Πανσέληνος

Πανσέληνος.Γενικά.

*nNoe*

ΖΟΥΓΚΛΑ

Σιγα μην αφήσω τις παλιές μου φωτογραφίες.Τις παλιές μου μνήμες.Τις παλιές μου ήττες ,τα λάθη μου ,την ιδια μου τη ζωη,σιγά μη τ αφήσω απ εξω.Στη ζούγκλα τους θα τις κρεμάσω ,θα τις σπείρω ,θα τις αφήσω να ταξιδέψουν,θα τις αφήσω σα ανίκητα ξόρκια,θα τις στησω σαν τοτέμ.Κ ας γίνεται της πουτάνας .Ας της πιτσιλίσουν τα αίματα των σφαγών,ας τις κυνηγήσουν οι εφορίες ,ας τις ζητάνε άδεια παραμονής οι μπάτσοι.Δεν έχω καμιά δουλειά στο δικό τους μέλλον.

Τα δικά μας παρόντα,είναι βόμβες στο μυαλό του κτήνους.Οι δικές μας ανάγκες είναι οι αναμμένοι πυρσοί μέσα στα σκοτάδια.Οι δικές μας κραυγές είναι ότι πιο αληθινό υπάρχει.Η πραγματικότητα στην οποία μας εγκαλούν,δεν ειναι παρά ένα άμορφος δαίμονας τόσο αρχαίος ,και τόσο σάπιος ,που καμιά δύναμη δεν έχει ,παρα μόνο όση εμέις του επιτρέπουμε να έχει.Και θα συναντηθούμε.Μ αυτους που έρχονται απ το δικό μας μέλλον για να μας βρούν στα τυφλά.Να μας βρουν οταν θα κυνηγάνε τις χιμαιρες απο τα ονειρα τους..Να γεμίσουμε με τις κραυγές μας, το παρελθόν των γενιων που έρχονται.Με τις ατέλειες μας.Με το ανθρωπινό μας να τις γεμίσουμε και να τις μπολιάσουμε με εφιάλτες εξέγερσης .Να μη μπορουν να κοιμηθούν τις νύχτες που εμείς θα μαστε αστέρια .Να βιάσουν την αυγή ,να τη λυτρώσουν απο τη τυραννία της φορμόλης .

Ξερω πια.Ξερις κ εσυ.Κ εσυ το νιωθεις .Δεν εμαθες ποτε να μιλάς.Ποτε να τραγουδάς.Να σαι αληθινός δεν εμαθες .Πιο σοφος δε έγινες.Οι δικαιολογίες σου δε ηταν παρα τα δικά τους δολώματα.Μπορείς όμως να ουρλιάξεις.Αναρχα.Βίαια.Μπορεις να απλώσεις το χέρι .Μπορείς να αποδεχτεις την ήτα σου.Θα ναι η πρωτη σου νικη.Η κραυγη σου θα ναι οι πρωτες σου λέξεις . Ξέχνα τους ποιητές.Ξέχνα τους .Ξέχνα τους σοφούς.Ξέχνα τους.Μη προσπαθείς να θυμηθείς τι ειπαν,και μη ξεσηκώνεις φράσεις όμορφες να πεις ,για να φανεί οτι ¨""ξέρεις",οτι "εμαθες"...Μη καλυπτεις την ορφάνια σου με τη σιωπή σου.Δεν ειναι παρά ο εγωισμός σου η προσφορά σου στη δική τους νίκη.Στερησε τους το.Πεταξε τον.Ονειρέψου ξανά.Νιώσε .Πάρτο απ την αρχη τωρα στο τέλος σου.

Ειναι πόλεμος.Μη ξεχνας τις δικες σου φωτογραφίες.Τις δικες σου μνήμες.Τα λάθη σου.Τις αδυναμίες σου.Τα τραγουδια σου,τις αυταπατες σου.Τις καρποφορες ηττες σου και τις ανοξοδες νικες σου.Ολα φέρτα και βάλτα διπλα στα δικα μου,διπλα στα δικά του,Να γεμισουμε τη ζουγκλα με τοτεμ.Να κρεμάσουμε στα κλαδια τις σημαίες μας.Και να ουρλιάζουμε ανάγκες .Να γινουμε οι εφιάλτες στα ονειρα των γενιων που ερχονται.Ναι ,θα μαστε απαισιοι,θα μαστε φριχτοι,θα γινουμε η κραυγη τους οταν θα ξυπνανε μην αντεχοντας μας .Και η δικα μας ελπιδα θα ειναι αυτοι.Που ερχονται.Αυτοι που δε θα χουν τιποτα ανθρωπινο να θυμουνται παρα μονο τις δικες μας κραυγες.Και εκει υπαρχει μια ελπιδα.Για ολους μας.Αυτο δε μπορεις ν αρνηθεις οτι μπορουμε να το κανουμε.Τουλάχιστον αυτο.

                                                       *nNoe*

Μπαλώματα

Mπαλώματα ,μέσα -έξω....
18:35 ,τ' απόγευμα

*nNoe*

Ζωγραφιές

/*******************/

*nNoe*

Δυαύγεια

Λιγα σύνεφα και διαύγεια.Σελήνη.

*nNoe*

Angel's bar

Δεν είναι παρά το μπαρ των Αγγέλων.Μια τρύπα μαγαζί,με 4 σκαμπό όλα κ όλα ,τοίχους γεμάτους μπουκάλια διάφανων και χρωματισμένων υγρών,έναν τεράστιο καθρέπτη με μπρούτζινο πλαίσιο,ενα μικρό μαυρο σιδερενιο πολυέλαιο σε σχημα ρόδας που κρεμεται με χοντρα σχοινια απο την οροφη κ εχει λευκά και μαυρα κερια για φώτα.

Ενα αψέντι κέρασμα .Οι 3 θαμώνες και ο μπάρμαν.Ολοι με μαλλια μακριά μεχρι τη μέση.ΟΙ 3 θαμωνες τα χουν λυτα.Σταχτια ισια μαλλιά.Ο μπάρμαν λευκα ,αλογοουρά.Τραγούδια που δεν υπαρχουν στο Youtube, στον καθρέπτη πισω απ το μπαρ ,η ζωή μου μεχρι τωρα,μια αυλή παραδεισος με φιδια και απαγορευμενα μηλα που σαπισαν και εγναν λιπασμα για άγρια τριανταφυλα μεντες ,χαμομηλια και αγριοσυκιες.Μιλάω κ ακούνε .Μιλανε και νιώθω.Οργη και λύπη.Οικτο και αποστροφή.Λαχτάρα και πόθο.Διψώ ,κερνάνε.Θέλω να πληρώσω,μου λένε όχι ακόμα.Μένω μαζι τους και πετάω,μένω μόνος και μπορώ να διαβάζω τα χρωματισμένα υγρά των μπουκαλιών.

Χρησμοί που πραγματώθηκαν,όνειρα που βγήκαν,φόβοι που επαληθέυτηκαν,ηδονές που ζάρωσαν,αλήθειες που σκότωσαν και ψέματα που λατρεύτηκαν,λαθη που εσωσαν και σωστά που ορφάνεψαν.Αρώματα που ταξίδεψαν απ το άχρονο,πράξεις που σύρθηκαν απ τα σκοτάδια τους,προκλήσεις αναπάντητες ,κλήσεις έκτακτων αναγκών και παρακλήσεις στα γόνατα γυναικών που αγάπησα..

Η ωρα περνάει στο μπαρ των Αγγέλων kαι δε το καταλαβαίνεις.Τίποτα δε μπορεις να αποδείξεις και δε υπάρχει γλωωσα που δε μπορείς να μιλήσεις .Υπάρχουν μόνο μάτια που σε κοιτούν,χέρια που σε θεπραπεύουν,λόγια που σε καταδικάζουν.Να πληρώσω λες,οχι ακόμα σου λένε.
Δε ειναι παρά το μπαρ των Αγγέλων.

Κανεις δε θυμάται πότε άνοιξε,αν και όλοι θα ορκιζόνταν πως ηταν πάντα εκεί.Ανοιχτό βράδυ και πρωί,πάντα θα δεις τον μπάρμαν με τη λευκή αλογοουρά και καποιους απο τους 3 μόνιμους θαμώνες του.Τους ίδιους κάθε μέρα.Και ενα σκαμπο που περισσέυει απ τα 4,ειναι για σενα και καθε "εσενα".Εναν μονο καθε φορα.Δεν υπαρχουν ορθιοι στο μπαρ .Ποτε δε γεμίζει με κόσμο και δεν αποφασίζεις ποτε απο τα πριν οτι θα πας.Απλά μια μέρα,η μα νύχτα ,μπαίνεις μέσα.Σα να χες ραντεβού.Και επρεπε να πας.

Δε θυμάμαι πότε βγήκα.Τι ωρα ηταν και πόσο έμεινα εκεί.Θυμάμαι μόνο ,ότι πλεον,προσδιοριστηκε σαν αλήθεια μου.Θα ξαναπάω μια μέρα.Aλλα θα ναι αλλιως.Εχω μια μνήμη γνώσης μεσα μου γιαυτό. Εχω μια μνημη υποχρέωσης .Εχω μια μνημη απάντησης.Εχω μια μνημη συγχωρεσης και μια μνημη πολέμου.Eχω μια μνημη φρικης και μια μνημη αφθαστης τρυφεροτητας...Αυτα, ηταν και οτι πληρωσα......

*nNoe*

"αναφορά 17.04.2013"

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ 

Οτι χρωστούσε σε διαύγεια το φύσηξε μ εναν κρύο βοριά πάνω στις αδυναμίες .Με τον ήλιο να φωτίζει καθαρά τ αποστήματα και το φως να τονίζει ότι ακριβώς δεν μπορεί να θεραπευτεί ,εκτεθειμένο σαν ελεημοσύνη στις βιαστικές ματιές των περαστικών.Ειδαν τα ονειρά τους σε γιγαντοαφίσες ,τους εφιάλτες τους σε σειρές στην τηλεόραση,κατάλαβαν λίγο πριν κοιμηθούν πως , αυτό που τους χάλάρωνε ηταν αυτό το ιδιο που τους κρατούσε στην τσίτα,μα δε μπόρεσαν να κάνουν τίποτα περισσότερο απο το να κλείσουν τα μάτια.Μια άλλη ζωή θα περίμενε για πάντα ,μια άλλη Ανοιξη θα παραμόνευε πάντα και αυτοι θα το ξεραν κάθε φορά που θ άλλαζαν βήμα στο δρόμο ,μα ποτέ κατευθυνση.Μάταια θα προσδοκούσαν κάποιος,κάτι ν αλλάξει αυτα τα δεδομένα.Οσο η Ανοιξη προχωρούσε μια εμμονή είχε καρφωθεί στο μυαλό τους .Πως αυτή η Ανοιξη κρατάει ένα κρύο μαχαίρι και τους ψάχνει.Οτι της ελειπε σε ζέστα ,το έψαχνε στο δικό τους αίμα.Και δεν ήθελαν να τη συναντήσουν .Καθόλου.Κ ας έλεγαν πως την αγαπούσαν.Δεν την αγαπούσαν διόλου.Τους τρόμαζε.Αυτή την αλήθεια τους ,την έκαναν σύννεφα και τα βαλαν να παιζουν μπιλιάρδο στη γαλάζια τσόχα της εναπομεινουσας ματαιοδοξία τους .Και γελούσαν .μιλούσαν δυνατά η ακόμα και σιώπαιναν για μέρες .Παροντες και απόντες όλοι δε ξέρανε που πήγαιναν τα τέσσερα.Ποιος τους πίστεψε,δεν ξέρω.....Ουτε οι ίδιοι δε πιστευανε τον ευατό τους πια.Ο δρόμος για την επέλαση των δαιμόνων είχε ανοίξει.Το κάστρο είχε παρθεί απ τα μέσα.....

*nNoe*