"Και...."

Και βρέχει και χιονίζει και έχει συννεφιά και λιακάδα
και φυσάει και μένει ακίνητος ο καιρός και μου γελάει..

Και έχει κύμα και μπουνάτσα και κρυώνω και λιάζομαι
και τρέχω και δε φτάνω ποτέ και μένω και ξεχνιέμαι...

Και φεύγω και γυρίζω και σκάβω και ανασταίνω και η μέρα περνάει
και γελάω και φοβάμαι.Πολύ.Όλα πολύ και τα χρόνια περνούν..

Και είναι όλα ίδια κ αλλάζουν και θυμάμαι κ ελπίζω και θέλω
και μένω εδώ και μένω εκεί και αλλού και είναι πάντα η ίδια μέσα μου ξενιτιά .

Κ όλα μου λεν για μια πατρίδα,όλα μου λεν για ένα σκοπό ,όλα μου λένε
και μου γελάνε σαν μωρό και κλαίνε μέσα μου, σαν άλλοι και όχι εγώ....

*nNoe*

 Η δυση της Κυριακής 10 Γενάρη 2016

Παγωνιά...

Μετα τη δύση.Παγωνιά.

Οι δικές μου λιγοστες νιφάδες της Πρωτοχρονιάς.

*Καίγομαι σαν τσιγάρο μόνο του στο τασάκι ενός παλιακού καφενείου,με 3 γέροντες να χορεύουν μόνοι τους,την ώρα που η  -10 του αρκτικού κρύου περνάει πάνω από την Αθήνα.

*Δεν τρώω τα σπόρια από ένα ρόδι. Τρώω και πίνω μικρούς βυσσινί Θεούς ,πικρούς και δροσερούς στον παγωμένο βοριά της δύσης .

* Δεν θα υποτιμήσω ξανά κανένα ψίθυρο.Μοιάζουν με τα λευκά παγωμένα "χιονομυγάκια" της Πρωτοχρονιάς . Τόσο μικρά ,τόσο ασήμαντα ,τόσο τέλεια,τόσο θεϊκά δουλεμένα ,να πέφτουν στο τοπιο της ψυχης και να το μεταμορφώνουν

*Τόσοι στίχοι και τόσες μουσικές για να φτιάξουν το δικό σου τραγούδι.Ν αντέχει στην παγωμένη ασφάλτινη άβυσσο της ζωής σου.Να λιώνει όπως το βλέμμα σου όταν παραδίδεσαι...

*Οι άνυδρες μέρες ,οι φτωχές,οι γεμάτες σκόνη ,μου φέρανε την πικρή χαρά της γνώσης.Οι πλούσιες κ αφράτες νιφάδες των γεροχειμώνων που αναπαύονται,την γλυκιά ήττα της αυταπάτης....

*nNoe*

Ει φίλε...

Ει,,,ει φιλε,στο μπαλκονι....αποψε παραμονη πρωτοχρονιας ,που χιονιζει....και οι δρομοι της πολης ερημωνουν και τα σπιτια μεσα λαμπουν απο τα στολιδια και φως....

Ει φιλε....ειμαι ο διαβατης στη γωνια που περπατα με τα χερια στη τσεπη.Δεν ξερω που παω αποψε,δεν με περιμενει κανεις,σε βλεπω που αναβεις κρυφα τσιγαρο.Μην καπνιζεις πολυ,στο λεω,,δεν βλεπεις τα δακρυα μου.Το χιονι ειναι πυκνο και ο ανεμος παγωμενος.Να προσεχεις ,θα μαι διπλα σου οσο μπορω ,οσο μ αφηνεις να μαι,οσο μπορει η ματια σου να με βλεπει ακομα προν χαθω στη γωνια.

Ει φιλε΄΄ θα ρθουν δυσκολα χρονια,ν αντεχεις,θα ρθουν να σου που πως σ αγαπουν ,θα πεις και εσυ πως αγαπας,μα ......πως θα προδωθειτε ολοι΄...Τωρα θα ξεχασεις ,μα Θα θυμηθεις οταν θα πονας,αλλα εσυ ν αντεξεις.Ν αντεξεις σου λεω,η ωρα περναει ,το τσιγαρο τελιωνει,και η χρονια επισης.Να φιλησεις την μαμα και τον μπαμπα.Και να χαιρεσαι την καθε στιγμη σου.Θα το κανεις ?Πες μου,μη φευγεις ακομα.θα το κανεις?

Το χιονι κοβει για λιγο ,σε φωναζουν μεσα.Δεν θα σε ξαναδω εγω.Εσυ θα θα με ξαναδεις οταν ξυπνησεις μια μερα,θα ναι και παλι παραμονη πρωτοχρονιας και θα χιονιζει και θα πονας πολυ.Σαν εμενα τωρα.Κατι ακομα. κατι τελευταιο.Εφυγες.αχ..Εφυγες.Ηθελα να σου πω..... Ακου αυτο το τραγουδι .θα το θυμηθεις οταν θα ρθει η ωρα που σου λεγα.Θα ναι η ωρα που θα με δεις. Και θα μαι .....εσυ!!

ΟΛΑ ΚΑΛΑ(κομικ)

Παραμονη Πρωτοχρονιάς και χιονίζει. Και ο ο Βαγγέλης ειναι με την Τζένη.Αρα???

"ΟΛΑ ΚΑΛΑ'. Ειναι ομως?

"Aποχαιρετισμός"

Για το "λίγο" που ήταν "κάτι" και το "τίποτα " που ήταν τα "πάντα".
Πως ζωντανεύει ο χρόνος και γίνεται τρομακτικός,
στο άγγιγμα του χειμώνα και στις άκρες απ τα δάκτυλα
_Ακούω,με λες τρελό,
που ακούω το τραγούδι της ρίζας_
πως λείπω απ τα όμορφα σε ταξίδι στην γη της πέτρας.
Που μου κλέβεις τη ματιά και μ αφήνεις τυφλό στο ωχρό φως_
Που δακρύζεις για μια λησμονημένη μυρουδιά
και ξεχνάς να μυρίσεις
τη χαρά του αποχαιρετισμού....
 *nNoe*

Ξαφνικές αγάπες(κόμικ)

Χρόνια πολλα κ απο μένα φίλοι και φίλες.

Χρονια Πολλα κ απο τον Βαγγέλη και την Τζένη ,που αν και περασανε χωριστα τα Χριστούγεννα,κάτι μοιάζει ικανό να τους ξαναφέρει μαζί.

*nNoe*