγανητές πατάτες.Φορούσαν όλες ψηλά μαυρα καπέλα και οι μύτες τους ηταν γαμψές και μεγάλες.Τα προσωπά τους γεμάτες κρεατοελιές και τα νύχια τους κοφτερά τεράστια και βαμμένα κόκκινα ,απο το αίμα όλων των πλασμάτων που είχαν βασανίσει και σκοτώσει.Μεταξύ τους ,μιλούσαν με τσιριχτούς σιγανούς σιγμούς ,όμοιους μ αυτους των φιδιών.

Εγώ πέρασα απο εκεί ,την ώρα που όλες τους είχαν απο ενα κεφαλάκι αρνιού στο στόμα και ρουφουσαν το ψημένο μυαλό του.Σκέφτηκα οτι αυτό που βλέπουν τα μάτια μου,είναι κάτι τρομαχτικό και ανήκουστο να ειπωθεί.Μόλις το σκέφτηκα αυτό,τότε όλες μαζί γύρισαν προς τα μένα και με μια φωνή που ειπώθηκε απ όλες μαζι ,αλλά ακούστηκε σαν μία ,μου ειπαν: θες να φάς μαζί μας?Δε πρόφτασα να σκεφτώ την απαντηση μου και καθόμουν μαζί τους.Για φαί φυσικά ,ούτε λόγος,το μόνο που ήθελα ήταν να τις ρωτήσω, ήταν....

-".. γιατι δε βγαίνουν πια σήμερα παραμύθια, που να πρωταγωνιστούν ,αν το πρόβλημα δλδ ,ειναι στους παραμυθάδες ,η αν είναι δικό τους πρόβλημα και δε κάνουν τιποτα άλλο απο το να τρώνε."

Τότε ,με τον ίδιο τρόπο πάλι,δλδ όλες μαζί ,αλλα μια φωνή μόνο ,μου απάντησαν...

-"Πλάκα ,μας κάνεις ?Αυτό ειναι το δικό σου πρόβλημα εσένα ?Ανεργία?Συνθηκες διαβίωσης? Πολιτικά?Εργασιακά δικαιώματα ?Ψυχοφάραμακα?Αυτοκτονίες?Διαλυμένες προσωπικότητες ?Ψυχολογικα καταβαραθρωμενες συνειδησεις ??Μεταναστευτικό? Οικονομκή ανέχεια?Δε σου λένε τίποτα όλα αυτα ?Το προβλημά σου είναι γιατι δε βγάινουν καινούργια παραμυθια με μας?

Προσπάθησα να δικαιολογηθώ,την ίδια ώρα που οι μαυροι,ειχαν τελειωσει το σκούπισμα της πλατείας και ενας ενας ,ανεβαιναν πάνω στις σκούπες και πεταγαν ψηλά.Με την ακρη του ματιού μου ,τους έβεπα που πήγαιναν στα συννεφένια ποπ κορν και τα κατέβαζαν στην πλατεία και μ αυτα τάιζαν τα περιστέρια.


-"Εεεεε...οχι,ψέλισα,η αλήθεια ειναι πως ,δεν ειναι καρός για τέτοιες απορίες ,αλλα να ,όσο να ναι ,δε βλέπεις και καθε μερα μπροστά σου όλες τις μάγισσες των παραμυθιων να τρωνε κοκορέτσια,και κεφαλάκια αρνιών και να πίνουν μπύρες.(Σ αυτο το σημείο να πω,οτι η κάθε μια είχε παραγγείλει ενα τελάρο παγωμένες μπύρες,τις οποίες άνοιαγν με το μπροστινό τους δόντι και επιναν αβέρτα)Οποτε δεν ηξερα,τι να σας ρωτήσω,και σκέφτηκα να σας ρωτήσω κάτι σχετικό με σας,να σας αφορά δλδ.Καταλάβατε?"


-"Πούτσες μπλε".Μου απάντησε η "ολες μαζι ,μια φωνή"."Πολλά σκέφτεσαι,λαθος πράγματα σκέφτεσαι και γενικά "πάρτο αλλιώς" η "παρε τον πούλο μιας και μεζέ δε παίρνεις ".

Κ όπως το παν αυτό,ξαφνικά μεταμόρφώθηκαν σε κανονικές γκόμενες ,οι οποίες μοιάζαν όλες στη χιονάτη ,αλλα σε διαφορετικές εκδόσεις .Ολες εντυπωσιακές.Η φωνή τους κελάρυζε,το γέλιο τους ηταν σαγηνευτικό,τα στηθη τους σχεδον βγαλμένα έξω απο αβυσαλέα ντεκολτέ.Αλλες ψηλες,αλλες αδυνατες,αλλες γεματουλες,ενα χαος ,καθε τυπος γυναίκας καθόταν στο τραπέζι.Την ίδια ωρα ηρθανε και οι μαυροι και κατσανε κ αυτοί, μαζί μας,ενω οι σκούπες ,κυνηγούσαν κατι χρυσαυγίτες που πέρναγαν απο την αλλη πλευρα του δρόμου.


Θα πρεπε να μουνα καμποση ωρα μπροστα στην ιδρωμένη υπάλληλο του cafe.Θα πρεπε επισης να μοιαζα πολυ ταλαιπωρημένος.Θα πρεπε ,διοτι με κοιταζε με πολυ συμπόνοια,,

-Τελικά,θα παρετε κατι?Θελετε κάτι? με ρωτησε.

-Ε?

-Λεω θα παρετε κατι? ειστε περιπου μιση ωρα εδω και κοιτατε τους 7 νανους που πινουν εσπρεσο κ αναρωτιεμαι αν σας κανουν εντυπωση οι κοντοι ανθρωποι τοσο πολυ!!! Εντάξει,ειναι κοντοι.Ειναι νάνοι.Αλλα κ αυτοί ,εχουν δικαίωμα σ ενα καφε.Ε? Δεν εχουν?

-Ε? Ναι....ναι,σιγουρα.Εχουν.Ολοι εχουν.Εχουν...Ε...κ εγω...κ εγω,,,εναν εσπρεσο φρεντο θα ηθελα δεσποινίς Χιονάτη.

-Που ξέρατε τ ονομα μου?~!!!!!

-Δε γαμιεται δεσποινις μου..? δε γαμιεται??που το ξερα.... δε μου δινετε να πιω τον εσπρεσο φρεντο μοθ που τον εχω αναγκη? Ε ?κ εγω παλι...ενα φτωχο βατραχάκι ειμαι που με κυνηγαει ενας κορκόδειλος .

-Α....καλεεε...εσας κυνηγούσε??? Ε μα κ εσεις.....ηταν ερωτηση αυτη....?:"Νοεεεε....τι θα φαμεεεεεε σημερα????????",xaxaxaxaa
Μισο λεπτακι κ ο εσπρεσο φρεντο σας ,θα ειναι ετοιμος!!!

 

                              *nNoe*

Σελένιες

Οι Σελένιες είναι οι μικρές νεράιδες της ζέστης.Γεννιούνται στον βραδυνό ορίζοντα των καλοκαιριών, οταν ο ζεστός άνεμος φουντώνει τις φλογίτσες στα καντήλια των νεκροταφείων ,οταν ανάβει τα φωτα στα μοναχικά διαμερισματα των πολυκατοικιών, οταν γλυκαίνει το μαυρογάλαζο της θάλασσας στα μάτια των φάρων ,οταν ανατέλει η σελήνη του Ιούλη ,οταν φλεγονται στην δύση της, πόλεις ολόκληρες και γίνονται προσάναμμα σ οδοφράγματα έρωτα κ αναρχίας.

Οι Σελένιες αγαπούν τα μικρά κορίτσια και τους κύβους απο ζάχαρη βουτηγμένους σε χυμούς παγωμένου λεμονιού.......

 

((Κι είδα μακρυά τα φώτα τους, τ’ άπειρα, να χορεύουν,που ήταν σαν να με φώναζαν, που ήταν σαν να μου γνέφουν και που το πλοίο προσπέρασε, πλέοντας στο σκοτάδι..)

                                                 *nNoe*