ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΧΩΡΙΣ ( Τζενη και Βαγγέλης)

Χριστούγεννα έρχονται,αλλα Βαγγέλης και Τζενη ,ειναι χωριστά.Χωριστές και οι επιθιμίες τους.

Χειμώνας

 

ΧΕΙΜΩΝΑΣ (18/12/2015)

Οι φίλοι μου

Εμένα οι φίλοι μου έρχονται με τα σύννεφα και φεύγουν με τον ήλιο.
Πέφτουν με την βροχή  χοροπηδώντας από τον ουρανό ,
ακροβατούν  πάνω στις νιφάδες
καβαλάνε τον άνεμο και μιλάνε πιο δυνατά  απ τις βροντές.
Γιαυτό δε μ αρέσει ο γαλανός ουρανός .
Γιατί ορφανεύω από φίλους.
Και τι φίλοι είναι αυτοί,να έρχονται με τα σύννεφα και να φεύγουν μετά,
δεν ξέρω αν έτσι είναι οι φίλοι.
Υπάρχουν άνθρωποι που για χρόνια νομίζουν λάθος πράγματα.
Ίσως να μαι τελικά  ένας απ αυτούς.

*nNoe*

Κάστανο

Ψάχνοντας  τον ήλιο σαν ανάποδος βρυκόλακας ν απλώσω τα χέρια και την φάτσα μου να ζεσταθεί.θα θελα να μουν κάστανο να με βάλουν στα κάρβουνα...Με κρυώνουν οι γερασμένες  και κρύες πολυκατοικίες με τα κλειστά παντζούρια. Με κρυώνουν τα κλειστά μαγαζιά .Τα ενοικιαστήρια και τα πωλητήρια. Με παγώνουν τα νεκροταφεία και τα κάθε λογής μάρμαρα .Με παγώνουν οι αυταπάτες.Η προοπτική της ανυπαρξίας και οι μαύρες τρύπες των πάσης φύσεων λογαριασμών.Με κρυώνουν τα τραίνα που δεν γυρνάνε πίσω και τα καράβια που δεν σαλπαρουν ποτέ.Με κρυώνουν οι ξεκολημένες ταμπέλες που τραμπαλίζονται στον βοριά.Τα μικρά πράσινα αναρχικά φυτά  που φυτρώνουν σε απειροελάχιστα κενά ανάμεσα στις σπασμένες πλάκες των πεζοδρομίων,τα πλαστικά που παρασέρνει ο αέρας.Ο θόρυβος απ τις κεραίες.Με παγώνει η εικόνα της Βαβέλ των ειδήσεων για την ζωή μου ,τα ακατάληπτα λόγια και οι στερεότυπες εκφράσεις .Οι αναγκαστικές παρέες και οι επαναλήψεις. Με κρυώνει ο επί μιάμιση ώρα αθλητικός αυνανισμός του γυμναστηρίου υπό τους ήχους μιας ηλίθιας μουσικής με τις τηλεοράσεις plasma να παίζουν από το fashion channel ανορεξικα μοντέλα.Είμαι αυτό.Είμαι Κάστανο.Ψάχνω να βρω θράκα και κάρβουνα. Υπόσχομαι θα γίνω ένα ωραιότατο ροδοκόκκινο κάστανο .Υπόσχομαι. Παίρνω τους δρόμους,ψάχνω τις λαϊκές και τα μανάβικα,μην και κατά τύχη ψωνιστώ.Ψάχνω καστανάδες με άδεια όμως ,μη και τους συλλάβουν και δε προκάμουν να με πουλήσουν.Ψάχνω γέρους γριές νιους και νιες.Να με ρίξουν στη σχάρα στη φωτιά και στα κάρβουνα αφού πρώτα μου χαρακώσουν την πλάτη.Και αν δεν είναι κάρβουνα και φωτιά  ας ειναι μια κατσαρόλα με ζεστό νερό.Μπραφφ,,πλαφ....δεν έχω ιδέα πως θα κάνω....αλλά μπορώ να φανταστώ ένα καυτό "τέλος". Και μετά μια ζεστή απόκοσμη γαλήνη....

*nNoe*

Ο ήλιος αγαπάει τη Ελλάδα

Ο ήλιος μας είναι λέει στο μεσοστράτι της ζωής του. 5 δισεκατομμυρια χρόνια έχει ζήσει μέχρις τα τώρα,και θα ζήσει άλλα τόσα. Εκτιμάται πως σε 4 με 5 δισεκατομμύρια έτη, με την εξάντληση των αποθεμάτων υδρογόνου και τη μεταστοιχείωσή τους σε ήλιο και κατόπιν σε βαρύτερα στοιχεία, θα αρχίσει να διαστέλλεται σχηματίζοντας έναν κόκκινο γίγαντα.Αν και είναι πιθανόν η έκταση του κόκκινου γίγαντα να περιέχει την τροχιά της Γης, πρόσφατες έρευνες υποστηρίζουν πως η διαδικασία επέκτασης σε κόκκινο γίγαντα θα προωθήσει τη Γη σε απομακρυσμένη τροχιά, αποτρέποντας την εξάχνωσή της. Μετά τη φάση του κόκκινου γίγαντα, ο Ήλιος θα γίνει ένας άσπρος νάνος, που θα περιβάλλεται από ένα πλανητικό νεφέλωμα, ο οποίος θα ψύχεται για τα επόμενα 5 δισεκατομμύρια έτη,κ ετσι θα πιασουν τόπο οι κατάρες των απανταχου στον πλάνητη ,καιρόφιλων.Αυτα σε 5 δισεκατομμυρια χρόνα απο τωρα χοντρικά.Προς το παρών,ο ήλιος βιώνει μια ψιλουπαρξιακή κρίση μέσης ηλικίας ,αλλα ευτυχώς γιαυτόν -αν μη τι άλλο,δεν έχει μέινει άνεργος και έτσι πάει τα μισθά του στο σπίτι μέχρι κεραίας και μπορεί και τα σπαει στα μπουζούκια και στις rave-ηλιοκαταιγίδες όταν τον παίρνει απο κάτω και στην Ελλάδα έχει χειμώνα.Ξεχάσαμε να πουμε οτι ο ήλιος αγαπάει την Ελλάδα όσο τίποτα στο διάστημα και δεν την εγκαταλείπει ποτέ ,εξωθώντας τους Ελληνες απο τους αρχαίους καιρους, να γίνουν ποιητές ,φιλοσοφοι,ερωτευμένοι, και μετεωρολογοι. Ειναι γνωστο οτι στη Ελλαδα καθε συζητηση,ξεκιναει με τη φράση" ωραια μερα σήμερα ρε μαλακα ε?",συνεχίζεται με την γνωστή επισης φράση " δεν λες καλα που δεν βρέχει "....διανθίζεται με οικειες φρασεις οπως "\γαμω τον πουστη τον ήλιο" "γαμώ τους ήλιους εχει εξω σήμερα".."μας βαρεσε ο ηλος κατακουτελα".......και τελειωνει με την εξίσου γνωστή φράση "...εχει χαλασει ο καιρός,δεν ειναι οπως παλια". Γιαυτο και για χιλιαδες αλλους λόγους ο ηλιος αγαπάει την Ελλαδα και θα συνεχισει να την αγαπαει για τα επομενα 5 δισεκατομμυρια χρονια με την ωριμοτητα και την εμπειρία της ηλικίας του.

*nNoe*

Ημερόλογιο Δεκεμβρίου _3

Το ξυπνητήρι στις 7.Από εσκεμμένη συνήθεια . Το τζήν κοκαλωμένο πάνω στο κρύο καλοριφέρ.Το νερό κρύσταλλο ,δυο σταγόνες αρκούν .Μια σε κάθε μάτι.Θερμοκρασία δωματίου μόλις 9 c .Με το ένα χέρι αγκαλιά ο καφές ,με το άλλο η σόμπα.Το γαλάζιο των ημερών ,τρυπώνει απ τις μεταλλικές γρίλιες.Ποιος τρελός ακούει jazz πρωινιάτικα?Πολύ πιο ζεστό άκουσμα απ τις ειδήσεις της ημέρας. Η ασχήμια συνηθίζεται μέρα με την μέρα,το αναπόφευκτο των προαπαιτούμενων,δεν σταματάει την πρώτη αχτίδα του ήλιου στην απέναντι κεραία.Αν ήμουνα πουλί μάλλον δε θα κρύωνα.Ντύνομαι και βγαίνω. Για που?Δεν έχω ιδέα.Εσκεμμένη συνήθεια.Ψάχνοντας για λίγη ζέστη στους δρόμους που βλέπουν ήλιο..Στο φως του ήλιου η σκόνη χορεύει με τα καυασάερια.Η προσδοκώμενη ζέστη τελικά είναι αμφίσημη.Χορεύω μαζί της ,βήχω και η μύτη μου τρέχει.Κάποτε φτάνω σ ένα μοναχικό γραφείο.Δυο ώρες δουλειά την μέρα.. Ο Λυκαβηττός και η Ακρόπολη θαμμένα μέσα σε μια αχλή ανάμικτη σκόνη υγρασία αιθαλομίχλη.Και κάτω από τους βράχους ,ατέλειωτοι μονόλογοι.Φωναχτοί και σιωπηλοί.Σε μια απέραντη φυλακή που στολίζεται για τα Χριστούγεννα .Ίσα που θα προλάβω τον ήλιο στη βεράντα,ίσα που ζεσταίνομαι και η νύχτα πέφτει κρύα κ ανέραστη.Τώρα η jazz ακούγεται καλύτερα.Τα νέα στις ειδήσεις αγριεύουν ,ο κλοιός στενεύει από παντού ,η ελπίδα είναι ανύπαρκτη και ο τρόμος βασιλεύει.Χωρίς ναρκωτικά,χωρίς καθρέπτες,χωρίς βαρομετρικά χαμηλά,και χωρίς χαρούμενα στολίδια... το πρωινό γαλάζιο γίνεται μαύρο παγωμένο διάστημα με σημεία στίξης αστέρια χωρίς όνομα ,χωρίς παρόν και χωρίς μέλλον..

Κ ένα κομμάτι που βρήκα μετά από πολύ καιρό/δεν ήξερα πως το λέγανε .Τελικά το βρήκα.

*nNoe*

Ημερολογιο Δεκέμβρη _2

Μου εξιστορούσε πολύ ώρα όλα εκείνα που έκανα .Σαν να διάβαζε ένα κατηγορητήριο.Κάποιες απ τις κατηγορίες κάτι μου θύμιζαν ,άλλες πάλι ήταν διαστρεβλώσεις κάποιων γεγονότων,και κάποιες άλλες αποκυήματα φαντασίας.Είχα πιεί για τα δεδομένα μου πολύ.Απλώς άκουγα ,δεν αντιδρούσα.Κάποια στιγμή το κατηγορητήριο τέλειωσε και σηκώθηκα όρθιος σε στάση προσοχής. -Γιατί σηκώθηκες ? Με ρώτησε! Δε θ απολογηθώ ? ρώτησα! -Χάνω τον χρόνο μου μαζί σου,είσαι πολύ μαλάκας,απάντησε πυροβολώντας και έφυγε .

 Η σφαίρα πήγε και χτύπησε το άστρο του δέντρου που βρισκόταν στολισμένο πίσω μου.Έφυγα παραπατώντας, παίρνοντάς το μαζί μου και θέλοντας ν αφήσω αυτή τη βραδιά το συντομότερο δυνατό να σαπίσει μέσα στα ξερατά όλων των μεθυσμένων του πλανήτη.Η φωνή της απάντησε μέσα στο κεφάλι μου : "πάντα υπερβολικός" . Ήμουνα δαιμονισμένος πέρα από κάθε αμφιβολία. Βρισκόμουν υπό κατοχή.Και το πιο άβολο ήταν, πως από εκεί που βρισκόμουνα το λιμάνι απείχε πολύ .Πάρα πολύ.Και ήταν αργά.Πολύ αργά.Κρέμασα το τρύπιο από τη σφαίρα ,άστρο στο μπουφάν και ξεκίνησα να περπατώ προς το λιμάνι.Ήταν μια βραδιά απ αυτές που είσαι πλέον σίγουρος ,πως τίποτα δε θ αλλάξει ποτέ.Απ αυτές τις σπάνιες βραδιές...ξερεις .....τις σχεδόν καθημερινές..Που λαχταράς να βρεθείς εκεί απ όπου θέλεις να ξεφύγεις ,γιατί εκεί που είσαι τώρα δεν αντέχεται με τίποτα.Από κείνες τις βραδιές που νιώθεις πως μάλλον έχεις αρχίσει να συνηθίζεις την ακινησία σου ,τον αργό σου θάνατο και αυτή η συνήθεια μοιάζει να είναι ότι πιο  ζεστό υπάρχει κάποιες απόλυτα παγωμένες στιγμές. Και ακριβώς τη στιγμή που αρχίζεις να σκέφτεσαι "πως διάολο συνέβη αυτό και γιατί,αποκοιμιέσαι και το όνειρο που ακολουθεί είναι απλως αυτό που λέμε ..."τελείως για τον πούτσο"...τόσο άσχετο όσο δε θα μπορούσε ποτέ να είναι....

(συνεχίζεται)