Ο ήλιος αγαπάει τη Ελλάδα

Ο ήλιος μας είναι λέει στο μεσοστράτι της ζωής του. 5 δισεκατομμυρια χρόνια έχει ζήσει μέχρις τα τώρα,και θα ζήσει άλλα τόσα. Εκτιμάται πως σε 4 με 5 δισεκατομμύρια έτη, με την εξάντληση των αποθεμάτων υδρογόνου και τη μεταστοιχείωσή τους σε ήλιο και κατόπιν σε βαρύτερα στοιχεία, θα αρχίσει να διαστέλλεται σχηματίζοντας έναν κόκκινο γίγαντα.Αν και είναι πιθανόν η έκταση του κόκκινου γίγαντα να περιέχει την τροχιά της Γης, πρόσφατες έρευνες υποστηρίζουν πως η διαδικασία επέκτασης σε κόκκινο γίγαντα θα προωθήσει τη Γη σε απομακρυσμένη τροχιά, αποτρέποντας την εξάχνωσή της. Μετά τη φάση του κόκκινου γίγαντα, ο Ήλιος θα γίνει ένας άσπρος νάνος, που θα περιβάλλεται από ένα πλανητικό νεφέλωμα, ο οποίος θα ψύχεται για τα επόμενα 5 δισεκατομμύρια έτη,κ ετσι θα πιασουν τόπο οι κατάρες των απανταχου στον πλάνητη ,καιρόφιλων.Αυτα σε 5 δισεκατομμυρια χρόνα απο τωρα χοντρικά.Προς το παρών,ο ήλιος βιώνει μια ψιλουπαρξιακή κρίση μέσης ηλικίας ,αλλα ευτυχώς γιαυτόν -αν μη τι άλλο,δεν έχει μέινει άνεργος και έτσι πάει τα μισθά του στο σπίτι μέχρι κεραίας και μπορεί και τα σπαει στα μπουζούκια και στις rave-ηλιοκαταιγίδες όταν τον παίρνει απο κάτω και στην Ελλάδα έχει χειμώνα.Ξεχάσαμε να πουμε οτι ο ήλιος αγαπάει την Ελλάδα όσο τίποτα στο διάστημα και δεν την εγκαταλείπει ποτέ ,εξωθώντας τους Ελληνες απο τους αρχαίους καιρους, να γίνουν ποιητές ,φιλοσοφοι,ερωτευμένοι, και μετεωρολογοι. Ειναι γνωστο οτι στη Ελλαδα καθε συζητηση,ξεκιναει με τη φράση" ωραια μερα σήμερα ρε μαλακα ε?",συνεχίζεται με την γνωστή επισης φράση " δεν λες καλα που δεν βρέχει "....διανθίζεται με οικειες φρασεις οπως "\γαμω τον πουστη τον ήλιο" "γαμώ τους ήλιους εχει εξω σήμερα".."μας βαρεσε ο ηλος κατακουτελα".......και τελειωνει με την εξίσου γνωστή φράση "...εχει χαλασει ο καιρός,δεν ειναι οπως παλια". Γιαυτο και για χιλιαδες αλλους λόγους ο ηλιος αγαπάει την Ελλαδα και θα συνεχισει να την αγαπαει για τα επομενα 5 δισεκατομμυρια χρονια με την ωριμοτητα και την εμπειρία της ηλικίας του.

*nNoe*

Ημερόλογιο Δεκεμβρίου _3

Το ξυπνητήρι στις 7.Από εσκεμμένη συνήθεια . Το τζήν κοκαλωμένο πάνω στο κρύο καλοριφέρ.Το νερό κρύσταλλο ,δυο σταγόνες αρκούν .Μια σε κάθε μάτι.Θερμοκρασία δωματίου μόλις 9 c .Με το ένα χέρι αγκαλιά ο καφές ,με το άλλο η σόμπα.Το γαλάζιο των ημερών ,τρυπώνει απ τις μεταλλικές γρίλιες.Ποιος τρελός ακούει jazz πρωινιάτικα?Πολύ πιο ζεστό άκουσμα απ τις ειδήσεις της ημέρας. Η ασχήμια συνηθίζεται μέρα με την μέρα,το αναπόφευκτο των προαπαιτούμενων,δεν σταματάει την πρώτη αχτίδα του ήλιου στην απέναντι κεραία.Αν ήμουνα πουλί μάλλον δε θα κρύωνα.Ντύνομαι και βγαίνω. Για που?Δεν έχω ιδέα.Εσκεμμένη συνήθεια.Ψάχνοντας για λίγη ζέστη στους δρόμους που βλέπουν ήλιο..Στο φως του ήλιου η σκόνη χορεύει με τα καυασάερια.Η προσδοκώμενη ζέστη τελικά είναι αμφίσημη.Χορεύω μαζί της ,βήχω και η μύτη μου τρέχει.Κάποτε φτάνω σ ένα μοναχικό γραφείο.Δυο ώρες δουλειά την μέρα.. Ο Λυκαβηττός και η Ακρόπολη θαμμένα μέσα σε μια αχλή ανάμικτη σκόνη υγρασία αιθαλομίχλη.Και κάτω από τους βράχους ,ατέλειωτοι μονόλογοι.Φωναχτοί και σιωπηλοί.Σε μια απέραντη φυλακή που στολίζεται για τα Χριστούγεννα .Ίσα που θα προλάβω τον ήλιο στη βεράντα,ίσα που ζεσταίνομαι και η νύχτα πέφτει κρύα κ ανέραστη.Τώρα η jazz ακούγεται καλύτερα.Τα νέα στις ειδήσεις αγριεύουν ,ο κλοιός στενεύει από παντού ,η ελπίδα είναι ανύπαρκτη και ο τρόμος βασιλεύει.Χωρίς ναρκωτικά,χωρίς καθρέπτες,χωρίς βαρομετρικά χαμηλά,και χωρίς χαρούμενα στολίδια... το πρωινό γαλάζιο γίνεται μαύρο παγωμένο διάστημα με σημεία στίξης αστέρια χωρίς όνομα ,χωρίς παρόν και χωρίς μέλλον..

Κ ένα κομμάτι που βρήκα μετά από πολύ καιρό/δεν ήξερα πως το λέγανε .Τελικά το βρήκα.

*nNoe*

Ημερολογιο Δεκέμβρη _2

Μου εξιστορούσε πολύ ώρα όλα εκείνα που έκανα .Σαν να διάβαζε ένα κατηγορητήριο.Κάποιες απ τις κατηγορίες κάτι μου θύμιζαν ,άλλες πάλι ήταν διαστρεβλώσεις κάποιων γεγονότων,και κάποιες άλλες αποκυήματα φαντασίας.Είχα πιεί για τα δεδομένα μου πολύ.Απλώς άκουγα ,δεν αντιδρούσα.Κάποια στιγμή το κατηγορητήριο τέλειωσε και σηκώθηκα όρθιος σε στάση προσοχής. -Γιατί σηκώθηκες ? Με ρώτησε! Δε θ απολογηθώ ? ρώτησα! -Χάνω τον χρόνο μου μαζί σου,είσαι πολύ μαλάκας,απάντησε πυροβολώντας και έφυγε .

 Η σφαίρα πήγε και χτύπησε το άστρο του δέντρου που βρισκόταν στολισμένο πίσω μου.Έφυγα παραπατώντας, παίρνοντάς το μαζί μου και θέλοντας ν αφήσω αυτή τη βραδιά το συντομότερο δυνατό να σαπίσει μέσα στα ξερατά όλων των μεθυσμένων του πλανήτη.Η φωνή της απάντησε μέσα στο κεφάλι μου : "πάντα υπερβολικός" . Ήμουνα δαιμονισμένος πέρα από κάθε αμφιβολία. Βρισκόμουν υπό κατοχή.Και το πιο άβολο ήταν, πως από εκεί που βρισκόμουνα το λιμάνι απείχε πολύ .Πάρα πολύ.Και ήταν αργά.Πολύ αργά.Κρέμασα το τρύπιο από τη σφαίρα ,άστρο στο μπουφάν και ξεκίνησα να περπατώ προς το λιμάνι.Ήταν μια βραδιά απ αυτές που είσαι πλέον σίγουρος ,πως τίποτα δε θ αλλάξει ποτέ.Απ αυτές τις σπάνιες βραδιές...ξερεις .....τις σχεδόν καθημερινές..Που λαχταράς να βρεθείς εκεί απ όπου θέλεις να ξεφύγεις ,γιατί εκεί που είσαι τώρα δεν αντέχεται με τίποτα.Από κείνες τις βραδιές που νιώθεις πως μάλλον έχεις αρχίσει να συνηθίζεις την ακινησία σου ,τον αργό σου θάνατο και αυτή η συνήθεια μοιάζει να είναι ότι πιο  ζεστό υπάρχει κάποιες απόλυτα παγωμένες στιγμές. Και ακριβώς τη στιγμή που αρχίζεις να σκέφτεσαι "πως διάολο συνέβη αυτό και γιατί,αποκοιμιέσαι και το όνειρο που ακολουθεί είναι απλως αυτό που λέμε ..."τελείως για τον πούτσο"...τόσο άσχετο όσο δε θα μπορούσε ποτέ να είναι....

(συνεχίζεται)

Ημερολόγιο Δεκέμβρη _1

Σάββατο 12 Δεκέμβρη.

Σήμερα προσπαθούσα όλη μέρα να εξαφανιστώ ,χωρίς επιτυχία.Παρόλο που δεν υπήρχα πουθενά,να εξαφανιστώ δεν κατάφερα. Ο στόχος αυτός είναι ανέφικτος.Το καράβι δεν σάλπαρε ούτε σήμερα,κανείς δεν ξέρει να πει μ ακρίβεια πότε θα φτιαχτεί αυτή η βλάβη στη μηχανή.Οι μέρες περνάνε άσκοπα ,κάνονας μικρές βόλτες στο λιμάνι ,κάποιες φορές μέχρι και την πόλη,ή στο κατάστρωμα καπνίζοντας έναν άθλιο  ντόπιο καπνό. Όρεξη για διάβασμα δεν υπάρχει ούτε στο ελάχιστο,ούτε καν πριν κοιμηθώ ,ίσα ίσα για να νυστάξω κάπως. Όπως πέφτω για ύπνο ,έτσι και αποκοιμιέμαι.Αν δεν σαλπάρουμε σύντομα νομίζω θα τρελαθώ.Το ταξίδι είναι λύτρωση .Πολλοί μπαρκάρουν για τα λεφτά. Εγώ ,όχι ότι δεν με νοιάζουν τα λεφτά,αλλά σίγουρα δεν είναι αυτός ο λόγος που δουλεύω στα καράβια.

Ο λόγος είναι ,εννοώ ο πραγματικός λόγος,διότι υπάρχουν πολλοί λόγοι τους οποίους παρουσιάζω ,ανάλογα την περίσταση,είναι ότι στην στεριά αρρωσταίνω.Ότι ασθένεια μπορεί να υπάρξει, με φλερτάρει κ όλες τους είναι από ενοχλητικές μέχρι επώδυνες.Ευγενικά το είπα. Άθλιες είναι. Σιχαίνομαι ν αρρωσταίνω.Θα μου πείς ,και ποιος δεν σιχαίνεται. Και ποιος θέλει ν αρρωσταίνει. Δεν ξέρω. Έχω ακούσει και έχω διαβάσει πολλά για το πως βλέπουν οι άνθρωποι τις ασθένειες.Από φιλοσοφική,από θρησκευτική,από ψυχολογική πλευρά.Όλα κουραστικά.Ίσως κάποια σωστά ,αλλά ,πως να το πω,νιώθω πως τίποτα δεν μου ταιριάζει. ΄Οταν ταξιδεύω με το καράβι ,οι ασθένειες εξαφανίζονται.Είναι απλό. Γιαυτό ταξιδεύω λοιπόν.

Και τώρα που έχουμε κολλήσει σ αυτό το λιμάνι ,οι αρρώστιες έκανα ξανά την εμφάνισή τους.Και ειδικά μία. Στα δόντια.Η χειρότερή μου.Τίποτα πιο ενοχλητικό,σπαστικό και επώδυνο από τον πονόδοντο.Πάνε μέρες τώρα που από μια κουφάλα βγάζω πύον .Πύον πηχτό και κρεμώδες.Σαν κρέμα γάλακτος χτυπημένης στο μίξερ.Γεμίζει το στόμα μια στυφόγλυκη γεύση..μπλιάχ....αηδία. Τότε ξεθυμαίνει ο πόνος. Μετά ξαναμαζευει πύον και πονάει. Μέχρι την επόμενη μέρα που θα ξαναχυθεί από την κουφάλα το κρεμώδες υγρό..Αρκετά μ αυτό όμως.

Σαββατόβραδο απόψε.Το κρύο έχει δυναμώσει. Η υγρασία περονιάζει τα κόκαλα .Λέω να κατέβω στη πόλη απόψε.Έχουν στολιστεί  όλα τα μαγαζιά και οι δρόμοι,έρχονται τα Χριστούγεννα σε λίγες μέρες.Κάπου θα βρώ να τρυπώσω ,ίσα ίσα να πιω ένα ποτό,να ακούσω ίσως λίγο καλή μουσική.να περάσει η βραδιά.Κάνω ότι δεν καταλαβαίνω λες? Μη νομίζεις. Καταλαβαίνω και μάλιστα πολύ καλά.Αυτό δεν είναι ζωή.Αλλά δεν το σκέφτομαι παραπάνω.Για μένα η "λύση" είναι να σαλπάρει και πάλι το καράβι...


(συνεχιζεται)

Η εξαφάνιση του Κυρίου Δόβλια

Ο Κύριος Δόβλιας ,ούτε και θυμόταν ,πόσες ,μα πόσες φορές ,είχε βρεθεί μπροστά στην αναγκαιότητα να υπάρχει ένας καθρέπτης στο σπίτι του. Ένας ολόσωμος καθρέπτης για να μπορεί να επιθεωρεί τον ευ ατό του,να τσεκάρει το ντύσιμό του και να στολίζει -γιατί όχι -το σπίτι του με την παρουσία του. Όλες οι γυναίκες είναι αλήθεια που έμπαιναν κατά καιρούς στο σπίτι του,δυσφορούσαν που δεν υπήρχε ένας ολόσωμος καθρέπτης ..Υπήρχε ένας καθρέπτης μπάνιου η αλήθεια είναι,αλλά σ αυτόν δεν μπορούσε να δει ποτέ ολόκληρο τον ευατό του .Κάθε φορά κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα και στην ίδια αναγκαιότητα .Της απόκτησης ενός καθρέπτη. Ενός ολόσωμου καθρέπτη.Και κάθε φορά ,μετά τη διαπίστωση αυτή,έβγαινε έξω και καθρεπτιζόταν στα τζάμια των καταστημάτων ,των εισόδων των πολυκατοικιών και όπου υπήρχε καθρέπτης έμπαινε εκεί με κάποια αφορμή και κοιταζόταν.

Έτσι έκανε και εκείνο το μοιραίο βράδυ.Ήταν πολύ αργά και δεν μπορούσε ν απορρίψει την πρόταση για ένα γεύμα κάπως επίσημο.Ντύθηκε καλά αλλά δεν ήταν σίγουρος ακριβώς για το πώς φαινόταν,έτσι βγήκε έξω στο δρόμο και κατεύθυνθηκε στην πολυκατοικία της οδού Λήθης στο νούμερο 8,όπου στην είσοδο της πολυκατοικίας βρισκόταν ένας τεράστιος καθρέπτης που κάλυπτε όλο τον τοίχο.Πρόβλημα με την πόρτα της εισόδου δεν υπήρχε ποτέ ,γιατί στον αριθμό 8 της οδού Λήθης ,η πόρτα της εισόδου ήταν πάντα χαλασμένη και πάντα κάποιος ξέχναγε να την σπρώξει καλά για να κλείσει.

Επιθεώρησε τον ευατό του μπροστά στον τεράστιο καθρέπτη για αρκετή ώρα και τον βρήκε γενικά αποδεκτό ,σωστά και κατάλληλα ντυμένο για την  περίσταση.Όταν όμως προσπάθησε να φύγει και να βγει από την πολυκατοικία ,αυτό ήταν αδύνατο.Πέρασαν λίγα λεπτά της ώρας για να καταλάβει έντρομος ,ότι κοιτούσε με το πλάι του ματιού του την είσοδο ,ενώ ακριβώς μπροστά του ,βρισκόταν μια σειρά από γλάστρες με πλαστικά φυτά.Το χέρι του στην έκταση ακουμπούσε τον καθρέπτη,αλλά ο ίδιος δεν έβλεπε τον ευατό του.
"Καλώς ήρθατε ",αντήχησε μια φωνή στα αυτιά του.
"Το δείπνο είναι έτοιμο,σας περιμέναμε."
Έκανε μεταβολή και βρέθηκε μπροστά σένα σερβιρισμένο τραπέζι με τα μαχαιροπίρουνα και τα ποτήρια να κουνιούνται μόνα τους .
"Περάστε να καθίσετε ",συνέχισε η φωνή .Μπορείτε να σερβιριστείτε μόνος σας και να επιλέξετε ότι μα ότι  θέλετε."
"Δεν βλέπω κανέναν ,γιατί δεν βλέπω κανέναν ?" ρώτησε σαν να παραμιλούσε.
"Ω μα, αυτό δεν είναι απόλυτα ακριβές",,απάντησε η φωνή.Γυρίστε πίσω σας και δείτε.
Έκανε ξανά μεταβολή και είδε ένα ζευγάρι να τον κοιτάζει.
"Ει...τους φώναξε...Μένετε εδώ?"
Το ζευγάρι συνέχισε να τον κοιτά,ο άντρας είπε στη γυναίκα ότι το φόρεμα που φορούσε της πήγαινε πολύ και αυτή μουρμούραγε πως παρόλα αυτά έπρεπε να χάσει κάποια κιλά ακόμα.Και έφυγαν!Χωρίς να του δώσουν καμιά απάντηση.

"Μα τι συμβαίνει,πείτε μου τι συμβαίνει,"φώναξε έντρομος."Και σεις ποιος είστε "Γιατί δεν σας βλέπω? Η φωνή δεν απάντησε.Η φωνή δεν απάντησε ποτέ ξανά.

Ο κύριος Δόβλιας έμαθε με τον καιρό,όλους τους ενοίκους της πολυκατοικίας της οδού Λήθης με τον αριθμό 8.Είδε όλους τους ληστές,όλους τους εραστές,όλους τους διαφημιστές,όλους τους γιατρούς ,όλα τα μωρα που γεννήθηκαν εκεί και όλους τους νεκρούς που πέθαναν εκεί.Η εξαφάνισή του,δεν απασχόλησε ιδιαίτερα κανέναν.Ένας δυο φίλοι του,η αλήθεια είναι ότι στεναχωρήθηκαν και αναστατώθηκαν για κάμποσο καιρό αλλά όχι παραπάνω από λίγους μήνες.


*nNoe*

H EMMONH THΣ ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ

Ο λύκος περίμενε να αρχίσει το παραμύθι και βγήκε βόλτα στο δάσος.Η ώρα περνούσε αλλά η κοκκινοσκουφίτσα δεν φαινόταν πουθενά.Πήγε στο καλύβι της γιαγιάς της και η γιαγιά έλειπε ,μαζεύοντας χόρτα να κάνει σπανακόπιτα.Ο λύκος περίμενε όλη την ημέρα ,περίμενε όλη την βδομάδα,όλο τον μήνα αλλά το παραμύθι δε ξεκινούσε ποτέ.Η κοκκινοσκουφίτσα από μικρή δε γούσταρε πολύ τα παραμύθια και η προοπτική να πρωταγωνιστήσει σ ένα απ αυτά της έφερνε τρομερή βαρεμάρα και ανία.Παρόλο που η γιαγιά της βρισκόταν στην καλύβα του δάσους και την περίμενε ,η ίδια δεν πήγε ποτέ.Έβγαζε selfie με το κινητό της και πόσταρε αηδίες στο Facebοok.Με τον καιρό ο λύκος βαρέθηκε και η κοκκινοσκουφίτσα επίσης.Bαρεθηκαν και οι δυο την ζωή που έκαναν. 

Μια μέρα συναντήθηκαν τυχαία στο ξέφωτο στο δάσος και ο ένας έκανε ότι δεν είδε τον άλλον. Ο λύκος πήγαινε να φάει ένα σουβλάκι σκιουρου και η κοκκινοσκουφίτσα περνούσε από το σπίτι της γιαγιάς της, χωρίς όμως την πρόθεση να μπει μέσα.Πάρα λίγο να χαιρετιστούν,όπως τυπικά χαιρετιούνται κάποιοι παλιοί γνωστοί κ αυτό λόγω της γνώσης που είχαν ότι θα πρωταγωνιστούσαν σε ένα παραμύθι που δεν έγινε ποτέ τελικά . Το δάσος είχε χάσει τους κινδύνους του και η νύχτα ήταν πιο γαλήνια και απ την μέρα.

Ο λύκος και η κοκκινοσκουφίτσα γύρισαν στους δικούς ο καθένας .Δεν ξαναβρέθηκαν ποτέ ..Η γιαγιά της κοκκινοσκουφίτσας  πέθανε στην καλύβα από βαθιά γηρατειά και ποτέ δε κατάλαβε γιατί η εγγονή της δεν πήγε ποτέ να την ξαναδεί.Ο λύκος πέθανε σε βαθιά γηρατειά,μόνος του ,από ασιτία γιατί είχα χάσει όλα του τα δόντια..Η κοκκινοσκουφίτσα πέρασε στα ναρκωτικά και αργότερα έγινε πόρνη για να βγάζει την δόση της. Πέθανε με μια σύριγγα στο χέρι.H συγκεκριμένη φώτο πήρε πολλά Like.

*nNoe*

Δυση

Η δύση της 1ης Δεκέμβρη

*nNoe*